«متخاصمان» (Hostiles)

۲۶ ژانویه ۲۰۱۸ | ماجراجویی، درام، وسترن | ۱۳۴ دقیقه | R

کارگردان : Scott Cooper

نویسندگان :  Scott Cooper, Donald E. Stewart

بازیگران : Scott Shepherd, Rosamund Pike, Ava Cooper

خلاصه داستان : در سال ۱۹۸۲ یک سروان ارتشی (کریستین بیل) با اختیار خود حاضر می‌شود تا رئیس قبیله و خانواده‌اش را از میان سرزمین‌های خطرناک همراهی و محافظت کند که… در سال ۱۹۸۲ یک سروان ارتشی (کریستین بیل) با اختیار خود حاضر می‌شود تا رئیس قبیله و خانواده‌اش را از میان سرزمین‌های خطرناک همراهی و محافظت کند که…

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png


⓿❽ فیلمی تفکربرانگیز و دلبربا (بجای تنها هیجان‌انگیز بودن). به احتمال زیاد، فیلم بیشتر به مذاق طرفداران خِبره وسترن می‌خورد تا مخاطبان عادی و جوان. اما این فیلم، فیلمی تخمین‌پذیر است که با حساسیت بسیار زیادی نسبت به بازیگری ساخته شده است.

Todd McCarthy The Hollywood Reporter

⓿❼ «متخاصمان» (Hostiles) طالب صبر و تمرکز مخاطبش است؛ اما در نهایت جایزه خود را با یک تفکر نسبت به گذشته‌ای که همچنان آثارش موجود است، به مخاطبش می‌دهد.

Allan Hunter Screen International

❼❻ فیلمی که با افتخار و اشتیاق به بیرحمی و زجر مخاطب به فیلم‌های قدیمی وسترن سفر می‌کند، چون این فیلم فکر می‌کند که نسل‌ فیلم‌های وسترن بخاطر عدم بیرحمی منقرض شد.

David Ehrlich Indiewire

⓿❻ «متخاصمان» (Hostiles) فیلمی بی‌رحم است که عدم گسترش شخصیت‌های سرخ‌پوستش، باعث شده، نیت خیر فیلم کامل نشود.

Emily Yoshida New York Magazine (Vulture)

❽❺ «بیل» و «پایک» در نقش خود عالی هستند. علی‌رغم برخی علایق ملودراماتیک و انتخاب‌های عجیب «کوپر» در فیلمنامه، فیلم مخاطب را مجبور به دلسوزی برای شخصیت‌های قصه ما میکند.

Gregory Ellwood The Playlist

❽❺ مثل فیلم نوآر مصنوعی و کمربند زنگاری «خارج از کوره» (Out Of Furance) «کوپر»، این فیلم نیز فیلمی جدیِ مصنوعی است که کنایات درونی و تنش‌های دراماتیک آن در روایت تکراری، ضمنی و سیاسی گم شده‌اند.

Ignatiy Vishnevetsky The A.V. Club

⓿❺ اگرچه فیلم سعی دارد بگوید که مطمئن‌ترین راه برای غلبه بر نژادپرستی این است که کمی وقت با دیگران بگذرانیم، اما فیلم «کوپر» همین فرصت را از خود دریغ می‌کند و از شخصیت‌های سرخ‌پوست خود کمترین بهره را میبرد. می‌توان گفت این شخصیت‌ها فقط در خدمت روشن‌فکری سفید پوست‌ها بوده‌اند.

Peter Debruge Variety

❽❸ فیلم «کوپر» بر پایه غم پیش می‌رود و مجازاً از کُندی خود برای رسیدن به کمال استفاده می‌کند.

Chuck Bowen Slant Magazine

منتقد: جیمز براردینلی – امتیاز ۸٫۸ از ۱۰ (۳٫۵ از ۴)

«متخاصمان» (Hostiles) گاهاً شوکه‌کننده و اعصاب‌خوردکن است، اما در نهایت این بینش امیدوار کننده را به ما می‌دهد که چگونه حتی موانع نفرت حاصل از نژادپرستی ‌می‌توانند با ساده‌ترین کار برداشته شوند: گذر زمان برای ارتباط با یک شخص به عنوان یک انسان، نه نمادی از نفرت. فیلمنامه فیلم «متخاصمان» (Hostiles) را «اسکات کوپر» (کسی که جایزه اسکار را با فیلم «دل دیوانه» (Crazy Heart) برای «جف بریجز» به ارمغان آورد) با اقتباس از اثر «دونالد استوارت» نوشته و کارگردانی آن هم به عهده خودش است. او در این فیلم آخرین سعی خود را کرده است که کسی را دیوانه نکند و راه رستگاری را آرام آرام و منظم طی کند. بنظر می‌رسد که آخرین صحنه‌های فیلم بیشتر بداهه هستند تا حاصل اجبار شخصیت‌ها برای قدم‌برداری در راه فیلمنامه.

معمولا فیلم‌ها برای از دست ندادن بیننده‌هایشان، بچه‌ها و سگ‌ها را از خشونت مبرا می‌کنند. در فیلم «متخاصمان» (Hostiles) هیچ سگی وجود ندارد، اما سه بچه در پنج دقیقه ابتدایی فیلم، می‌میرند. «روزالی کواید» (رُزِمند پایک) در حمله کومانچی‌ها تمام اعضای خانواده خودش را از دست‌ می‌دهد. در فیلم سال ۱۸۹۲ است و مرز درحال نابودی می‌باشد، اما همچنان خشونت موجود است.

فیلم ما را به صحنه‌ای می‌رساند که در دژی در نیومکزیکو کاپیتان «جوزف بلاکر» (کریستین بیل)، یکی از وفادارترین جنگجویان جنگ سرخ‌پوست‌ها، مامور اسکورت یکی از روئسای جنگ «یلُو هاوک» (وس استودی) می‌شود که از قضا مبتلا به سرطان هم هست. ماموریت او این است که او را به مونتانا، خانه‌اش برساند که بمیرد. «بلاکر» که زمانی انسان بی‌رحمی بود، از اینکار سرباز می‌زند. بنظر او «یلو هاوک» یک قاتل بی‌رحم است. (قطعا او به‌خوبی می‌داند که سرخ‌پوست‌ها، همین صفت را برای او بکار می‌برند). اما وقتی فرمانده‌اش «استفن لانگ» او را تهدید به محاکمه نظامی می‌کند، او مجبور به اطاعت می‌شود. او همراه با چهار سرباز دیگر («روی کوچرین»، «جاناتان میجورز»، «جسی پلمونز» و «تیموتی شلمی» همه‌جا حاضر)، سفر خود را برای اسکورت «یلو هاوک»، همسرش، «اِلِک وومن» (کوریانکا کلیچر)، پسرش «بلک هاوک» (آدام بیچ) و دو فرزند کوچک‌ترش آغاز میکند.

فیلم، فیلمی است که یک سفر و اتفاقات موجود در آن را روایت میکند. اولین اتفاق آن است که «بلاکر» با بقایایی خانه سوخته‌شده «کواید» و «رزالی» که درون آن است روبرو می‌شود. او همراه آنها می‌شود. دومین اتفاق زمانی است که وقتی آنها در کنار یک پاسگاه مرزی توقف می‌کنند و «بلاکر» با انتقال یک مجرم بنام «فیلیپ ویلز» (بن فوستر) به مونتانا موافقت می‌کند. «ویلز» که در جنگ‌های مختلفی تحت فرماندهی «بلاکر» حضور داشته از اینکه می‌بیند فرمانده‌اش دیگر آن آتش ضد سرخ پوستی خودش را ندارد، مایوس می‌شود. سومین اتفاق مربوط به زمانی است که اواخر سفر، روند کند رستگاری، «بلاکر» را مجبور به این می‌کند که قاطعانه عمل کند.

«متخاصمان» (Hostiles) فیلمی سخت است که لحن تلخ و افسرده‌اش در سرتاسر فیلم نمایان است. «کوپر» موضوع را با جا دادن چند صحنه که فیلم را از افسردگی در بیاورند، بی‌ارزش نمی‌کند. این فیلم با مسائل مهم دست و پنجه نرم می‌کند. در صحنه‌ای، وقتی «بلاکر» و «رزلی» در زیر یک خیمه قرار می‌گیرند، صمیمیت آنها (که چیز جنسی را شامل خود نمی‌کند) که مربوط به عشق نیست، بلکه مربوط به دو روح تنها و دل‌شکسته است که در تاریکی شب به هم رسیده‌اند، نمایان می‌شود.

در اکثر صحنه‌ها «یلو هاوک» ساکت است. هرچه مرگ به او نزدیک‌تر می‌شود او به درکی می‌رسد که «بلاکر» قرار نیست خیلی زود به آن برسد. وقتی «یلو» و اسکورتش در یک‌جا باهم روبرو می‌شوند، مکالمه‌ای کوتاه بین آنها سرمی‌گیرد. هردو این حقیقت را تصدیق می‌کنند که گذشته‌ها گذشته و باید به حال و آینده فکر کرد. هردو کارهای بسیار بد و شیطانی انجام داده‌اند، اما وقت آن است که به زندگی خودشان ادامه بدهند.

«متخاصمان» (Hostiles) شبیه به یک وسترن ساخته شده است. تمام مولفه‌های وسترن را در خود جا داده است. سربازان و سرخ‌پوستان همواره درحال تیراندازی و جدا کردن پوست از سر هستند؛ فیلم این حس را به ما می‌دهد که ممکن است روزی تمدن برقرار شود، اما اینک وقت آن نیست. اما در سالهای اخیر، فیلم‌های ضدوسترن در داشتن درس اخلاقی باهم مشترک بوده‌اند. غیرمنطقی نیست، وقتی از فیلم‌هایی مثل «رقصنده با گرگ‌ها» (Dances with Wolves)، «دنیای جدید» (The New World) و «بازگشته» (The Revenant) صحبت می‌کنیم، فیلم «متخاصمان» (Hostiles) را جز این فیلم‌های بزرگ بدانیم. «استودی» در دو فیلم اول ایفای نقش کرده است. «کوریانکا کلیچر» و «بیل» در فیلم «دنیای جدید» (The New World) به ترتیب نقش «پوچاهانتوس» و «جان رولف» را ایفا می‌کردند. لحن سرد این فیلم بسیار شبیه به فیلم دو سال پیش «آلخاندرو ایناریتو» است.

بازیگران کمی می‌توانند به خوبی «بیل» حس افسردگی را (که آن را مدیون سه‌گانه «بتمن» است) در بازی خود نشان بدهند. مثل «مایکل کورلئونه» (The Godfather)، «بلاکر» می‌خواهد از این کار کنار بکشد، ولی این اجازه به او داده نمی‌شود. «وس استودی» با بازی خود به شخصیتی که هم دیالوگ بسیار کمی دارد و هم بسیار مهم است، کاریزما می‌دهد. «رزمند پایک» صحنه‌های احساسی در فیلم دارد که آنقدر خوب آنها را بازی می‌کند که می‌توان گفت او لایق حضور در کاندید‌های بهترین بازیگر نقش مکمل زن اسکار امسال است.

«متخاصمان» (Hostiles) برای همه تماشایی نیست. این فیلم نه‌تنها طالب علاقه مخاطبانش به وسترن است، بلکه از آنها می‌خواهد خواهان تجربه کمی تلخی باشند. لحن فیلم کمی گزنده است، اما بار هنری که به ما می‌دهد، ارزش سرمایه‌گذاری دارد. مهم‌تر از همه، در زمانی که فیلم در حال نشان دادن افزایش نفرت نژادپرستی بود، فیلم به ما نشان می‌دهد که چگونه حتی این شکاف بیش‌ازحد می‌تواند بسته شود؛ البته اگر آدم‌ها مایل به قدم‌برداری در راه آن باشند.

اختصاصی نقدفارسی

مترجم: سمیر نعمتی‌نژاد

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

4
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
4 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
3 Comment authors
payman hosseyniعلی معنوی Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
payman hosseyni
Member
Member
payman hosseyni

یک نکته ای رو فراموش کردم، اون هم رابطه بین روزالی کوئید و جوزف بلاکر هست، به نظرم رابطه اونها در همون حد احترام و حس ترحم جوزف بلاکر نسبت به رزالی ادامه پیدا می کرد بهتر بود نه اینکه رزالی جوزف رو به داخل چادرش راه بده و سر بر آستان هم بذارن اون هم فقط به این دلیل که رزالی میگه تو ادم خوبی هستی جو، بیا تو و جو هم از خدا خواسته!! یا اینکه در پایان فیلم وقتی رزالی و طفل سرخپوست از جوزف خداحافظی می کنن و سوار قطار میشن و جدا میشن، تداوم جدایی… ادامه »

payman hosseyni
Member
Member
payman hosseyni

جمله معروفی در فرهنگ ما رایج هست که میگه “اگر میخوای کسی رو بشناسی یا باهاش سفر کن یا معامله کن” دقیقا همسفر شدن مصداقش در فیلم به نمایش در اومده، همسفر شدن افرادی با هم که به شدت از هم متنفر هستند و هر کدام هم دلایل و توجیهات خودشون رو از این تنفر دارند و حتی حاضر نیستند همسفر بشن و اگر زور و چکش بالا سرشون نبود تن نمی دادن، این همسفر شدن که در بین راه افرادی به کاروان سفر کننده حذف و اضافه میشن باعث ایجاد چالش های درونی افراد میشه و افراد به شدت… ادامه »

Member
Member
Amir Mahan

از دیدن این فیلم واقعا لذت بردم … مخصوصا انتهای فیلم فوق‌العاده بود و تاثیرگذار ، در این فیلم دیالوگ های زیادی در صحنه ها استفاده نشد و اگر هم شد کاملا بجا و تاثیرگذار بود مخصوصا با فضایی که فیلم داشت کاملا این خصوصیت دلنشین شد … کریستین بیل هم ک عالی حس رو به مخاطب القا کرد در همه‌ی صحنه ها .‌ امیدوارم این فیلمو از دست ندید .

ali.m
Member
Member
ali.m

به ندرت پیش میاد که کریستین بیل فیلم حتی متوسط بازی کنه و همراه خواکین فینیکس و جیک جلینهال از معدود ستارگانی است که همواره بازیش از فیلم سرتره حتی اگه اون فیلم بسیار خوب باشه.ترکیب وی با روزاموند پایک هم میتونه دلیل دیگری باشه برای دیدن فیلم و اینکه دیدن فیلمی در ژانر وسترن همیشه لذت بخش بوده است.