Venus in Fur (ونوس در خز)

 

کارگردان : Roman Polanski

نویسندگان : Roman Polanski, David Ives

بازیگران : Emmanuelle Seigner, Mathieu Amalric

خلاصه داستان : فیلم داستان بازیگر زنی را روایت می‌کند که قصد دارد به کارگردانی بقبولاند قادر است در فیلم آتی او ایفای نقش کند

 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

 

منتقد: اسکات فونداس (ورایتی) – امتیاز ۷ از ۱۰ (۳.۵ از ۵)

 

 

«رومن پولانسکی» در فیلم جدید خود «ونوس در خز/ ونوس خز پوش/Venus in Fur» مانند فیلم های قبلی اش «کشتار/Carnage» و «مرگ و دوشیزه/Death and the Maiden»، یک نمایشنامه موفق در تئاترهای نیویورک را با بیشترین میزان وفاداری و سهولت ممکن و کمترین جار و جنجالی به روی پرده می برد. «امانوئل سیگنر» که در اصل یکی از ابزار کمکی در دست پولانسکی است، با نقش آفرینی شاداب و طنز آمیز خود که حق مطلب را درباره ی نقش ادا می کند، پرده را فرا می گیرد. این بازیگوشی و تردید روی خط باریک میان اشتیاق شدید و انحراف و بدکارگی، لذت و درد، زندگی و هنر بایستی توجه تماشاگران فهمیده و سطح بالا را به خود جلب کند اما به احتمال زیاد در مقایسه با فیلم پر ستاره تر «کشتار» که به زبان انگلیسی ساخته شده بود و در اولین هفته ۲۷ میلیون دلار فروش جهانی داشت، کمتر با استقبال مواجه می شود.

images/stories/rooz/naghd/VenusInFur/NF-VenusInFur-1.jpg«ونوس» روی پرده ی سینما هم مانند روی صحنه ی تئاتر از آینه های تو در توی استادانه تعبیه شده ای درست شده است که از کتاب «ونوس در خز» اثر نویسنده ی اتریشی «لئوپولد ساشر-مازوخ» برگرفته شده است که خود آن هم یک رمان تو در تو درباره ی مردی است به نام سورین که خودش را به شکل یک برده ی عاشق در اختیار زن مورد تحسین اش، وندا، قرار می دهد. بنابراین اولین داستان عاشقانه ی مازوخیسمی/خود آزارانه ی تاریخ ادبیات است. در نمایشنامه ی «دیوید ایویس» نوشته ی سال ۲۰۱۰ که برنده ی جایزه ی تونی شد، تکنیک کتاب در کتاب به نمایشنامه در نمایشنامه تبدیل می شود. این نمایش تک صحنه ای ۹۰ دقیقه گفتگو میان یک نمایشنامه نویس و کارگردان کلافه و خشمگین شده و بازیگر زنی را پیش روی مخاطب می گذارد که برای نقش اصلی اثر جدید او تست بازیگری می دهد (این قسمت بر اساس کار ساشر مازوخ نوشته شده است). گرچه شاید انتظار برود که فیلمی هم که از روی «ونوس در خز» ساخته می شود به همین روند ادامه بدهد و ساختار فیلم در فیلم داشته باشد، پولانسکی (که برای فیلمنامه با ایویس همکاری داشته است) ترجیح می دهد ساختار تئاتری را حفظ کند و به جای خود یادآور سایر آثار دوگانه ی سینمایی/تئاتری مانند «وانیا در خیابان چهل و دوم/ Vanya on 42nd Street » اثر «لوئیس مال»، « The Satin Slipper » اثر «مانوئل دی اولیویرا» و چند فیلم از «آلن رنه» و «ژاک ریوت» باشد.

images/stories/rooz/naghd/VenusInFur/NF-VenusInFur-2.jpgimages/stories/rooz/naghd/VenusInFur/NF-VenusInFur-7.jpgدر این فیلم که دومین فیلم روانشناختی جشنواره ی کن امسال به شمار می رود (بعد از فیلم «جیمی پی/ Jimmy P.» ساخته ی «آرنوئد دسپلچین») «متیو آلماریک» در نقش نویسنده ای به نام توماس ظاهر می شود که در آخرین دقایق یک روز تست بازیگری گرفتن طولانی و بیهوده به سر می برد که آخرین گزینه، سیگنر، سر و کله اش پیدا می شود. نام او آنطور که ادعا می کند وندا ست، مانند شخصیت داستان، اما با توجه به پوشش سر تا پا چرم اش و قلاده ی سگی که آویزان کرده همچنین لهجه ی ته گلویی اش (تصور کنید «وینی باربارینو» فرانسوی حرف بزند) نه ظاهر و نه صدایش به زنی قرن نوزدهمی و متعلق به طبقه ی بالای جامعه ی آن زمان شباهتی ندارد. عجیب آنکه نام وندا حتی در فهرست متقاضیانی که قرار است آن روز تست بدهند هم وجود ندارد با این وجود او اصرار می کند که نماینده اش به او گفته به اینجا بیاید. ابتدا، مشخص است که توماس اعتراض می کند و مصرانه می گوید برای قرار شام با نامزدش دیرش شده، اما وندای سرسخت پافشاری می کند و در نهایت او قبول می کند اجازه بدهد متن را بخواند.

images/stories/rooz/naghd/VenusInFur/NF-VenusInFur-6.jpgاز اینجا به بعد پولانسکی و ایویس صحنه گردانان نبردی لذت بخش و پیچیده میان هوشمندی و امیال دو طرف هستند که پاسخ به این سؤال که در پس هر تغییر موقعیت چه کسی چه کسی را کارگردانی یا اغوا یا شکنجه می کند به تفسیرهای مخاطب وابسته است. وندا، آنطور که می بینید، نشان می دهد که خیلی سریع یاد می گیرد، در واقع آنقدر سریع که موفق شده نمایشنامه ی توماس را در کلیت اش به خاطر بسپارد و چند وسیله هم به همراه آورده است که برای برقراری حال و هوای آن کمک شایانی می کنند (مانند یک کت قرن نوزدهمی که تصادفاً کاملاً اندازه ی توماس است). زمانی که او تست بازیگری می دهد و توماس هم خودش دیالوگ های مربوط به سورین را می خواند، وندا به نظر می رسد کاملاً به خود شخصیت تبدیل شده است. حالت ایستادن و نشستن او، صدایش، میمیک های چهره اش همه متفاوت هستند و آنقدر تغییر کرده اند که دیگر نمی توانیم با اطمینان خاطر بگوییم کدام “وندا” واقعی است و کدام یک تصویری که بازیگر خلق کرده است.

images/stories/rooz/naghd/VenusInFur/NF-VenusInFur-4.jpgدر نسخه ی تئاتری که در تئاتر کلاسیک استیج کمپانی (خارج از برادوی) اجرا شد، «ونوس در خز» قدرت هیجان انگیزی را به نمایش گذاشت که این نکته را مدیون سالن های شلوغ و مملو از جمعیت و وقوع سن در مرکز تماشاچیان و نقش آفرینی شوکه کننده ی بازیگر تازه وارد «نینا آریاندا» بود که به نظر می رسید او هم مانند شخصیتی که نقش آن را ایفا می کرد ناگهان از ناکجاآباد سر برآورده باشد. برای فیلم، پولانسکی که همیشه در به تصویر کشیدن فضاهای بسته و محصور استاد بوده است، نمایشنامه را کمی وسعت داده و آن را با کمک فیلمبردار همیشگی اش «پاول ادلمن» به شیوه ی واید اسکرین به تصویر کشیده است. داستان فیلم او در یک سالن تئاتر غار مانند می گذرد که برای اجرای نسخه ی موزیکالی از نمایش «کالسکه» تزئین شده است. همانطور که جوّ حاصل خود وارد آورنده ی فشار فزاینده ای است، کارگردان و بازیگران هم در به تصویر درآوردن تغییرات ماهرانه ی لحن و نقطه نظر در نمایشنامه استادانه عمل می کنند.

images/stories/rooz/naghd/VenusInFur/NF-VenusInFur-3.jpgسیگنر در نقش دو وندا با این چالش روبرو است که باید نقش بازیگری را بازی کند که نقش شخصیتی را بازی می کند که خودش شاید الهه ای رانده شده در لباس مبدل باشد. او با چابکی در میان لایه های بیشمار مهارت حرکت می کند و گاهی کاملاً در خود شخصیت قرن نوزدهمی اش فرو می رود، گاهی از آن خارج می شود و از دیدگاه زنانه و پست مدرن وندای امروزی نسبت به متن ساشر – مازوخ اظهار نظر می کند. آمارلیک برای حرکت از توماس به سورین و بازگشت دوباره فاصله ی کمتری را طی می کند – هر دوی آنها نویسندگانی محو خود هستند که مورد توبیخ قرار می گیرند – اما نقش را کاملاً از آن خود می کند و نسبت به تصویر خود پرست و استادانه ای که «وس بنتلی» در نمایش اصلی از این شخصیت روی صحنه برد (در اجرای برادوی «هیو دنسی» جایگزین وی شد) شخصیتی عصبی و نامتعادل تر ارائه می کند. گرچه تصمیم پولانسکی برای بازی گرفتن از بازیگران سن بالاتر در هر دو نقش اصلی ابتدا بر خلاف منطق به نظر می آید اما در نهایت به تار و پود واقعیت و خیالی که ایویس در هم تنیده است، یک لایه ی دیگر نیز اضافه می کند.

مانند فیلم «کشتار» اینجا هم آهنگساز معروف «الکساندر دسپالت» موسیقی متنی خلق کرده است که گرچه کمتر استفاده می شود اما تأثیر گذار است و شامل یک تم اصلی گیرا و با حال و هوای کارناوال هم می شود.

اختصاصی نقد فارسی

مترجم: الهام بای

 

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

 

 

13
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
13 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
10 Comment authors
parقاسم شوهانیغزال روان نویسنصیری Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
par
Guest
Member
par

zinozin:این فیلم کجا و شاهکارهای گذشته پولانسکی بچه رزماری ، محله چینی ها یا حتی پیانیست کجا؟! بدون شک ضعیفترین فیلمی بود که ازش دیدم فکر می کنم پولانسکی پیر شده و بیشتر داره سراغ کارهایی میره که کم کاراکتر و پر دیالوک و لوکیشن های زیادی رو هم نداشته باشه به نظر من اصلا اینطور نیست.اتفاقا کارگردانی که بتونه با تعداد بازیگر های کم و لوکیشن های ثابت همچین اثری خلق کنه قطعا تواناست.به شخصه این اثر رو بالاتر از محله چینی ها میدونم وگرنه ساختن فیلم های بزرگ و شلوغ و پرخرج که امثالش رو تا به حال… ادامه »

par
Guest
Member
par

[quote name=”zinozin”]این فیلم کجا و شاهکارهای گذشته پولانسکی بچه رزماری ، محله چینی ها یا حتی پیانیست کجا؟! بدون شک ضعیفترین فیلمی بود که ازش دیدم فکر می کنم پولانسکی پیر شده و بیشتر داره سراغ کارهایی میره که کم کاراکتر و پر دیالوک و لوکیشن های زیادی رو هم نداشته باشه[/quote]به نظر من اصلا اینطور نیست.اتفاقا کارگردانی که بتونه با تعداد بازیگر های کم و لوکیشن های ثابت همچین اثری خلق کنه قطعا تواناست.به شخصه این اثر رو بالاتر از محله چینی ها میدونم وگرنه ساختن فیلم های بزرگ و شلوغ و پرخرج که امثالش رو تا به حال… ادامه »

قاسم شوهانی
Member
Member
قاسم شوهانی

نگین۱۹۹۳:وندا توی وسایلش اصلا پوست خز نداشت پس چرا آخر فیلم با پوست خز رقصید؟ آیا واقعا الهه بود؟ یا از طرف نامزد توماس اومده بود که توماسو امتحان کنه؟ آخر فیلمم وندا یه دیالوگ داره که به توماس میگه اون فاحشه ی فقیر ؛ اون کسی که قبل از دیدن اون مرد متواضعی بود . چون ما زنیم باید بدبخت باشیم و کتک بخوریم . استارلت فکر میکرد تو آدم ساده لوحی هستی . تو از اون استفاده کردی تا انحرافات و بیماری خودتو روش پیاده کنی و لذت ببری. فکر کردی بهت اجازه میدم تا منو به سخره… ادامه »

قاسم شوهانی
Member
Member
قاسم شوهانی

این فیلم کجا و شاهکارهای گذشته پولانسکی بچه رزماری ، محله چینی ها یا حتی پیانیست کجا؟! بدون شک ضعیفترین فیلمی بود که ازش دیدم فکر می کنم پولانسکی پیر شده و بیشتر داره سراغ کارهایی میره که کم کاراکتر و پر دیالوک و لوکیشن های زیادی رو هم نداشته باشه

غزال
Guest
Member
غزال

یک فیلم دیدنی دیگه از پولانسکی.
زمانی که مرد تبدیل به شخصیت زن داستان میشه، یاد "مستاجر" پولانسکی افتادم و بازی خودش در اون نقش.

روان نویس
Guest
Member

نصیری:یک نمایش فوق العاده با تصویرسازی و نور عالی…
شخصیت‌ها آنقدر در هم تنیده شده‌اند که به سختی می‌توان تشخیص داد الان کدام شخصیت دارد بازی می‌کند؟ شخصیت واقعی یا داستان؟!
تماس‌های نامزد مرد داستان دایم به او یادآوری می‌کند که تو مردی هستی که یک زن در زندگی‌ات هست… و جالب اینکه این تماس‌ها در سکانس‌هایی خاص اتفاق می‌افتد. گویی دوست‌دختر مرد داستان، در آن سالن حضور دارد…
در مجموع فیلم خوبی بود و ارزش بیش از یک‌بار دیدن هم دارد…

………..

درست است… مخصوصا سکانس آرخر فیلم

نصیری
Guest
Member
نصیری

یک نمایش فوق العاده با تصویرسازی و نور عالی…
شخصیت‌ها آنقدر در هم تنیده شده‌اند که به سختی می‌توان تشخیص داد الان کدام شخصیت دارد بازی می‌کند؟ شخصیت واقعی یا داستان؟!
تماس‌های نامزد مرد داستان دایم به او یادآوری می‌کند که تو مردی هستی که یک زن در زندگی‌ات هست… و جالب اینکه این تماس‌ها در سکانس‌هایی خاص اتفاق می‌افتد. گویی دوست‌دختر مرد داستان، در آن سالن حضور دارد…
در مجموع فیلم خوبی بود و ارزش بیش از یک‌بار دیدن هم دارد…

Francis Underwood
Member
Member
Francis Underwood

اسکات فونداس منتقد سخت گیریه همین بس که ایشون از فیلم همشهری کین خوششون نیمده.ولی پولانسکی و فیلم متوسط!!!دو مقوله ی جدا از هم

نگین1993
Guest
Member

وندا توی وسایلش اصلا پوست خز نداشت پس چرا آخر فیلم با پوست خز رقصید؟ آیا واقعا الهه بود؟ یا از طرف نامزد توماس اومده بود که توماسو امتحان کنه؟ آخر فیلمم وندا یه دیالوگ داره که به توماس میگه اون فاحشه ی فقیر ؛ اون کسی که قبل از دیدن اون مرد متواضعی بود . چون ما زنیم باید بدبخت باشیم و کتک بخوریم . استارلت فکر میکرد تو آدم ساده لوحی هستی . تو از اون استفاده کردی تا انحرافات و بیماری خودتو روش پیاده کنی و لذت ببری. فکر کردی بهت اجازه میدم تا منو به سخره… ادامه »

hamidreza davoudi
Member
Member
hamidreza davoudi

amir tpl:فیلم فوق العاده ای بود .

amir tpl:فیلم فوق العاده ای بود .

زیرنویس این فیلم رو گیر اوردی؟؟؟؟ 😮 من خعلی دنبالش بودم

ramin-90
Guest
Member
ramin-90

amir tpl:فیلم فوق العاده ای بود .

شما احتمالا نسخه های قبلی فیلم رو ندیدید. در برابر نسخه های قبلی، این فیلم چیزی نداره. تا به حال چند نسخه سینمایی از ونوس در خز ساخته شده. ورژن پولانسکی ضعیف ترینشون بود.

alimirbabai
Member
Member
alimirbabai

چرا پولانسکی تو این سال های اخیر دیگه فقط فیلم های کوتاه و تئاتر گونه می سازه دیگه خبری از شاهکار های دهه ۷۰ نیست !؟
🙁

امیر صوفی
Member
Member
امیر صوفی

فیلم فوق العاده ای بود .