We Summon the Darkness (ما تاریکی را احضار می‌کنیم)

کارگردان: Marc Meyers (مارک میرز)
نویسنده: Alan Trezza (آلن ترزا),
5.2
55
0.66

خلاصه داستان:

داستان درباره‌ی گروهی از نوجوانان طرفدار موسیقی راک و متال است که وارد بازی مرگباری می‌شوند که زندگی‌شان را تحت تاثیر قرار می‌دهد...


تصاویر فیلم:

خلاصه نظر منتقدان:

Slashfilm ( امتیاز ۷.۵ از ۱۰ )

« الکساندرا داداریو » و « مدی هسون » همچون « کرک همت » و « جیمز هتفیلد » (نوازندگان گروه موسیقی متالیکا) در بین مجموعه‌ی بازیگران این اثر محسوب می‌شوند. نگاه آن‌ها بسیار نافذ و گیرا و همچنین رویکردشان بسیار کشنده و مرگبار است. به همین خاطر منتقدان معمولا دیگر بخش‌های فیلم را سطح بالا در نظر نمی‌گیرند.

هانا هولیهان – Screen Rant ( امتیاز ۷ از ۱۰ )

« ما تاریکی را احضار می‌کنیم » فیلمی بسیار سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز است که بازی‌های بسیار جذاب « الکساندرا داداریو » و « مدی هسون » باعث سرزندگی بیشتر آن شده است.

دیوید رونی – The Hollywood Reporter ( امتیاز ۶.۷ از ۱۰ )

بازیگرانی دلنشین و کیفیت ساخت بالای اثر باعث شده اند تا با فیلمی جذاب طرف باشیم.

راجر مور – Movie Nation ( امتیاز ۳.۸ از ۱۰ )

« ما تاریکی را احضار می‌کنیم » فیلم بدی نیست، البته به حد کافی هم از قصد بد ساخته نشده که در نهایت خوب بشود. اگر آن پیچش داستانی‌ای اثر را که احتمالا خیلی زود حدس می‌زنید و شاید حتی با دیدن تریلر هم متوجه‌ش شده باشید را کنار بگذاریم، چیز چندان زیادی دیگر در اثر باقی نمی‌ماند.


نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)

نشریه reelviews

نمره 6.3 از 10

از برخی جنبه‌ها، دهه‌ی ۱۹۸۰ نمایانگر دوره‌ای عالی برای فیلم‌های اسلشر است – به حدی اخیرا که برای شناخته شدن توسط معیارهای جامعه‌ای مناسب است اما قبل از اینکه وسایل الکترونیکی‌ای مثل اینترنت و گوشی‌های هوشمند وارد داستان‌ها و پیچش‌های آن‌ها بشوند. « مارک میرز » و « آلان ترزا » کارگردان و نویسنده‌ی « ما تاریکی را احضار می‌کنیم » ( We Summon the Darkness ) تلاش کرده تا حس فیلم زیرخاکی اسلشر دهه‌ی ۸۰ یعنی « ما تاریکی را احضار می‌کنیم » را مجددا و تا سر حد ممکن زنده بکند، گاها حتی برای مقاصد طنز. فیلم لحنی سبک دارد و اگرچه که فیلمی سرخوشانه است و رویکردی بدون اجبار دارد و تنش را هم کاهش می‌دهد ( اگر آن‌ها قصد داشتند تا تعادل زیبای خلق شده توسط آقای «  وس کریون » در فیلم « جیغ » ( Scream ) خلق شده بود، آن‌ها موفق نشده اند).

فیلم « ما تاریکی را احضار می‌کنیم » در کمتر از نیم‌ساعت به شکل چیزی شبیه به یک ماجرای سفر کمدی خودش را به ما نشان می‌دهد. فیلم در ابتدا بر روی تعامل بین یک گروه سه نفره‌‌ی دوستانه « فیستی الکسیس » ( الکساندرا داداریو )، « وال » دیوانه ( مدی هاسون ) و « بو » ( آمی فورسیت ) – تمرکز می‌کند در حالی که آن‌ها یک سفر با ماشین به یک کنسرت راک می‌روند. در همین حین فیلم اطلاعات پس‌زمینه‌ای کمک‌کننده‌ای را از طریق رادیوی ماشین درباره‌ی یک سری قتل‌ها که توسط یک کالت شیطان‌پرستی انجام می‌شود، به بیننده می‌دهد. موعظه‌گر محل ارشد، کشیش « جان هنری باتلر » ( جان ناکسویل )، این مرگ‌ها و فرهنگ راک ان رولی را که باعث آن‌ها شده است محکوم می‌کند.

وقتی که این این ۳ زن وارد مهلکه می‌شوند، با ۳ مرد آشنا می‌شوند؛ « ایوان » پر جنب و جوش ( آستین سوئیفت )، « کواک » ( لوگان میلر ) عجیب و غریب و « مارک » ( کین جانسون ) خیلی با روحیه که این گروه راک را در مسیرشان دنبال کرده اند. پس از این شو، آن‌ها زنان را به ون خود دعوت می‌کنند ( که پر از آب‌جو و علف است ) – پیشنهادی احتمالا چندشناک از سوی مردانی که انگیزه‌هایشان در بهترین حالت زیر سوال است. « الکسیس » ایده‌ی بهتری داشته: پدر او مالک عمارتی است که تقریبا ۳۰ دقیقه با آنجا فاصله دارد. در حال حاضر کسی از این عمارت استفاده نمی‌کند بنابراین بهترین جا برای پارتی گرفتن است. و یا البته، حمام خون. ماراتن کشتار آغاز می‌شود.

اگرچه که فیلم بینندگان را برای مدت ۳۵ دقیقه درباره‌ی مسیری که قصد طی‌کردنش را دارد و اینکه چه کسی قرار است اولین قربانی باشد، سرگرم نگه می‌دارد اما پیچش داستانی خیلی زود در اثر اتفاق می‌افتد و حباب رازآلودی آن را سریع می‌تراند و به همین خاطر نیمه‌ی دوم آن را بسیار طولانی و بدون نقطه‌ی اوج و هیچ گونه تازگی‌ای می‌کند. در ۴۵ دقیقه‌ی پایانی اثر من منتظر یک لحظه‌ی شگفت‌زده کننده‌ی عجیب و غریب ماندم هیچ‌وقت با آن روبه‌رو نشدم. فیلم تماما یک اسلشر به سبک قدیمی است. چندین مرگ خون‌آلود و خشن در این فیلم وجود دارد ( حداقل به نسبت تعدادی که شخصیت‌های محدود اثر اجازه‌ی آن را می‌دهند اما هیچ چیزی واقعا خاص نیست. و در حالی که خود من هم دیدگاه‌های افراطی‌ای درباره‌ی مذهب دارم اما « ما تاریکی را احضار می‌کنیم » کمی بیشتر از حد لازم جلو می‌رود، حداقل برای آن دسته از افرادی که به کمی رئالیسم در فیلم‌های ترسناک باور دارند. پیش‌زمینه‌ی داستانی اثر هیچ‌گونه منطقی ندارد اگرچه که چنین مواردی در این ژانر معمولا اهمیت خاصی ندارند.

ما تاریکی را احضار می‌کنیم از حضور دو بازیگر نام‌آشنا بهره می‌برد: « آلکساندریا داداریو » ( کسی که تا همیشه برای بازی خود در فصل اول سریال « کارآگاه حقیقی » ( True Detective ) در شبکه‌ی اچ‌بی‌او شناخته خواهد شد ) و « جانی ناکسویل ». در حالی که « ناکسویل » تاثیر خاصی جز یک حضور افتخاری ندارد، « داداریو » با کاریزما و انرژی بالایش فیلم را متعلق به خود کرده است. بازی او عالی نه اما سرگرم‌کننده است. شخصیت « وال » با بازی « مدی هاسون » هم به همان اندازه جالب و سرگرم‌کننده است، کسی که مرا به یاد « هارلی کوئین » با بازی « مارگو رابی » می‌انداخت. شاید قوی‌ترین عملکرد «مستقیم» فیلم را بتوان متعلق به «ایمی فورسیث» دانست، که همین باعث می‌شود شخصیت او در بین شخصیت‌های اثر با کمترین محبوبیت مواجه بشود.

« مایرز » و « ترزا » تا هر جایی که در توان‌شان باشد به « جان کارپتنر » ارجاع می‌دهند، حتی با موسیقی الکترونیکی که ساخته‌ی « تیم ویلیامز » است. اگر تکرار عناصر موفق « هالووین » ( Halloween ) و یا « قتل عام اره‌برقی تگزاس » ( The Texas Chainsaw Massacre ) تنها چیز لازم برای ساخت یک فیلم اسلشر خوب می‌بود بنابراین « ما تاریکی را احضار می‌کنیم » ممکن است به سرعت تبدیل به یک فیلم کلاسیک بشود. البته این چیزی که ما می‌بینیم، یعنی تعامل‌های قوی شخصیت‌ها در ابتدای اثر و لحظاتی از هوشمندی کافی نیست تا بتوانند فیلم را به چیزی بالاتر از سطحی که الان دارد برسانند.

مترجم: امید بصیری


ممکن است شما دوست داشته باشید

دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of