ژانر : ترسناک، هیجانی

کارگردان : Ti West

نویسنده : Ti West

تاریخ اکران : فوریه 2012

زمان فیلم : 100 دقیقه

زبان : انگلیسی

درجه سنی :R

مشاهده تریلر این فیلم(کلیک کنید)

بازیگران:

Sara Paxton

Pat Healy

Kelly McGillis

نقد و بررسی فیلم

The Innkeepers

منتقد : جیمز براردینلی (امتیاز 3 از 4)

گاهی اوقات تنها عنصری که موفقیت و کیفیت فیلم های ژانر وحشت را تعیین می کند، آهنگ و نواخت پیشروی داستان است. حس دلهره و ترسی که هنگام تماشای یک فیلم ترسناک خوش ساخت به بیننده دست می دهد، چیزی نیست که راحت به وجود بیاید و بعضی از کارگردان ها به غلط فکر می کنند صحنه های کشتار و خونریزی و جلوه های ویژه در ایجاد این حس تأثیر زیادی دارند. فیلم The Innkeepers نسبت به بسیاری از فیلم های پرهزینه ی این ژانر خوش ساخت تر است و در عین حال نشان می دهد که میتوان بی آنکه مانند بسیاری دیگر از فیلم های ترسناک دست به دامان تصاویر آرشیوی  شد، بیننده را گرفتار حس وحشت کرد. خط داستانی اصلی Ti West (نویسنده و کارگردان اثر) آنچنان خاص و متفاوت نیست، اما ویژگی فیلمنامه در این است که برای برای پروراندن شخصیت ها وقت صرف می کند. آنها صرفاً جهت شکار شدن توسط اشباح و ارواح پلید در فیلم حضور ندارند، بلکه آدم هایی هستند که با پیشروی داستان برای ما ارزش پیدا می کنند و به سرنوشت آنها اهمیت می دهیم. در واقع، بخش اولیه ی فیلم آنچنان بر این شخصیت ها متمرکز می شود که میتوان وجود اتفاقات ماوراء طبیعی را به راحتی فراموش کرد.

Ti West فیلم های ژانر وحشت را با دقت تماشا می کند و با آنها آشنایی دارد. او عمداً و با شیوه ای رندانه تعداد زیادی از عناصر تکراری و کلیشه ای خاص اینگونه فیلم ها را به خدمت گرفته است تا بیننده متوجه شود که کارگردان قصد بازی دادن وی را دارد. او چند مرتبه مفهوم لحظه ی غافلگیری را دست می اندازد اما خودش هم از آن استفاده می کند. البته در بیشتر قسمت های فیلم، محل قرارگیری دوربین و تفاوت مدت زمان صحنه ها هستند که در ایجاد حس اضطراب و دلهره، نقش اصلی را ایفا می کنند. کافی است دوربین چند لحظه بیشتر از آنچه توقع داریم روی یک شیء بی جان و یا فضایی باز مکث کند تا مضطرب شویم. هر چقدر بیشتر طول بکشد، نگرانی ما هم بیشتر می شود. بعضی اوقات این صحنه ها در کمال آرامش به یک تصویر دیگر کات می خورند و معلوم است کارگردان میخواسته بگوید "دیدی ترسیدی؟" ، اما در موارد دیگر آنچه در پی این صحنه ها رخ می دهد غافلگیر کننده و بی رحمانه است.

ماجرا از دید یکی از شخصیت ها روایت می شود و میتوان شیوه ی آشکار شدن وقایع را به دو شکل تعبیر کرد. نه اینکه کاملاً مانند فیلم Rashomon باشد، اما گوشه ای از آن نوع شیوه ی روایی در این فیلم هم به کار بسته شده است. چنین چیزی در میان فیلم های ژانر وحشت که معمولاً همه ی آنها از الگوی فیلم های پیشین پیروی می کنند، تا حدی منحصر به فرد به شمار می رود. هیچ کس از خودش نمی پرسد «فردی کروگر» (شخصیت منفی فیلم «کابوسی در خیابان الم» A Nightmare on Elm Street) یا «مایکل میرز» (شخصیت منفی فیلم «هالووین» محصول 1978) وجود خارجی داشته اند یا خیر، حالا هر چقدر هم که وجود داشتن آنها غیرمحتمل باشد. در این فیلم آنچه اهمیت دارد، برداشت و تعبیر بیننده از صحنه ها و عناصری مشخص است. البته The Innkeepers آنقدر که ممکن است از این نوشته برداشت شود مبهم و رمز آمیز نیست. اما در مقایسه با اکثر فیلم های ترسناک بسیار هوشمندانه تر ساخته شده و جذابیت خود را مدیون حقه های سینمایی نیست.

ماجرای فیلم در «مسافرخانه ی یانکی پدلر» - ساختمانی قدیمی که به مرور زمان زرق و برق خود را از دست داده و در معرض تعطیلی قرار دارد - اتفاق می افتد. « یانکی پدلر» زمانی یگانه اقامتگاه بین راهی مسافرانی بوده که قصد داشته اند شب را جایی راحت بگذارنند، اما در حال حاضر هیاهوی شهر امروزی نیو انگلند اطراف آن را فرا گرفته است و این ساختمان قدیمی دیگر تناسبی با محیط پیرامون خود ندارد. گفته می شود که «مسافرخانه ی یانکی پدلر» در تسخیر ارواح است. این موضوع بیشتر از آنکه توجه معدود میهمانان هتل را جلب کند، برای کلیر (با بازی Sara Paxton) و لوک (با بازی Pat Healy) که آخرین کارکنان به جا مانده ی مسافرخانه هستند، جذابیت دارد. آنها که هر دو در حیطه ی مسائل ماوراء طبیعی کارآگاهانی تازه کار به شمار می روند، تصمیم می گیرند از آخرین فرصت استفاده کنند و طی تعطیلات آخر هفته مشغول جن گیری شوند. لوک قبل از این با یکی از ارواح مرموز مسافرخانه برخورد داشته، اما کلیر بی تابانه در انتظار فرصتی است که چیزی غیرعادی ببیند یا بشنود. بنابراین هنگامی که پشت میز پذیرش یا در حال انجام سفارشات سه میهمان هتل نباشند، دستگاه ردیاب صدای خود را برمی دارند و در راهرو ها و اتاق های اغلب متروکه چرخ می زنند و امیدوارند روحی را به دام بیندازند.

دو شخصیت فرعی جالب توجه هم در فیلم حضور دارند که هر دو از میهمانان مسافرخانه هستند و ماجرای آنها همان روند همیشگی داستانهای ارواح در هتل ها را در پیش می گیرد. یکی از آنها زنی به نام لین ریز جونز (با بازی Kelly McGillis) است که در زمینه ی انرژی درمانی تجربه های زیادی دارد و از اتفاقات ماوراء طبیعی «مسافرخانه ی یانکی پدلر» آگاه می شود. او موفق می شود چند طلسم شوم را باطل کند.
دیگری پیرمرد سالخورده ای (با بازی George Riddle) است که اصرار دارد در اتاقی بخصوص اقامت کند -  سوئیت ماه عسل - و می گوید از این اتاق خاطرات خوشی دارد. این پیرمرد آنقدر عجیب و غریب رفتار می کند که حتی آدم های عادی هم به او شک می کنند، کارآگاهان مسائل ماوراء طبیعی که جای خود دارد.

فیلم The Innkeepers به سه بخش (و یک پایان بندی کوتاه) تقسیم شده است و هر قسمت نسبت به قسمت قبلی ترسناکتر و ناراحت کننده تر است. بخش اول سرخوشانه تر است و فرصتی فراهم می کند تا با کلیر و لوک آشنا شویم و در جریان چگونگی رابطه ی آنها قرار بگیریم. رابطه ی آنها یک رابطه ی کاری دوستانه است، البته یکی از آن دو دلش می خواهد صمیمی تر شوند اما دیگری همین وضع موجود را ترجیح می دهد. در بخش دوم با یک اتفاق ماوراء طبیعی روبرو می شویم اما به نظر نمی رسد خطری در میان باشد. بالأخره در بخش سوم ترتیب وقایع به صورتی است که یادمان می آید ارواح معمولاً موجودات خوشحال و مهربانی نیستند.

Ti West از یک داستان خطی و سرراست نهایت استفاده را می برد. بخشی از این مسئله مدیون بازی هنرپیشگان است، بخصوص بازی فوق العاده ی Paxton که در کنار Healy یک رابطه ی کاری دوستانه ی باورپذیر را به نمایش می گذارند. اما بیشتر موفقیت کارگردان به این دلیل است که اجازه نمی دهد نماهای فیلم شتابزده پیش بروند. او سر فرصت و با فراغ بال عمل می کند و هر جا لازم باشد دوربین را مدتی در صحنه نگاه می دارد. هر چقدر این درنگ طولانی تر باشد، حس وحشت بیشتری ایجاد می شود. علاوه بر این چند بار پیش می آید که در پس زمینه ی تصویر (خارج از محدوده ی وضوح) چیزهایی را در حال حرکت می بینیم. جا دارد از موسیقی متن ملایمی که Jeff Grace برای فیلم ساخته نیز یاد کنیم. بعضی از قطعات موسیقی او یادآور آثار Bernard Herrmann هستند.

یکی از موضوعات کلیشه ای فیلم های ترسناک - سر زدن رفتاری ابلهانه از قهرمان - در فیلم The Innkeepers دیده می شود و فکر می کنم کمی به فیلم لطمه زده است. نقطه ی اوج داستان این سبک مغزی را طلب می کند و گنجاندن چنین رفتاری هم به تصویر شخصیت در ذهن مخاطب آسیب می زند و هم نحوه ی رمزگشایی ماجرا در چند سکانس پایانی را تحت تأثیر قرار می دهد. همه ی فیلم های این ژانر به این درد مبتلا هستند، اما کم پیش می آید که شخصیت ها تا این حد باورپذیر و با شناسنامه خلق شده باشند. اشکالی ندارد که آدم های احمق در فیلم های احمقانه کارهای احمقانه انجام دهند. اما اینکه آدم های باهوش در فیلم های هوشمندانه دست به کارهای احمقانه بزنند، قابل قبول نیست.

فیلم The Innkeepers ، فیلم جمع و جوری است که فرصت خودنمایی چندانی هم ندارد. از نظر جذب مخاطب در اکران سینمایی، این فیلم با فیلم «بانوی سیاهپوش»  The Woman in Black با بازی Daniel Radcliffe به رقابت می پردازد. اما تنها دو درصد تعداد کل سالن های سینمای کشور به نمایش این فیلم اختصاص داده شده است. به همین دلیل توزیع کننده ی فیلم، شرکت پخش Magnet Releasing، فیلم را در اختیار شبکه های کابلی *pay-per-view گذاشته است. تماشای آن به هزینه ی 9.99 دلاری می ارزد، به خصوص اگر عجله ای برای ترسیدن نداشته باشید و ترجیح بدهید همینطور که در انتظار صحنه های وحشتناک کشتار و استفاده ی هوشمندانه از خشونت نشسته اید، حس تعلیق بیشتر دوام بیاورد.

*گروهی از شبکه های تلویزیونی کابلی که در ازای هر بار تماشای یک برنامه مبلغ مشخصی را دریافت می کنند.

مشاهده تریلر این فیلم(کلیک کنید)

منتقد : جیمز براردینلی (امتیاز 3 از 4)

مترجم : الهام بای

هر گونه کپی برداری از این مطلب بدون ذکر دقیق منبع: سایت نقد فارسی مخالف قانون بوده و مدیریت سایت هیچ گونه رضایتی در این مورد ندارد و شرعا حرام میباشد.