The Addams Family (خانواده‌ی آدامز)


خلاصه داستان:

داستان از جایی شروع می شود که این خانواده بزرگ خود را برای یک جشن مهم آماده می کنند اما هنگامی که با یک مجری طماع و حیله گر روبرو می شوند، خانواده آن ها شروع به فروپاشی می کند…


تصاویر فیلم:

خلاصه نظر منتقدان:

IGN ( امتیاز ۸ از ۱۰ )
فیلم به طرز وحشتناکی جذاب و تر و تازه است. این انیمیشنِ بسیار بامزه یک نسل جدید کامل را به داستان این خانواده‌ی دوست‌داشتنی و عجیب و غریب معرفی خواهد کرد و در عین حال کسانی که با فیلم‌های نمادین دهه ۹۰ای بزرگ شده بودند را نیز راضی خواهد کرد. با داستانی جذاب، مدت زمانی کوتاه و ساختار انیمیشنی‌ای تحسین‌برانگیز این فیلم می‌تواند هالووین کاملی برای کودکان و بزرگ‌سالان باشد.

 

یولاندا ماچادو – TheWrap ( امتیاز ۷ از ۱۰ )
فیلمنامه‌ی اثر با کودکان در سطح برخوردشان تعامل می‌کند و درست است که گاها شوخی‌ها بسیار کلیشه‌ای هستند اما این طنز اجبارشده نیست و حتی می‌تواند از بزرگسالان هم خنده بگیرد.

 

Consequence of Sound ( امتیاز ۶.۷ از ۱۰ )
در آخر اما « خانواده‌ی آدامز » یک فیلم کمدی و طنز است و البته یک فیلم کمدی خوب که به ما یادآوری می‌کند چرا همیشه‌ی خدا برای تماشای آن‌ها اشتیاق داریم.

 

کیتی والش – Chicago Tribune ( امتیاز ۶.۳ از ۱۰ )
قصد این فیلم هم صرفا این است که مدت زمان بیشتری را در در این دنیای ترسناک بگذرانیم، دنیایی که دروازه‌ای به اساطیر و دوران گاتیک است. خیلی خوب است که فیلم سعی نمی‌کند بیش از حد از محدودیت‌های داستانش فراتر برود.

 

سورن اندرسون – The Seattle Times ( امتیاز ۶.۳ از ۱۰ )
فیلم « خانواده‌ی آدامز » از کیس شدیدی از بامزه و ملوس بودن رنج می‌برد.

 

جیم استولک – Original-Cin ( امتیاز ۵.۸ از ۱۰ )
این انیمیشن یکی از آن‌هایی است که خیلی به سمت و سوی ارجاعات بزرگ‌سالانه گرایش دارد در حالتی که گاها شور و هیجان زیادی را در جهت کسب تماشای موقت بینندگان ایجاد می‌کند. مورد دوم در اینجا شکست‌خورده است.

 

کیت ارلبند – Indiewire ( امتیاز ۵ از ۱۰ )
فیلم انیمیشنی « گرگ تیرنان » و « کونراد ورنان » یعنی « خانواده‌ی آدامز » این افراد را به نسل جدید بینندگان معرفی می‌کند آن‌ هم با داستانی جدیدی که قصد دارد جذابیت‌های اصیل آن را حفظ کرده و آن را با مواردی مدرن‌تر ترکیب بکند.

 

The Verge ( امتیاز ۴.۲ از ۱۰ )
متاسفانه فیلم « خانواده‌ی آدامز » به حدی بی‌مزه، بی‌رنگ و روح و با ساختاری ضعیف است که حتی بهترین نیات پشت آن نیز نمی‌توانند کیفیتش را افزایش دهند.

 

درک اسمیت – Slant Magazine ( امتیاز ۳.۸ از ۱۰ )
تا بخش پایانی اثر، فیلم تاکید زیادی بر روی این دارد که همیشه خودتان باشد اما پایان‌بندی آن حتی همین یک نکته‌ی ساده را هم بر هم می‌زند.

 

جانی اولکسینسکی – New York Post ( امتیاز ۳.۸ از ۱۰ )
صداپیشگی و طراحی اثر به طور کلی افتضاح است.


نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)

نشریه ReelViews

نمره 5 از 10

شخصیت‌های تصویر شده توسط « چارلز آدامز » از زمانی که برای اولین بار در یکی از نسخه‌های مجله‌ی نیویورکر ( New Yorker ) در سال ۱۹۳۸ منتشر شدند، همیشه خود را به عنوان یکی از معروف‌ترین خانواده‌های جامعه‌ی آمریکایی معرفی کرده اند. خانواده‌ای که به راحتی می‌توان آن‌ها را تشخیص داد و از دیگران متمایز دانست. اگرچه در طی سالیان دراز یک دوجین تجسمات مختلف از آن‌ها به نمایش گذاشته شده است اما شناخته‌شده ترین موارد شامل سریال تلوزیونی سال ۱۹۶۴ و فیلم‌های اوایل دهه‌ی ۹۰ است. اگرچه « خانواده‌ی آدامز » ( The Addams Family ) نسخه‌های کارتونی و انیمیشنی هم داشته است ( در سال‌های ۱۹۷۲، ۱۹۷۳ و ۱۹۹۲ ) و حتی « تیم برتون » هم زمانی در یک پروژه‌ی « موشن کپچر » ( Motion Capture ) از آن درگیر بوده است، اما فیلم کنونی را می‌توان اولین باری دانست که یک انیمیشن سینمایی از آن به روی پرده رفته است. اگرچه که نتیجه‌ی آن به چشم‌انداز و دید مد نظر « آدامز » وفادار بوده، چیزی جز یک سرافکندی نیست. فیلمی بدون هیچ‌گونه زرق و برق خاص و بسیار محدود شده که از داستانی بسیار کند و خسته‌کننده برای گفتن پیامی درباره‌ی اهمیت متفاوت بودن و شیاطینی که در قالب تشابهات ظاهر می‌شوند استفاده می‌کند. فیلم بدون هیچ‌گونه ظرافت، موارد قدیمی و دوست‌داشتنی یک خانواده‌ی مفتخر را به مقاله‌ای درباره‌ی « صحیح‌گویی سیاسی » ( Political Correctness ) استفاده می‌کند.

خب، پس « خانواده‌ی آدامز » فیلمی خانوادگی است و با در نظر گرفتن این نکته که بخش عظیمی از مخاطبان این اثر را کودکان تشکیل خواهند داد شاید لازم باشد که اخلاقیات را در آن رعایت کرد. اما کاستی‌های روایی تنها نقطه‌ی ضعف اثر نیستند. این اثر به صورت کلی بی‌مبالاتی‌های زیادی دارد، البته این موارد به حدی خوب هستند که بتواند طرح خانواده‌ی « آدامز » را مجددا بازآفرینی کنند اما با توجه به معیارها و استانداردهای کنونی اصلا چیز شگفت‌انگیزی محسوب نمی‌شوند. و صداپیشگی‌های اثر هم در بهترین حالت، صرفا خوب است. اگرچه که « اسکار آیزاک » و « شارلیز ثرون » در نقش « گومز و مورتیشیا آدامز » خوب عمل کرده اند و « کونراد ورنان » هم تقلید خوبی از « تد کسیدی » در نقش « لورچ » داشته است اما شخصیت « ونزدی » با بازی « کلویی گریس موتز » اصلا جالب نیست و همه را به یاد شخصیت « کریستینا ریچی » در فیلم‌های قبلی خواهد انداخت.

از منظر داستانی اگر بخواهیم نگاه بکنیم، فیلم « خانواده‌ی آدامز » به دنبال جدا کردن خود از آثار قبلی است برای همین قبل از شروع داستان اصلی، مراسم عروسی « گومز و مورتیشیا » و سفر آن‌ها از یک گروه مافیایی خشن در آتلانتیک به سوی « وستفیلد » در نیوجرزی ( محل تولد خانواده‌ی آدامز ) را نشان می‌دهد. آن‌ها یک بیمار روانی غول‌پیکر به نام « لورچ » را استخدام می‌کنند تا به عنوان پیش‌خدمت خانه‌ی جدیدشان مشغول به کار شود؛ خانه‌ای که سابقا محل یک تیمارستان روانی بوده است و برای مدتی نیز بلااستفاده مانده. ۱۳ سال بعد ما دوباره به سراغ این خانواده می‌رویم، خانواده‌ای که در خانه‌‌ی جدیدشان به خوبی مستقر شده و تشکیل خانواده داده اند. پسر آن‌ها یعنی « پاگسلی » ( فین ولفهارد ) و دخترشان ( ونزدی ) در حال نزدیک شدن به سال‌های طغیان‌گری نوجوانی‌شان هستند. پسرک در جایی قرار دارد که مراسم سنتی و مذهبی مردانگی او باید برگزار بشود، مراسمی که شامل دورهمی آشنایان دور و نزدیک این خانواده می‌شود. اولین کسی که برای این مراسم از راه می‌رسد، عمو « فستر » ( با صداپیشگی نیک رول ) است، برادر گومز. بقیه نیز به زودی از راه خواهند رسید.

در همین حین، در شهر مجاور یعنی « ادغام » ( Assimilation ) واقع در ایالات متحده، یکی از ستارگان برنامه‌های شبانه یعنی « مارگو نیدلر » ( آلیسون جنی ) تصمیم می‌گیرد که این خانه‌ی چندش‌آور در بالای تپه باید بازسازی بشود. وقتی که تلاش‌های او برای قانع ‌کردن « خانواده‌ی آدامز » به نتیجه‌ای نمی‌رسد، او تصمیم می‌گیرد تا رویکرد دیگری را در پی گیرد؛ تا از شبکه‌های اجتماعی برای لکه‌دار کردن اعتبار خانواده‌ی آدامز استفاده بکند. مسابقه‌ی گلف بین « انسان‌ها » و « هیولاها » به وسیله‌ی « ونزدی » و دختر مارگو یعنی « پارکر » شکل می‌گیرد، کسانی که به دوستان صمیمی یکدیگر تبدیل می‌شوند.

با وجود افرادی مثل « جان آستین » و « رائول جولیا » که نقش « گومز » در سریال‌های تلوزیونی این مجموعه را بازی می‌کردند، با تمام احترام باید گفت که این شخصیت اشتباها تبدیل به یک انسان خوش‌مشرب و خوش‌برخورد شده است. برای این فیلم، انیماتورها از « پیتر لور » به عنوان منبع الهام خود استفاده کرده اند، اتفاقی که تصادقی نیست چرا که « لور » منبع الهام « چارلز آدامز » برای نقاشی‌هایش بوده است. فیلم ارجاعات متعددی به برنامه‌ی تلوزیونی ذکر شده دارد، از جمله برخی دیالوگ‌ها و آهنگ‌های تکرارشونده ( تیتراژ ابتدایی اثر تلوزیونی به صورت نما به نما توسط تیتراژ پایانی این اثر تکرار شده اند ).

آقای « آدامز » برای کارتون‌هایش تنها یک قاب داشت اما هر کدام از اپیزودهای سریال تلوزیونی این اثر ۲۳ دقیقه بودند. اگرچه قبلا آثاری با مدت زمان طولانی‌تر از این اثر تولید شده بودند اما ذات نامتوازن این فیلم نشان می‌دهد که شاید کوتاهی بهترین راه حل برای این خانواده باشد. همیشه و در تمام لحظات تماشای این اثر شما این حس را خواهید داشت که باید کمی بامزه‌تر و زنده‌تر و شادتر از این باشد. ترس و عدم تمایل فیلم به گذر کردن از کلیشه‌ها و ریسک کردن باعث شده که ناامیدکننده ظاهر بشود.

تصمیم سازندگان برای اینکه فیلم را بیشتر برای کودکان ۸ الی ۱۰ ساله درست بکنند مشخصا اشتباه بزرگی بود. بن‌مایه‌ و پیش‌فرض داستانی اثر احتمالا بیش از حد تاریخ‌گذشته است که بتواند کودکان زیادی را به سالن‌های سینما بکشد. فیلم « خانواده‌ی آدامز » احتمالا با این امید ساخته شده بود که بتواند دوران جدیدی را برای این فرنچایز آغاز بکند. بر اساس شواهد موجود همچین چیزی خیلی بعید به نظر می‌رسد.

مترجم :امید بصیری


دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of