La La Land (لالالند)

کارگردان : Damien Chazelle

نویسندگان : Damien Chazelle

بازیگران : Ryan Gosling, Emma Stone, Rosemarie DeWitt

خلاصه داستان : عشق غم‌ها را کنار می‌زند و زندگی روزمره را برهم می‌زند‌. مردی که نوازنده جاز است و دیگری بازیگر است. نوازنده دیگر نمی‌تواند بنوازد و بازیگر دیگر نمی‌تواند بازی کند.

 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

 

منتقد: جیمز براردینلی-امتیاز ۸٫۸ از ۱۰ (۳٫۵ از ۴)

 

 

“لالالند” که ساختش پس از «ویپلش» اولین اثر کارگردان «دیمین شَزل» قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسید، جادویی از آب درآمده که این هم به لطف تسلط کامل فیلمساز بر موضوع است. شزل تنها قصد داستانگویی صرف ندارد (که البته داستان هم تعریف می‌کند). همچنین تنها نمی‌خواهد تماشاگر را تهییج کند. و قصد ندارد با استفاده از نوستالژی فیلم خود را ماندگار سازد (که البته تاثیر نوستالژی بر موفقیت این اثر در نگاه تماشاگر غیر قابل انکار است). “لالالند” نه تنها بهترین فیلم موزیکال تولیدشده در سال‌های اخیر است، بلکه مسلما بهترین محصول موزیکال (نه در حوزه انیمیشن) از هر نوعیست که از زمان فیلم دلنشین «مغازه کوچک وحشت» تولیدشده در سال ۱۹۸۶ روانه‌ی سینماها شده. بله، از «شیکاگو» پرطراوت‌تر، از «بینوایان» ناب‌تر و موفق‌تر از هر اثر مشابه دیگری.

 

La La Land (2016)برای ساخت “لالالند” شزل زمان را به عقب بازگردانده. سبک، رویکرد، کار با دوربین، رنگ‌پردازی و بینش فیلم برآمده از قلب دهه ۱۹۵۰ است. بازیگران اصلی، «رایان گاسلینگ» و «اما استون» به تناوب تداعی‌گر جین کلی، فرد آستر و جینجر راجرز (بازیگران سبک موزیکال) هستند. شزل و فیلمبردارش، «لاینوس سندگرن»، برداشت‌های بلند را دوست دارند و مسلما هیچ‌کدام به اندازه‌ی صحنه‌ی آغازین، جاه‌طلبانه نیست؛ سکانسی که رانندگان در یک آزادراه پرترافیک از ماشین‌هایشان خارج می‌شوند و از رقص و آواز خواندن به مثابه التیامی برای کاستن تنش جاده‌ی عذاب‌آور استفاده می‌کنند. علاقه‌ی سازندگان این فیلم به عصر طلایی موزیکال، به وضوح در این صحنه مشخص است و این علاقه در تک‌تک نما‌های “لالالند” نفوذ کرده. به استثنای تعدادی اظهارات توهین‌آمیز (که احتمالا به دلیل قرارگرفتن در رده‌های بالاتر درجه سنی در فیلم گنجانده شده)، عنصری در فیلم نمی‌توان یافت که با حال و هوای دهه ۱۹۵۰ در تناقض باشد. طراحی صحنه مدرن است اما کاملا حسی کلاسیک را به تماشاگر منتقل می‌کند که از نکات مثبت فیلم به شمار می‌رود.

 

La La Land (2016)دیمین شزل نه تنها به موزیکال‌های کلاسیک علاقمند است، بلکه عاشق سبک جاز هم هست. این علاقه در «ویپلش» فیلم قبلیش هم مشهود بود ولی این‌جا کاملا مشخص است. شخصیت مرد اصلی فیلم یک موسیقی‌دان جاز ناامید است و جنبه‌ی کلیدی داستان بر همین تغییر گرایش او از موسیقی به بانوی اول فیلم استوار است. شزل از نمایش انواع موسیقی جاز هیچ ابایی ندارد؛ او سبک کلاسیک را به شیوه‌ای ماندگار و مدرن نمایش داده که بینندگان نسل جوان را نیز جذب می‌کند. «جان لجند» نیز بعدتر به فیلم اضافه می‌شود.

 

“لالالند” به پنج بخش تقسیم شده که در فصول سال نمود پیدا کرده: زمستان، بهار، تابستان، پاییز، زمستان. اگرچه در ابتدا تجدید خاطراتی برای موزیکال‌های قدیمی به چشم می‌آید، اما به تدریج هویت خود را یافته و تثبیت می‌کند. از لحاظ موضوعی، فیلم هیچ نوآوری پیش‌گامانه‌ای ندارد. از آن نوع داستان‌هاییست که پسر دختر را می‌بیند، پسر و دختر عاشق هم می‌شوند و پسر دختر را از دست می‌دهد و در ضمن به بیننده خاطرنشان می‌سازد که هر رویایی بهایی دارد. “لالالند” یک فیلم رویایی اما واقع‌گرایانه است. به جای این که پایانی شاد داشته‌باشد که هرچیزی در آن امکان‌پذیر است، به نوعی معکوس فیلم «چه زندگی شگفت‌انگیزی» می‌باشد که نشان می‌دهد چگونه شرایط در یک فیلم با دیگری متفاوت است.

 

La La Land (2016)شزل از بازیگران اصلیش کاری می‌خواهد کارستان! آن‌ها باید آواز بخوانند (و بسیار خوب هم می‌خوانند) و برقصند (که در این یکی بیش از حد خوبند). بازیگران باید قادر باشند تعادل کمدی و درام را حفظ کنند و هنگام خیره‌شدن به یکدیگر و گرفتن دستان همدیگر چشمانشان برق بزند. گاسلینگ و استون بازیگران ماهری هستند (هر دو نامزد اسکار بوده‌اند) اما در این‌جا علاوه بر بازیگری، شیمی بینشان نیز بسیار مهم است که البته بی‌نقص از آب درآمده. آوازخوانی گاسلینگ و استون در این فیلم دیدنی و شگفت‌انگیز است (پس از یک شروع نه‌چندان مطمئن، استون بیننده را میخکوب می‌کند). شزل تلاش داشته تا از صدای اصیل خود بازیگران استفاده بهینه را ببرد و به جای استفاده از خوانندگانی در پشت صحنه همانند «مارنی نیکسون» (بانویی که در عصر طلایی موزیکال در پشت صحنه بسیاری از فیلم‌ها به جای بازیگران اصلی آواز خواند)، به فیلمش اعتباری دوچندان ببخشد. دوره‌ای در فیلم وجود دارد که شزل عامدانه بر خلاف قواعد رایج دهه ۱۹۵۰ عمل کرده.

 

La La Land (2016)اولین ملاقات بیننده با میا (اما استون) و سباستین (رایان گاسلینگ) در ترافیک آزادراه است که البته هیچ‌کدام در رقص و آوازخوانی مذکور در آن صحنه شرکت نمی‌کنند. زندگی آنان همانند ماشین‌هایشان ایستا و بی‌رمق است. رویاهایشان دور از انتظار و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسند. سباستین رویای تاسیس کلوب جاز خود را در سر می‌پروراند اما در حال حاضر مشغول نواختن پیانو در روزهای کریسمس و در رستوران «جی.کی سیمونز» بداخلاق است. میا هم بازیگر سرحالیست که منتظر پیشنهادات مختلف بازیگریست اما اکنون بالاجبار به عنوان باریستا (شخصی که در قهوه‌خانه نوشیدنی‌های با پایۀ اسپرسو را آماده و تحویل می‌دهد) فعالیت می‌کند. این دو سرگردان به راه خود ادامه می‌دهند تا این که با هم ملاقات می‌کنند. سه بار طول می‌کشد تا جرقه‌ی احساسی بین این دو زده شود. تابستان فرا می‌رسد و این دو عاشق یکدیگرند اما به تدریج میزان حرارت عشق آن‌ها همانند ترتیب فصول سال به ورطه‌ای قابل پیش‌بینی سقوط می‌کند.

 

La La Land (2016)نشاط موجود در “لالالند” گستاخانه است اما هیچ‌گاه شیرین نیست. این نکته‌ی کلیدی چیزیست که فیلم به دنبال آن است. فیلم به ما اجازه می‌دهد با شخصیت‌ها برقصیم اما این احساس هیچ‌گاه مصنوعی به نظر نمی‌رسد. لحظات دراماتیک آن، بسیار هوشمندانه‌تر از موزیکال‌های مشابه است. شزل به گسترش داستانی یک اثر عاشقانه‌ی شخصیت‌محور و متقاعدکننده به اندازه موسیقی متن بها داده. اگرچه تمامی آوازها و ترانه‌ها ماندگار نیست، اما حداقل دو قطعه‌ی «مصاحبه‌ی شغلی» از میا و «شهر ستارگان» از سباستین گوش‌نواز و شنیدنیست. این ترانه‌ها معمولی نیستند که به راحتی در میان الحان مشابه گم شوند. پنج یا شش قطعه‌ی اصیل در فیلم وجود دارند که محال است به این زودی‌ها فراموش شوند (موسیقی فیلم اثر جاستین هورویتس و ترانه‌ها نوشته‌ی «بنج پاسِک» و «جاستین پائول» هستند).

 

ظاهرا هر سال در فصل جوایز اسکار بینندگان می‌توانند یک یا دو اثر موزیکال جدید تماشا کنند. بیشتر آن‌ها خوش‌ساخت، ماهرانه و در اجرا بی‌عیب و نقص هستند. اما هیچ‌یک از آثار موزیکال اخیر هالیوود نتوانست همانند اثر باشکوه و قدرتمند “لالالند” بر من تاثیر بگذارد. فیلمی که یکی از نمونه‌های بارز سرگرمی ناب در سال ۲۰۱۶ است.

اختصاصی نقد فارسی

مترجم: بابک مؤیدزاده

 

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

 

 

 

 

نقد و بررسی موسیقی متن فیلم «لالالند» / منتقد: ریگان هریسون | theyoungfolks.com

 

 

به‌طور معمول یک فیلم نمی‌تواند بدون موسیقی متنی با کیفیت، موفق باشد و این حکم به‌ویژه در مورد فیلم سینمایی «لالالند» که تقریبا فیلمی موزیکال محسوب می‌شود بسیار صادق است. این فیلم از تنوع ژانر فوق‌العاده‌ای برای خلق یک شاهکار در زمینه موسیقی فیلم بهره برده است و گل سرسبد این ژانرها مشتقات موسیقی جاز است.

 

La La Land (2016)حقیقتا این فیلم با به‌وجود آمدن ترکیب دوست‌داشتنی و ایده‌آلی، به ثمر رسیده است و این ترکیب در ایجاد یک توازن میان ایده‌های اصلی فیلم یعنی قصه و موسیقی به‌دست آمده است و اتفاقا جاستین هورویتز؛ آهنگساز فیلم لالالند و دیمین شزل؛ کارگردان، با ایجاد همین توازن در فیلم «ویپلش» پیش از این توانسته بودند بدرخشند و پرواز کنند. اگر شما به تماشای فیلم نشسته باشید، برایتان واضح است که هم موسیقی به فیلم کمک بزرگی کرده است و هم فیلم به موسیقی؛ به‌عبارت دیگر موسیقی برای صحنه‌ها نوشته شده‌اند و صحنه‌ها برای موسیقی و این چیزی است که باعث می‌شود این فیلم بیشترین جوایز سینمایی و موسیقی امسال را از آن خود کند و به بهترین جایگاه سینمایی امسال دست یابد.

 

طرح فیلم را به‌دقت که پیگیری کنید، آلبوم موسیقی با قطعه «طلوع روز دیگری» آغاز می‌شود. یک قطعه ریتمیک و پرانرژی که یکی از معدود قطعاتی است که بازیگران، خودشان در آن‌ها می‌خوانند. ترانه‌ها با برجستگی هرچه تمام‌تر توانسته‌اند پیام رویاپردازانه فیلم را که در هر بخش مشاهده می‌شود و در مورد هرکدام از شخصیت‌ها مصداق دارد را استخراج و القاء کنند. این پیش‌درآمدی است که شمای برجسته‌ای از قطعات سازی instrumentals و خلاصه‌ای از داستان فیلم را نشانه‌گذاری می‌کند و همچنین بهترین شروع برای دربرگرفتن موسیقی جاز است با سازهایی مثل هورن، پیانو و صدای خواننده.

 

اگر بخواهیم با دو یا سه‌کلمه توصیفی از این قطعه داشته باشیم باید بگوییم در آن «هوا روشن و آفتابی است» و این می‌تواند معرفی بسیار کامل و البته مجمل باشد برای این توصیف. در‌عین‌حال این قطعه می‌تواند همچون اجازه آهنگساز و کارگردان باشد؛ به این معنا که کارگردان و آهنگساز در این قطعه به ما اجازه داده‌اند زیرچشمی داستان‌ها و وقایعی که قرار است در ادامه فیلم نمایش داده شوند، ببینیم و شخصیت‌های فیلم را پیش از معرفی کامل آن‌ها بشناسیم؛ آهنگساز به‌نوعی، با موسیقی به وسوسه کنجکاوی بیننده و شنونده پاسخ داده‌ و آن را فرونشانده ‌است.

 

La La Land (2016)این جزئی از طبیعت موسیقی است که هرکس می‌تواند برداشت و درک متفاوتی از یک قطعه داشته باشد و تا حدودی این درک به سلیقه و شناخت شنونده برمی‌گردد. اگر شما هم مانند من موسیقی را مثابه قصه‌ای مستقل در نظر بگیرید، حال فیلم چه درباره دل‌شکستگی باشد یا چه درباره شادمانگی، قطعه «تنهایی در میان جمع» به‌خوبی به شما نشان می‌دهد یک خواننده چگونه می‌تواند از انتقال پیام و انتقال حس فیلم فراروی کند. نه این‌که فحوای آن‌چنان عمیقی در کار باشد، اتفاقا خیلی ساده و سرراست، قرار است درباره رویا سخن بگوید و لزوم تلاش برای رسیدن به رویاها مدنظر قرار می‌گیرد و به بهترین نحو هم این فضا را شکل می‌دهد. خوانندگان قطعه؛ به‌خصوص «اما استون» در القای حال‌وهوای مضمون ارتقای اجتماعی به بهترین نحو عمل کرده و آن صدای ضجه‌مانند را از درونش بیرون می‌کشد به‌ویژه در سطر «تنهایی از میان جمع که می‌تواند شما را از زمین بلند کند» که خواننده با آهنگ صدایی تند و تلخ، کار عجیبی با شنونده می‌کند که توصیف آن چندان آسان نیست. البته پیش‌تر درباره ترانه صحبت کردیم و این موضوع درباره این قطعه نیز صدق می‌کند.

 

به‌طور قطع جذاب‌ترین الحان در میان آهنگ‌های این فیلم متعلق به تم‌های «میا» و «سباستین» است. ماجرای این الحان خوش از تک‌نوازی پیانو شروع می‌شود و پیانو ابزاری می‌شود برای این‌که یک داستان با شکوه نقل شود. پیانو به آرامی آغاز می‌شود و با نشانه‌گذاری یک شخصیت اندک‌اندک اوج می‌گیرد تا به انتهای شتاب خود در تمپو برسد. به‌مرور سازهای زهی ارکستر نیز به این اوج می‌پیوندند تا این روند شخصیت‌پردازی ملودیک کامل شود و ترکیب بسیار مناسبی از نشانه‌گذاری‌های مختلف را شکل دهند.

 

همه این اجزاء بافت استانداردی را برای شکل‌گیری یک ملودی متشخص و منحصربه‌فرد ایجاد می‌کند که شاید مخالفان سرسخت موسیقی کلاسیک را هم به دنبال خود بکشد و به خود جذب کند. اینجا به‌طور تقریبی اگر سباستین (با بازی رایان گاسلینگ) و میا (با بازی اما استون) دو وجه آواز باشند، به موازات آن پیانو و سازهای زهی هم دو وجه موسیقی را تشکیل می‌دهند و این دو بخش هم‌پای یکدیگر مقوم کلیت موسیقایی و روابط فیلم هستند؛ این تجربه‌ای رضایت‌بخش از قدرت‌نمایی استفاده بهینه از موسیقی سازی و آمیختن آن با آواز است.

 

La La Land (2016)«یک شب عاشقانه» نمایشی است موسیقایی از بازیگوشی‌های عاشقانه «میا» و «سباستین»؛ این آهنگ مشتی نمونه خروار در آلبوم موسیقی این فیلم است که به‌خوبی نمایانگر این است چگونه می‌شود به‌واسطه ساز هورن، ریتم را شکست و نشانه‌گذاری‌ها را در تعویض لاین‌ها، به تحرک وادار کرد. در ادامه با قطعه «سرگرمیِ هرمن» مواجه می‌شویم که منتج می‌شود به فضایی جاز-گونه و به‌نسبت برآمده از سنت‌های جاز آمریکایی. شخصیت سباستین به‌عنوان یک پیانیست جاز، لاجرم فضا را به این سمت برده که چنین اتصالاتی ایجاد شود. این قطعه کاملا در موسیقی متن فیلم غیر معمول و باعث غافلگیری است و گوش شما را به دهه ۱۹۲۰ میلادی می‌برد و یکی از بهترین قطعات آلبوم در بسیاری از مولفه‌های موسیقایی است. رفتن به ریشه‌های موسیقی عامه‌پسند ریسک چنان بزرگی است که شاید هر آهنگسازی برای ساختن موسیقی یک فیلم در جریان اصلی سینما هالیوود جرات نزدیک شدن به مرزهای آن را هم نداشته باشد اما جاستین هوروویتز در این فیلم نشان می‌دهد که هیچ حد و مرزی را در موسیقی فیلم به رسمیت نمی‌شناسد.

 

به‌راستی که تصمیم‌گیری و قضاوت کردن این که اما استون خواننده بهتری است یا گاسلینگ، دقیقا مثل این می‌ماند که بخواهیم بگوییم کره بادام‌زمینی نرم را بیشتر دوست داریم یا کره بادام‌زمینی برشته؛ هرکدام جذابیت‌های خودشان را دارند که نمی‌شود از آن‌ها صرف نظر کرد یا یکی را به نفع دیگری کنار گذاشت. شاید هیچ‌کدام از این دو بازیگر، خوانندگان یا رقصندگانی استثنایی نباشند اما با این وجود، نباید نادیده گرفت که هم ترانه «شهر ستاره» برنده اسکار شد و هم اما استون. مطمئنا «شهر ستاره» شناخته‌شده‌تری، شنیده‌شده‌ترین و شاید محبوب‌ترین قطعه از آلبوم موسیقی این فیلم است اما شاید دلیل واقعی برجسته‌تر شدن این قطعه (شهر ستاره) نسبت به باقی آهنگ‌ها این باشد که در بیشتر تریلرها و تیزرهای تبلیغاتی «لالالند» از همین ترانه استفاده شده است اما دلیل دیگر را نیز نمی‌شود دست‌کم گرفت که همانا سادگی و جذابیت آن است. تنها چیزی که خوانندگان را همراهی (نقش آکومپانی) می‌کند پیانو است و همین موضوع است که موسیقی را ساده و شگفت‌انگیز جلوه می‌دهد و مضاف بر این مضمون عشق به‌عنوان یک کلیت که همه‌جای موسیقی و ترانه‌ها حضور دارد، تبدیل به معرف اصلی و تشخص فیلم «لالالند» شده است.

 

La La Land (2016)معمولا عادت داشتیم در فیلم‌های موزیکال یا نیمه‌موزیکال، با خیل ترانه‌های متوسط و اجراهایی ضعیف مواجه باشیم و کمتر پیش می‌آمد، ارزش موسیقایی قطعات بتوانند همپای دیگر عناصر فنی فیلم به‌لحاظ کیفی پیش بروند چرا که به‌هر‌حال ما با سینما روبه‌رو بودیم نه موسیقی محض؛ اما «لالالند» نشان داده است می‌توان موسیقی فیلم ساخت اما آن را به‌صورت رفع تکلیف و باری به‌هرجهت، سر و تهش را هم نیاورد و کاری کرد که نه‌تنها سینه‌فیل‌ها (عشقِ سینماهای افراطی) بلکه موسیقی‌بازهای حرفه‌ای هم از تماشای فیلم لذت ببرند و نتوانند ایرادهای اساسی موسیقایی به فیلم وارد کنند. شاید چنین کاری تنها از عهده هوروویتز و ترکیب امتحان پس‌داده‌اش با دیمن شزل بر می‌آمد که با سنت‌های مدرن موسیقی و عبورکردن مناسب از چهارچوب‌ها پیوندی ناگسستنی دارد.

 

می‌دانم که بعید است اما به‌هر‌حال امکان دارد؛ ولی اگر شما تاکنون هرگونه تردیدی نسبت به دیدن فیلم «لالالند» داشته‌اید و آن را ندیده‌اید، قطعا نباید آلبوم موسیقی را از دست بدهید؛ موسیقی متنی فوق‌العاده و شگفت‌انگیز که توانسته تعادل بسیار مطلوبی میان موسیقی آوازی و موسیقی سازی ایجاد کند. مطمئن باشید هدف هوروویتز در انتشار زودهنگام آلبوم موسیقی این فیلم خیز برداشتن برای به‌دست آوردن عنوان بهترین آلبوم سال در قلب میلیون‌ها علاقه‌مند به موسیقی بوده است. پس اگر تاکنون این آلبوم را تهیه نکرده‌اید عجله کنید، چون مطمئنا فقدان چنین آلبومی در آرشیوتان، در سال‌های آینده می‌تواند باعث ‌شود هرگز خودتان را نبخشید! با این اوصاف، چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟

مترجم: سهند آدم‌عارف

روزنامه صبا

ممکن است شما دوست داشته باشید

60
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
60 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
7 Comment authors
امیر رضاVqPayamPayamنیماامیر عمرانی Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
hadi6136
Guest
Member
hadi6136

سلام .
تو این سینمای پر از هیاهو و صنعتی و البته سیاسی که تکنولوژی حزف اول و آخر رو می زنه این فیلم کمی حالمون رو خوب کرد .

Hosein.m
Guest
Member
Hosein.m

فیلمش عالی نبود ولی خوب بود. از نظر داستان و محتوا انصافا حرف زیادی برای گفتن نداشت ولی موزیک بی نظیرش یه تنه فیلمو بالا کشید. البته فکر میکنم بیشتر افتخارش به خاطر ابتکاری بود که به خرج دادن. در کل کسایی که به موسیقی علاقه مندن حتما ببینن و واسه اونایی هم که نیستن ارزش یه بار دیدنو داره. در مورد اسکارم باید بگم امسال فیلم خیلی باکیفیتی ساخته نشد و اسکارایی هم که گرفت به نظرم عادلانه بود (مخصوصا بهترین بازیگر زن)

bigbrother
Guest
Member
bigbrother

فیلم عالی و لذت بخش بود فقط در جواب اون دوستانی که داوران آکادمی رو زیر سوال میبرن میگم که انگار حواستون نیست این فیلم سال گذشته توی هر جشنواره ای رفت سربلند و دست پر بیرون اومد و محدود به اسکار نبود ضمن اینکه جایزه بهترین فیلم هم به moonlight داده شد نه lala land

Coldplay
Guest
Member
Coldplay

کاش کلمه ای برای وصف این فیلم پر احساس بود…
حرف دیگه ای نیست…

fizic_2
Guest
Member
fizic_2

فیلم خیلی خوبی بود، شروع عالی یه سکانس رقص و آواز تمام عیار بدون کات. جلوه های بصری خوب پایانی خاص و به دور از کلیشه. بعد تموم شدنش شما رو (خصوصا اگه آدمی هستید که اهل انجام فعالیت های سینمایی یا موسیقی و به طور کل هنرید) به فکر فرو می بره.امید رو به تمام کسانی که (به قول اهنگ اول فیلم) در جستجوی آرزو های هنریشون هستند ولی مدام بهشون از بی سرانجامی تلاش ها و فدا کاری هاشون گفته میشه، زنده نگه می داره. اما… اما… اما نه یه امید واهی! چقدر تلاش لازمه، چقدر ثابت قدم… ادامه »

Ich.Bin.Ned
Guest
Member
Ich.Bin.Ned

صادق۱۲۳۴: مجید ج: واقعا؟:من واقعا موندم چی بگم….! بعضیایی میگن فیلم تو نوع خودش عالی بود٬ اونا فیلم the sound of music یا حتی فیلم های معاصر نظیر Les Misérables رو ندیدن یعنی؟ بعضیا میگن رایان و اما عالی بودن… تو رو خدا منصف باشین٬ من اصلا از اونا بد نمی گم اونا عالی بودن ولی نقششون چیزی نداشت یعنی اصلا جای نشون دادن نداشت. تنها نکتش رقص خوبشون بود که بازیگری محسوب نمیشه…با اینکه امسال تو رقابت تو زمینه بازیگری مثل سال های گذشته نیست (نمونش نامزد شدن ایمی آدامز واسه arrival !!! یا ماهرشالا علی واسه moonlight!!!!) اما… ادامه »

Ich.Bin.Ned
Guest
Member
Ich.Bin.Ned

اگه بخوام تو یه عبارت توصیفش کنم:
یک فیلمِ حال خوب کن…
من خودم به شخصه خسته شده بودم انقد فیلم با بک گراندای سرد و غم زده دیدم،این فیلم هم روح و هم چشم رو نوازش میده.
تو چند دقیقه ی پایانی فیلم همش ناخودآگاه درحال لبخند زدن بودم : )

حسین 63
Guest
Member
حسین 63

بهترین موزیکال قرن ۲۱ یعنی شاهکار ساخته شده توسط شزل. گرچه بینوایان یا شیکاگو هم عالی بودند ولی به هیج عنوان قابل مقایسه با این اثر نیستند. درام موزیکال عاشقانه ای بهتر از این نخواهید یافت.
دوستانی هم که قبول ندارند واقعا سواد سینمایی پایینی دارند

meti96
Guest
Member
meti96

این فیلمو تنها و با ذوق و حوصله ببینید. البته نوع دید ، سلیقه و روحیات خودتون هم تو برداشتی که از این فیلم دارین خیلی تاثیر گذار هستش.
به نظرم در کل فیلم قشنگ و و به شدت دوست داشتنیه و کلا شزل کارش درسته.

صادق1234
Guest
Member
صادق1234

مجید ج: واقعا؟:من واقعا موندم چی بگم….! بعضیایی میگن فیلم تو نوع خودش عالی بود٬ اونا فیلم the sound of music یا حتی فیلم های معاصر نظیر Les Misérables رو ندیدن یعنی؟ بعضیا میگن رایان و اما عالی بودن… تو رو خدا منصف باشین٬ من اصلا از اونا بد نمی گم اونا عالی بودن ولی نقششون چیزی نداشت یعنی اصلا جای نشون دادن نداشت. تنها نکتش رقص خوبشون بود که بازیگری محسوب نمیشه…با اینکه امسال تو رقابت تو زمینه بازیگری مثل سال های گذشته نیست (نمونش نامزد شدن ایمی آدامز واسه arrival !!! یا ماهرشالا علی واسه moonlight!!!!) اما بازم… ادامه »

majid j
Guest
Member
majid j

بلاخره من فیلم رو امروز دیدم. واقعا بی نظیره این فیلم.. انقدر در حال لذت بردن از فیلم بودم که دوست نداشتم تموم شه و اون ۲۰ دقیقه ی پایانی فیلم و به یکباره فلشبکی که دوباره به اون کافه میزنه و دوباره اون پیانو و اتفاقاتی که تو اون خاطرات میفته، اوج هنر و زیبایی فیلمه و این منو غافلگیر و نابود کرد.. فوق العاده بود.. نگاهی آخری که سباستین و میا به هم میکنن و یک لبخند، آخر اشکمو دراورد.. مطمعنم بارها و بارها بعد از این فیلم رو دوباره خواهم دید، اما لذت بار اول چیزی بود… ادامه »

داداا
Guest
Member
داداا

وقتتونو با یه همچین فیلمی تلف نکنین

ehsan.sol
Guest
Member
ehsan.sol

فیلم قشنگی بود از اون اهنگی که رایان گاسلینگ با پیانو میزد خوشم اومد
ولی اونقدرها هم فیلم فوق العاده ای نبود که تا این حد ازش تعریف بشه من هیچوقت مراسم اسکار رو قبول نداشتم و مثل نظر اون دو تا دوستمون در کامنت های قبل منم میگم با دیدن یه فیلم موزیکال و پر از اواز بدجوری جوگیر شدند اقایون
بازم میگم فیلم خوبی بود ولی نه در حد شاهکار که گوش فلک رو کر کردن باهاش

Ali.shafaey
Guest
Member
Ali.shafaey

صالحی:اسکار امسال کلا فاجعه بود و شاهکار این فاجعه ها فیلم لالالند بود با این همه جایزه ریز و درشتی که به این فیلم پیشکش شد!!
فیلم فاجعه بود. نباید فقط جنبه موزیکال رو در نظر داشت. این فیلم حرفی برای گفتن نداشتن نه در ژانر، نه در داستان و نه در باقی قضایا

آقای محترم شما ازین ژانر و سبک خوشت نمیاد لطفا زیر سوال نبرش
فیلم فوق العاده زیبا و خوش ساختی بوده و واقعا جزو فیلمایی هست که دیدنش همیشه مثل یک خواطره تو ذهن باقی میمونه

پریزاد
Guest
Member
پریزاد

با سلام خدمت همه.
لطفا به من بگین این فیلم چه نکته مثبتی داشت؟
درسته که همه اش میزنن و میرقصن و شادن اما خوب هدف فیلم چی بود؟
به نظر من خیلی بزرگش کردن.
فیلم هایی مثل hacksaw ridge از خیلی ویژگی های بهتری برخوردار بودن. به آدم احساس منتقل میکردن. نمی دونم چی بگم دیگه.

arsham
Guest
Member
arsham

favi: ♥علی♥:درود کلا حدود چندین ساله که به من و تمام علاقمندان و مخاطبان "سینمای خوب واصیل و هنر محور" اثبات شده که ملاک خوب بودن یه فیلم جایزه اسکار نیست، و همینطور این مساله هم به اکثر فیلم بازان ثابت شده که حق کارگردانان بزرگی متل کوبریک، هیچکاک، نولان، دیوید لینچ و… و همچنین حق فیلم های شاهکار زیادی در جشنواره اسکار خورده شده، و اصلا این یه مساله تابلوئه که یه نوع مافیا خاص که مشخصم نیست هدفشون چیه تو اسکار نفوذ دارن، بدون تعصب میگم که حتی فیلم فروشنده اصغر فرهادی هملایق اسکار نبود، و بلفرض فیلمای… ادامه »

favi
Guest
Member
favi

♥علی♥:درود کلا حدود چندین ساله که به من و تمام علاقمندان و مخاطبان "سینمای خوب واصیل و هنر محور" اثبات شده که ملاک خوب بودن یه فیلم جایزه اسکار نیست، و همینطور این مساله هم به اکثر فیلم بازان ثابت شده که حق کارگردانان بزرگی متل کوبریک، هیچکاک، نولان، دیوید لینچ و… و همچنین حق فیلم های شاهکار زیادی در جشنواره اسکار خورده شده، و اصلا این یه مساله تابلوئه که یه نوع مافیا خاص که مشخصم نیست هدفشون چیه تو اسکار نفوذ دارن، بدون تعصب میگم که حتی فیلم فروشنده اصغر فرهادی هملایق اسکار نبود، و بلفرض فیلمای خیلی… ادامه »

favi
Guest
Member
favi

خیلی برام جالبه همه خودشون رو کاملا صاحب نظر میدونن:))
آکادمی اسکارم میبرن زیر سوال!!
اینک ی عده نمیتونن با ی فیلم ارتباط برقرار کنن یا ی داستان ساده و در عین حال فوق العاده زیبا رو لایق تحسین نمیدونن دلیل بر بد بودن اون فیلم نمیشه.
لالالند واقعا فوق العاده بود واقعا از دیدنش لذت بردم!

همایون
Guest
Member
همایون

حامد۴۵۴: ♥علی♥:درود کلا حدود چندین ساله که به من و تمام علاقمندان و مخاطبان "سینمای خوب واصیل و هنر محور" اثبات شده که ملاک خوب بودن یه فیلم جایزه اسکار نیست، و همینطور این مساله هم به اکثر فیلم بازان ثابت شده که حق کارگردانان بزرگی متل کوبریک، هیچکاک، نولان، دیوید لینچ و… و همچنین حق فیلم های شاهکار زیادی در جشنواره اسکار خورده شده، و اصلا این یه مساله تابلوئه که یه نوع مافیا خاص که مشخصم نیست هدفشون چیه تو اسکار نفوذ دارن، بدون تعصب میگم که حتی فیلم فروشنده اصغر فرهادی هملایق اسکار نبود، و بلفرض فیلمای… ادامه »

حامد454
Guest
Member
حامد454

♥علی♥:درود کلا حدود چندین ساله که به من و تمام علاقمندان و مخاطبان "سینمای خوب واصیل و هنر محور" اثبات شده که ملاک خوب بودن یه فیلم جایزه اسکار نیست، و همینطور این مساله هم به اکثر فیلم بازان ثابت شده که حق کارگردانان بزرگی متل کوبریک، هیچکاک، نولان، دیوید لینچ و… و همچنین حق فیلم های شاهکار زیادی در جشنواره اسکار خورده شده، و اصلا این یه مساله تابلوئه که یه نوع مافیا خاص که مشخصم نیست هدفشون چیه تو اسکار نفوذ دارن، بدون تعصب میگم که حتی فیلم فروشنده اصغر فرهادی هملایق اسکار نبود، و بلفرض فیلمای خیلی… ادامه »

صالحی
Guest
Member
صالحی

اسکار امسال کلا فاجعه بود و شاهکار این فاجعه ها فیلم لالالند بود با این همه جایزه ریز و درشتی که به این فیلم پیشکش شد!!
فیلم فاجعه بود. نباید فقط جنبه موزیکال رو در نظر داشت. این فیلم حرفی برای گفتن نداشتن نه در ژانر، نه در داستان و نه در باقی قضایا

Coldplay
Guest
Member
Coldplay

حساسات داشته باش و از این فیلم لذت ببر، یک شاهکار واقعی…

صمد جعفری1993
Guest
Member
صمد جعفری1993

خیلی جالبه چون این فیلم اسکار گرفته همه نظر مثبت میدن و اگر کسی نظر منفی بده اینجا به باد توهین در واقع توهین از پشت کامپیوتر و گوشی قرار میگیره، این فیلم لیاقت اسکار رو نداشت، اسکار دستخوش سیاست شده الان مراسم اسکار شده یه میدون جنگ برای احزاب سیاسی امریکا، چرا؟ چون مراسم مهمیه چون همه میبینن این مراسم نشون داد کسایی که با ترامپ مشکل دارن حتی میان شان چنین مراسمی رو بخاطر زیر فشار گرفتن و گفتن ما اینجا هم دست داریم پایین میارن چیزی که من امسال دیدم اسکار نبود این جایزه ها هم همشون… ادامه »

نیما
Guest
Member
نیما

این فیلم سرشار از احساس، عشق، و زندگی هست. موسیقی و رقصش هم حرف نداشت. اما استون واقعا عالی بود کارش و لایق اسکار و بقیه جایزه هایی که گرفته. من به فیلم از ۱۰، ۱۰ میدم. بیننده طعم تلخ و شیرین عشق بین میا و سب رو با تمام وجود حس میکنه. عالی بود.

♥علی♥
Guest
Member
♥علی♥

درود کلا حدود چندین ساله که به من و تمام علاقمندان و مخاطبان "سینمای خوب واصیل و هنر محور" اثبات شده که ملاک خوب بودن یه فیلم جایزه اسکار نیست، و همینطور این مساله هم به اکثر فیلم بازان ثابت شده که حق کارگردانان بزرگی متل کوبریک، هیچکاک، نولان، دیوید لینچ و… و همچنین حق فیلم های شاهکار زیادی در جشنواره اسکار خورده شده، و اصلا این یه مساله تابلوئه که یه نوع مافیا خاص که مشخصم نیست هدفشون چیه تو اسکار نفوذ دارن، بدون تعصب میگم که حتی فیلم فروشنده اصغر فرهادی هملایق اسکار نبود، و بلفرض فیلمای خیلی… ادامه »

مجید ج
Guest
Member
مجید ج

واقعا؟:من واقعا موندم چی بگم….! بعضیایی میگن فیلم تو نوع خودش عالی بود٬ اونا فیلم the sound of music یا حتی فیلم های معاصر نظیر Les Misérables رو ندیدن یعنی؟ بعضیا میگن رایان و اما عالی بودن… تو رو خدا منصف باشین٬ من اصلا از اونا بد نمی گم اونا عالی بودن ولی نقششون چیزی نداشت یعنی اصلا جای نشون دادن نداشت. تنها نکتش رقص خوبشون بود که بازیگری محسوب نمیشه…با اینکه امسال تو رقابت تو زمینه بازیگری مثل سال های گذشته نیست (نمونش نامزد شدن ایمی آدامز واسه arrival !!! یا ماهرشالا علی واسه moonlight!!!!) اما بازم اینا اصلا… ادامه »

insomnia
Guest
Member
insomnia

امروز این فیلمو دیدم من به فیلم از ده هفت میدم فیلمه خوبی بود اما شاهکار!؟ چهارده نامزدی اسکار!؟ داورای آکادمی اسکار علف میزنن؟؟ همیشه با خودم میگفتم فیلم موزیکال شیکاگو که با سیزده نامزدی دوهزارو دو رو ترکونده بود فیلم قابل احترامی باس باشه و حتما باید ببینمش،اما الان با تجربه لالالند از امتحان کردن شیکاگو و هر موزیکالی که اسکار بهش بها داده میترسم تو رو خدا یکم منصف باشین.. فیلم قبلی دیمن شزل.."ویپلش" کجا و "لالالند" کجا….بازی بی نظیر "جی کی سیمونز" کجا و بازی معمولی "رایان گاسلینگ" کجا.. چرا این فیلم باس بهترین موزیکال چند دهه… ادامه »

واقعا؟
Guest
Member
واقعا؟

من واقعا موندم چی بگم….! بعضیایی میگن فیلم تو نوع خودش عالی بود٬ اونا فیلم the sound of music یا حتی فیلم های معاصر نظیر Les Misérables رو ندیدن یعنی؟ بعضیا میگن رایان و اما عالی بودن… تو رو خدا منصف باشین٬ من اصلا از اونا بد نمی گم اونا عالی بودن ولی نقششون چیزی نداشت یعنی اصلا جای نشون دادن نداشت. تنها نکتش رقص خوبشون بود که بازیگری محسوب نمیشه…با اینکه امسال تو رقابت تو زمینه بازیگری مثل سال های گذشته نیست (نمونش نامزد شدن ایمی آدامز واسه arrival !!! یا ماهرشالا علی واسه moonlight!!!!) اما بازم اینا اصلا… ادامه »

ناصر
Guest
Member
ناصر

نکته ای که در مورد این فیلم نادیده گرفته شده ادای دین فیلم به بازیگر مشهور هالیوود یعنی اینگرید برگمن می باشد که در عین معروف بودن در هالیوود حاضر شد حتی با بدنام ساختن خود به کارگردان موردعلاقع اش (ربرتو روسلینی) بپیوندد و این عشق و هیجان شخصی خود را زنده نگه دارد. در اکثر جاهای فیلم نیز چه از عکس روی دیوار اتاق میا گرفته تا یادآوری خاطرات انتهای فیلم این موضوع قابل مشاهده می باشد.

امیر عمرانی
Member
Member
امیر عمرانی

فیلم زیبا و دلنشینی بود، یاد Singing in the Rain افتادم. پر از انرژی و لحظات زیبا.
البته بین فیلمهای امسال، نظر شخصیم، Arrival و Hacksaw Ridge رو بالاتر از این میدونم و از دیدنشون بیشتر لذت بردم.

سینا میلانی
Guest
Member
سینا میلانی

بعد این فیلم فقط یه چیز میتونم بگم :هالیوود واقعی دوباره زنده شد !

A.G.H
Guest
Member
A.G.H

واقعا فیلم خوبی بود و ارزش این همه استقبال رو هم داشت و در مجموع بهترین موزیکالی بود که تا بحال دیده بودم و این موزیکال بودنش باعث تاثیر گذار شدن بیشتر فیلم میشه مثل صحنه مصاحبه میا. فیلم به زیبایی هر چه تمام تر تموم میشه. رایان گاسلینگ و اما استونم که مثه همیشه خوب بودن. در کل دمین شزل اثر فوق العاده ای رو خلق کرده و جاستین هارویتز هم آهنگسازی خیلی قوی ای کرده.

alive8041
Member
Member
alive8041

دیدم فیلم
فقط میدونستم که جز بهترینهای امسال و دلایل بعدی گاسلینگ و استون و بعد کارگردان ۳۲ سالش
با اینک از فیلمهای موزیکال و موسیقی جاز خوشم نمیاد و شاید واس ما سخت باشه فهمیدن اینجور فیلما ولی دوست داشتم و خوشم اومد
بهرحال پیشنهاد میشه دیدنش

محسن 222
Guest
Member
محسن 222

دقیقا من هم متوجه این جو اجاد شده نشدم. یه فیلم خوب و لذت بخش و شیرین- خب اوکی. در همین حد دیگه .نه شاهکار و بهترین موزیکال و … . گنده کردن فیلم رو.

مجیدق
Guest
Member
مجیدق

واقعا درک نکردم این فیلم چی داشت که اینقدر معروف شد؟!
آخر از موضوع یا آهنگ فیلم بگذریم (که به نظر خیلی کلیشه ای می آمد)، حتی به هیچ وجه نمیشود ادعا کرد رقص گاسلینگ و استون موزون و هارمونیک بوده…هر چه سعی کردم منتقدان را درک کنم متوجه نشدم

نرگس شيرازي
Guest
Member
نرگس شيرازي

من این فیلمو دیدم
بسیار از لحاظ بصری چشمممممم نوااااازه
و آخر فیلم 🙁
خیلی واقعییییییی
ولی راستش انقدی که تعریف میکنن خوب نیست

سید ابوالفضل سجادی
Member
Member
سید ابوالفضل سجادی

این دمین شزل واقعا کارش درسته
دمش گرم

مجید؛ عشق فیلم
Guest
Member
مجید؛ عشق فیلم

گاسلینگ و استون 😉 مگه میشه ندید این فیلمو! 😆

Masih Shaqooei
Member
Member
Masih Shaqooei

تریلر این فیلم من رو جادو کرد و نمیتونم چشم ازش بردارم. من آدم احساساتی نیستم که با دیدن یه گل از خود بیخود بشم، ولی این صحنه‌ها سنگ رو هم آب می‌کنند.
بیصبرانه منتظر آب شدنم.

قاسم۲۰۱۶
Guest
Member
قاسم۲۰۱۶

بیصبرانه منتظر دیدن اثر جدید سازنده فیلم عالی ویپلش هستم،از تیزرش معلومه که چقدر خوش آب و رنگ هست و چقدر در طراحی و نور و فیلمبرداری ادای دین به دوره کلاسیک کردند.موسیقی هم آلبومش پخش شده،یک کار جاز زیبا…امیدوارم هر چه سریعتر بشه این فیلم رو دید،حداقل دو سه ماه دیگه!!!