Venom (ونوم)

۲۰۱۸ | ترسناک, علمی تخیلی, اکشن | ۱۱۲ دقیقه | درجه نمایشی PG-13

 

کارگردان : Ruben Fleischer

نویسنده : Jeff Pinkner , Scott Rosenberg

بازیگران : Tom Hardy, Michelle Williams, Riz Ahmed

خلاصه داستان : هنگامی که “اِدی بروک” (تام هاردی) به قدرت‌های یک همزیست شیطانی دست پیدا می‌کند، مجبور می‌شود تا برای نجات زندگی‌اش، خودِ دیگرش، “ونوم”، را نمایان کند …

 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

مایکل نوردین – Indiewire (امتیاز ۷٫۵ از ۱۰)
این فیلم بیننده را در شک بین دو حالت رها می‌کند: این انگل[ونوم] را پس بزنید یا اجازه بدهید شما را تصرف کند. با آن مبارزه کنید و اوقات به کام شما تلخ خواهد شد، با آن یکی شوید و ممکن است نوعی همزیستی مسالمت‌آمیز پیدا کنید.

 

کریس ناشاواتی – Entertainment Weekly (امتیاز ۵٫۸ از ۱۰)
«ونوم» آنچنان هم بد نیست، اما دقیقا نمی‌توان آن را خوب هم نامید. فیلم خیلی متوسط است و در نتیجه بسیار فراموش‌شدنی. فیلم در مقابل شما قرار دارد و شما نمی‌دانید که قرار است یک اثر کامیک‌بوک‌محور ببینید یا قرار است کلا این ایده کنار گذاشته شود.

 

تیم گریرسون – Screen International (امتیاز ۵ از ۱۰)
همچون این موجود بیگانه‌ی گرسنه که به «ادی» چسبیده است، «فلیشر» با قدرت به ایده‌ی یک فیلم ابرقهرمانی متفاوت می‌چسبد. اما نتیجه‌ی همزیستی این ایده‌ها خوب از کار در نمی‌آید.

 

IGN (امتیاز ۴ از ۱۰)
بازی متعهد و مستحکم «تام هاردی» نمی‌تواند جور یک فیلم‌نامه‌ی افتضاح و کارگردانی سطح پایین را بکشد و نتیجه‌ی آن یک فیلم با شخصیتی دوگانه همچون شخصیت اصلی‌ش است. لحظات درخشانی از رابطه‌ی بین «ادی» و «ونوم» وجود دارند که به خوبی به ما نشان می‌دهند این اثر در صورت هدایت بهتر ممکن بود چه چیزی باشد اما در نهایت همین نکته هم باعث می‌شود که اثر بسیار ناامیدی بیشتری به شما بدهد.

 

اون گلیبرمن – Variety (امتیاز ۴ از ۱۰)
«ونوم» نمونه‌ی بارز یک فیلم بدوت هیچ‌گونه جذابیت است و حتی جلوه‌های ویژه‌ش نیز تصنعی و سخیف است.

 

جاستین چانگ – Los Aneles Times (امتیاز ۴ از ۱۰)
«ونوم» بسیار تک‌بعدی، سطحی و بدون هیجان توسط «روبن فلیشر» کارگردانی شده است(کارگردان فیلم‌‌هایی نظیر «زامبی‌لند») و با خود یک پروسه‌ی طولانی از مشقت و سختی را به همراه دارد. فیلمی که تا این حد پروسه‌ی طولانی ساختی داشته است، هنگام دیدن باید حسی بیش از یک فیلم اضافه به نظر برسد.

 

پیتر بردشا – The Guardian (امتیاز ۲ از ۱۰)
شاید یکی دو صحنه‌ی خنده‌دار در این اثر باشد اما هیچ‌گونه حس بامزه‌بودن یا سرگرمی در این اثر وجود ندارد- در مقایسه با چیزی شبیه به «ثور: راگناروک»(Thor: Ragnarok). «ونوم» با زهر خسته‌کننده بودن آلوده شده است.

 

تاد مک کارتی – The Hollywood Reporter (امتیاز ۲ از ۱۰)
«ونوم» چیزی شبیه به یک بازگشت به عقب بزرگ است، یک فرزند ناخلف از فیلم‌هایی که هر کدام در گیشه بسیار درخشیده اند. بخشی از این مسئله به آن برمی‌گردد که «ونوم» به عنوان یک داستان مستقل چندان خلاقیتی ندارد. و در نهایت نیز نویسندگی و کارگردانی اثر اصلا چشم‌گیر نیستند، فیلم یک کپی بد است، یک آرزوی دست‌نیافته.

 

The Telegraph (امتیاز ۲ از ۱۰)
«ونوم» را تا حدی می‌توان یک فیلم قابل‌تماشا دانست، هم به این خاطر که یادآور این نکته است که چرا فیلم‌های ابرقهرمانی که همچین سر و شکلی داشتند دیگر در هالیوود ساخته نمی‌شوند هم به این خاطر که به ما یادآوری می‌کند فیلم با ستاره‌ای خوب چه چیزی می‌توانست باشد.

 

آلونسو دورالده – The Wrap (امتیاز ۱٫۵ از ۱۰)
این فیلم تماما هدر رفت زمان برای یک سری بازیگر بااستعداد است (همچنین امید واهی) و این نکته که ساخته‌ی «مارول» همیشه نمی‌تواند فیلم خوب باشد.

«ونوم» آخرین مورد از تلاش‌های ممتد شرکت «سونی پیکچرز» در دادن فرصتی جداگانه به شخصیت منفی اصلی «مرد عنکبوتی» یعنی «ونوم» برای حضور در فیلمی مستقل است. «ونوم» که به صورت مساوی تحت تاثیر کامیک‌هابوک‌ها و فیلم‌های «ددپول»(Deadpool) بوده است، به طرز عجیبی از دیگر فیلم‌های ابرقهرمانی خوب امسال یعنی «پلنگ سیاه»(Black Panther) و «انتقام‌جویان: جنگ ابدیت»(Avengers: Infinity War) کیفیت پایین‌تری دارد. فیلم با مدت زمان کم و لحن طنزگونه‌ش شبیه به یک کپی دست‌دوم است تا تلاشی معقول برای شروع یک فرنچایز جدید از شخصیت دکتر جکیل و مستر هایدگونه‌ی ما باشد. لحظات موفق «ونوم» را می‌توان لحظات کمدی اثر دانست نه لحظاتی که فیلم یک اکشن ماجراجویی است.

آخرین باری که «ونوم» را دیدیم، در «مردعنکبوتی ۳» آقای «سم ریمی» بود که در گرد و خاک پس از مبارزاتش با مردعنکبوتی در حال ناپدیدشدن بود. حدود ۱۱ سال برای این شروع مجدد طول کشید تا ساخته شود و بازیگر آن «ونوم» یعنی «توپر گریس» توسط «تام هاردی»‌ای جایگزین شده است که قبلا نقش «بین» در «شوالیه‌ی تاریکی برمی‌خیزد»(The Dark Knight Rises) را بازی کرده بود. «هاردی» نقش خبرنگار صحنه‌های جرم، «ادی بروک» را می‌پذیرد که به تازگی از نیویورک به سن‌فرانسیسکو منتقل شده است (اگرچه فیلم ارجاعات زیادی به مردعنکبوتی ندارد اما هنگامی که لفظ «کریپتونایت» در اثر به کار برده می‌شود شاهد ارجاعی به سوپرمن هستیم که احتمالا برای اولین بار است که در فیلمی ساخته‌ی مارول شاهد ارجاع به آثار دی‌سی هستیم). «تام هاردی» با بهترین آثاری که از او دیده‌ایم فاصله‌ی بسیار زیادی دارد اما به هر صورت ‌کم‌عمق بودن نقش‌آفرینی او را به دلایلی می‌شود نادیده گرفت.

کارگردان این اثر یعنی «روبن فلچر»[که کارگردان فیلم «زامبی‌لند»(Zombieland) از ابتدا قصد داشت که فیلم را به‌گونه‌ای بسازد که مناسب رده‌بندی سنی R باشد که منطقی هم بود چرا که «ونوم» فیلمی درباره‌ی یک ضدقهرمان تاریک است که سر مردم را می‌خورد. «سونی» که احتمال یک کراس-اور با دنیای سینمایی مارول در آینده را می‌داد تصمیم گرفت که این فیلم را با رده‌بندی سنی PG-13 بسازد. بدین منظور، این شرکت مجبور شد تا صحنه‌های زیادی را از فیلم را کم کند و صحنه‌های زیادی را با یکدیگر ادغام کند تا مفاهیمی را بدون نشان دادن به بیننده القا کند. این مسئله کمی ناصادق‌بودن به این اثر اضافه می‌کند اما این تنها مشکل «ونوم» در ظاهر و لحنش نیست. فیلم سطحی و جلف است و جلوه‌های ویژه‌ش نیز به شدت غیرقابل‌باور اند(«ونوم» بیشتر شبیه به یک دلقک سیرک است تا یک هیولای ترسناک). مدت‌زمان کوتاه اثر که مشخصا نتیجه‌ی یک تدوین بد است نه تنها باعث تشکیل حفره‌های در داستان می‌شود بلکه انتظار ما از وقوع صحنه‌های حماسی را نیز از بین می‌برد. «ونوم» بیشتر شبیه یک اضافه می‌ماند؛ یک ایده‌ی امیدوارکننده که جایی در میان کار به بیراهه رفته است. بله، فیلم برای کمی خندیدن جالب است؛ فکرهای این موجود فضایی که ما آن‌ها را می‌شنویم با جملات بامزه‌ی یک خطی بیان می‌شوند و در لحظاتی نیز شاهد صحنه‌های کمدی‌وار غیرقابل‌انتظاری هستیم که علی‌رغم همه چیز بسیار لذتبخش اند.

فیلم چیزی حدود نیم ساعت ابتدایی خود(که یک سوم از زمان ۱٫۵ ‌ساعته‌ی کل فیلم است) را صرف شکل دادن فرم و ظاهر خود می‌کند و بازیگران را در جای خود قرار می‌دهد. «ادی» به عنوان شخصیت اصلی، روزنامه‌نگاری است که در یک مورد از داستان‌های روزنامه‌نگاری بیش از حد به پیش می‌رود. «کارلتون دریک»(با بازی ریز احمد) همان لکس لوثر است که در راستای انجام‌دادن آزمایش‌های علمی‌ش به هیچ‌گونه اخلاقیاتی پایبند نیست. «ادی» نامزدی نیز دارد، «اَن وینگ» فداکار(با بازی میشل ویلیامز) که بعد از اینکه ادی باعث اخراج شدن او می‌شود از وی جدا می‌شود. در نهایت نیز «ونوم» را داریم، موجودی بیگانه که به زمین آمده است و در آزمایشگاه «دریک» گیر افتاده است تا اینکه یکی از زیردستان این ابرمیلیاردر از قضیه بو می‌برد و «ادی» را مخفیانه به داخل آزمایشگاه می‌فرستد تا از ماجرا سر در بیاورد. قضیه از کنترل خارج می‌شود، «ادی» بیش از حد به موجود بیگانه نزدیک می‌شود، همزیستی اتفاق می‌افتد و نهایتا، «ونوم» زاده می‌شود.

نکته‌ای که می‌توان به آن اشاره کرد، وجود یک تعامل «دکتر جکیل و مستر هاید» گونه بین «ونوم» و «ادی» است. ادی انسانی جدی است و «ونوم» حالت کمدی گونه دارد که همگی در ذهن ادی اتفاق می‌افتند. اگرچه فیلم‌سازان فکر کرده اند که همین هم حتی کافی نیست و گاها به «ونوم» وجود مستقل از «ادی» نیز اعطا کرده اند. لحظاتی نیز وجود دارند که او کاملاً کنترل را به دست می‌گیرد(که نوعی لباس برای انسان کوچک‌تر ایجاد میکند) که باعث می‌شود ما تعجب کنیم آن همه ماده‌ی اضافی‌تر از کجا آمده بودند. اکثر صحنه‌های اکشن فیلم عادی و پر از جلوه‌های ویژه هستند همانطور که صحنه‌ی پایانی نیز تماما جلوه‌های ویژه است(این مسئله اسپویلر نیست چرا که همه می‌دانند چه اتفاقی در پایان قرار است بیفتد) و کمی هم ضد اوج گرفتن فیلم است چرا که عملا انیمیشن است.

اگرچه «ونوم» فراموش‌شدنی و خیلی ساده است، اما فیلم به هیچ‌وجه شایسته‌ی تمسخر و تحقیر نیست. فیلم به سرعت پایان می‌یابد تا آن آستانه‌ی درد را رد نکند و به حدی لحظات سرگرم‌کننده (که همگی عمدا هستند) دارد که حواس شما را از لحظات بد دور کند. تنها مشکل فیلم این است که یک فیلم ابرقهرمانی خوب نیست! اگر به خوبی انجام شده بود، «ونوم» می‌توانست که تبدیل به شخصیتی پیچیده و جذاب شود. حال که اشتباه انجام شده با نتیجه‌ش طرف هستیم؛ یک موجود کارتونی که تنها می‌تواند غرایز طبیعی‌ش را بر روی انسان‌های بد آزاد کند.

در میانه‌ی تیتراژ صحنه‌‌ای را می‌بینیم که مشخص می‌کند فرنچایز احتمالی «ونوم» به کدام سو خواهد رفت. اما آیا به آن سو می‌رود؟ گفتن این مسئله سخت است( عملکرد فیلم در گیشه بی‌شک تاثیرگذار خواهد بود) اما چیز زیادی در اولین نسخه‌ی اثر وجود نداشته است که من را برای یک اثر بعدی هیجان‌زده نگه دارد. هیچ ایرادی به فیلم‌های ابرقهرمانی‌ای که خارج از دنیای سینمایی مارول ساخته می‌شوند وارد نیست اما همگان دوست دارند که فیلم‌سازان آثاری که کمتر سطحی باشند و به صورت کلی رضایت مخاطبان را به همراه داشته باشند روی بیاورند.

مترجم: امید بصیری


 

ممکن است شما دوست داشته باشید

دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of