خلاصه داستان:

در سال ۱۹۴۶ اندی دوفرسن بانکدار نیو انگلندی که مردی معقول و متعادل است به اتهام قتل همسرو دوستش محکوم به حبس ابد درزندان شائوشنک می شود. پس از چندی در فعالیتهای غیر غانونی مالی با رئییس زندان همکاری کرده ودرعین حال برای خودش هم حسابی با یک شریک ..


نقد و بررسی فیلم به قلم

فرانك دارابونت بیست و هشتم ژانویه سال ۱۹۵۹ به دنیا آمد و پیش از آنكه به طور حرفه ای وارد حرفه فیلمسازی شود كارش را به عنوان طراح صحنه در هالیوود آغاز كرد. او در عالم سینما كارهای مختلفی را تجربه كرد و شاید این تجربیات در موفقیت او در هیئت یك كارگردان نقش داشته است. دارابونت اگرچه در سال ۱۹۸۹ فیلمی ویدیویی برای شبكه كابلی ساخت اما نخستین فیلم حرفه ای او را باید «رستگاری در شائوشنگ» قلمداد كرد.
فیلم «رستگاری در شائوشنگ» كه محصول سال ۱۹۹۴ است به زندگی یك زندانی به نام اندی دو فرنس می پردازد. اندی در سال ۱۹۴۷ به اتهام قتل همسرش راهی زندان اوهایو می شود. او كه بی گناه است اما نتوانسته بی گناهی اش را ثابت كند.ورود آدم متشخصی مثل اندی در بین زندانیانی كه اكثر شان به سال های طولانی حبس محكوم شده اند چالش برانگیز است. رفتار پرخاشگر زندانیان زندان اوهایو واكنشی طبیعی به شرایطی است كه در آن گرفتار شده اند. اما خشم اندی درونی است. او در طول فیلم كمتر درباره خودش حرف می زند. از چیزی كه در سرش می گذرد نمی گوید. درباره آنچه بر سرش آمده با هیچ كس صحبت نمی كند.

دیگر شخصیت كلیدی فیلم «رد» است. یك زندانی سیاهپوست كه می تواند هر چیزی را برای زندانیان فراهم كند. از ابتدای فیلم عمقی كه به نگاه و رفتار رد داده می شود از یك سو او را مردی باتجربه و صبور نشان می دهد كه می تواند با اندی درون گرا كنار بیاید. حضور اندی در زندان به مرور زمان باعث تغییرات اساسی می شود. گسترش كتابخانه زندان و در ادامه همكاری با رئیس فاسد زندان، به اندی شأنی فراتر از دیگران می دهد.«رستگاری در شائوشنگ» فیلم امید است. امیدی كه در بستری از ناامیدی و نا باوری شكل می گیرد. تمام شخصیت های اطراف اندی در غباری از ناامیدی گرفتارند.

زندانیان شائوشنگ چنان به چهار دیواری زندان خو گرفته اند كه خود را در زندان درونشان حبس كرده اند. آنها حتی پس از آزادی از زندان هم نمی توانند به جهان امید بازگردند. زندگی در شائوشنگ نتیجه ای جز ناامیدی در بر ندارد.دارابونت در این فیلم به نقد قواعد اجتماعی دست می زند. زندان كه در تعریفش قرار است مجرمین را متنبه كند و آنها را به انسان هایی بازیافته تبدیل سازد هرگونه كورسوی امید را از بین می برد. گویی زندان از نگاه فیلمساز طناب داری است كه زندانیان وقتی دچارش می شوند مدت زمان بیشتری را جان می دهند. زندان، در این فیلم صرفاً یك مكان با مختصات خاص خودش نیست، زندان شائوشنگ وضعیتی است كه انسان ها دچارش می شوند. وضعیتی كه پیدا كردن راهی برای رهایی از آن بسیار دشوار است. اندی و دیگر زندانیان زندان شائوشنگ علاوه بر محرومیت از حقوق اجتماعی و حتی فردی، تحت سیطره غول زندان به این باور می رسند كه زندگی مداوم در زندان باعث شده كه نتوانند به بطن جامعه برگردند.

جهان دارابونت در فیلم «رستگاری در شائوشنگ» اگرچه با امید به سرانجام می رسد اما پرسش های بسیاری را مطرح می كند. دارابونت، شخصیت هایی را در این فیلم خلق می كند كه كاركرد ماهیتی زندان را زیر سئوال می برند. مجرمین برای تنبیه، بازسازی و آماده شدن برای بازگشت به جامعه، به زندان فرستاده می شوند. اما از نگاه فیلم «رستگاری در شائوشنگ» اندی و دیگر زندانیان به زندان می روند كه بر نگردند. آنان چنان زندانی مفهوم زندان – وضعیتی جدا از اجتماع – می شوند كه حتی پس از آزادی نیز نمی توانند آزاد باشند. بسیاری از زندانیان كه شامل عفو شده و آزاد می شوند در اولین فرصت خودكشی می كنند. اندی، زندانی باوقار، متشخص و درون گرایی كه فضای زندان را دگرگون می كند و به اتاق رئیس راه می یابد در چنین شرایطی داستان دیگری را در سرش دنبال می كند. شاید هیچ كس نداند كه دارابونت، رستگاری اندی را به چكش كوچكی سپرده است كه اندی با آن هم مهره های شطرنج می سازد تا زندانبانان را بازی دهد و هم در طول بیست سال با حوصله ای مثال زدنی راه رهایی خود را هموار سازد.فیلمساز اگرچه داستان ساده ای را در فیلم دنبال می كند اما هنر او وقتی نمایان می شود كه به شخصیت ها و اتفاقات لایه های متعدد می بخشد. رستگاری در شائوشنگ فقط در عمل فیزیكی فرار اندی از زندان خلاصه نمی شود. اندی با تغییر و تحولاتی كه در فضای زندان و ارتباط زندانبانان و زندانیان ایجاد می كند به تحقق آرمان زندان اصلاح گر كمك می كند.

ضمن اینكه نكته اساسی پایان فیلم این است كه فرار اندی از زندان، زندانیان دیگر را هم از زندان درونشان رها می كند. با فرار اندی در حافظه زندان شائوشنگ در كنار زندانیانی كه پس از آزادی خودكشی كرده اند، یك زندانی هم وجود دارد كه با فرار از زندان رستگار شده است.

=تامی به عنوان شخصیتی كه برای رهایی اندی وارد فیلم می شود تحت تاثیر او قرار می گیرد و حتی می خواهد به نفع او در دادگاه شهادت دهد با شلیك زندانبانان از فیلم خارج می شود. اندی قرار است خود رستگاری بخش باشد نه اینكه كسی او را رها كند. خیلی سخت است كه شخصیتی آرام چون اندی چنان در طول فیلم پرداخت شود كه عمل باورناپذیر او یعنی احداث تونلی بسیار بلند و عبور از مسیر طولانی فاضلاب، برای تماشاگر قابل قبول باشد. دارابونت در فیلم شائوشنگ این كار را انجام داده است. او فیلمنامه این فیلم را براساس داستانی از استیون كینگ، نویسنده داستان های وحشت انگیز نوشته است. همكاری او با كینگ در فیلم بعدی دارابونت هم ادامه پیدا كرد.پنج سال پس از آنكه اولین فیلم كارگردان تازه كار با استقبال مواجه شد و جایزه های متعددی دریافت كرد، دارابونت دومین فیلمش را با نام «مسیر سبز» ساخت. فیلمی بسیار خوش ساخت كه نشان داد تجربه اول فیلمساز اتفاقی نبوده است.

روزنامه شرق

نقد و بررسی فیلم به قلم

درباره رستگاری در شاوشنگ + دیالوگ های بیادماندنی و نکات حاشیه ای

درباره فیلم :

سال ها باید می گذشت و روزگار باید سپری می شد تا “فرانک دارابونت” دست به کار شود و داستان کوتاه “استفن کینگ” را به یکی از شاهکارهای تاریخ سینما تبدیل کند، که به جرات می توان آن را از امید بخش ترین فیلم های این دوران محسوب کرد.درون مایه اصلی فیلم های دارابونت را امید تشکیل می دهد و این را می توان در دیگر فیلم هایش همچون “مه” و “مسیر سبز” مشاهده کرد. “رستگاری در شاوشنگ” فیلمی ست که هنوز انتخاب اول خریداران دیویدی در سراسر دنیا به حساب می آید، اما به خاطر اسم تا حدودی شاعرانه اش، در گیشه با شکست مواجه شد.
نمایی از داستان

اندرو دوفرین، نایب رئیس بانک معتبر پورتلند به جرم قتل همسر خود و معشوقه اش به گذراندن پشت سر هم دو زندگی که از قربانیانش گرفته بود در زندان شاوشنگ محکوم می شود. او مدام بر بی گناهی خود تاکید می کند، اما تنها خود اوست که این مسئله را باور دارد. با اتفاقاتی که در زندان برای او رخ می دهد در می یابد که دنیا دیگر برای او دنیای قصه های جن و پری نیست. آیا ترس یر او غلبه کرده و او را تا ابد زندانی نگه می دارد یا اینکه با داشتن امید می تواند در جستجوی رهایی خود باشد؟

بررسی فیلم:

این فیلم به نوعی اول اثر کارگردان گزیده کار سینمای جهان، “فرانک دارابونت” به حساب می آید. چون تا قبل از این فیلم تنها یک فیلم کوتاه را کارگردانی کرده و یک اپیزود تلویزیونی را ساخته بود. فیلم براساس داستان کوتاهی از “استفن کینگ” به نام “ریتا هیورث و رستگاری در شاوشنگ” ساخته شده است. این فیلمِ برگرفته شده از داستان های “استفن کینگ”، با بقیه داستان هایی که از روی آن ها در چند سال گذشته فیلم هایی اقتباس شده تفاوت دارد. یعنی علاوه براین که از ترساندن های بی مایه و دیالوگ های تکراری در آن خودداری شده، بلکه احساس رهایی روح بشریت را به همگان عرضه می کند. داستان فیلم در طول 3 دهه رخ می دهد و باعث می شود که بیننده با این روند همراه شده و حوادث و اتفاقات یک زندگی در زندان را پیگیری کند. تمام این جریانات به وقوع پیوسته در زندان به یک نکته اشاره می کند و آن هم اینست که زندان راهگشای هیچ مشکلی نیست. زندگی زندانی به جهنم تبدیل می شود و هر هویتی که در زندگی قبلی خود داشته اکنون به یک شماره تبدیل می شود، گویی که او هرگز وجود نداشته است. البته این ها ساده سازی هایی در مسیر داستان است و باید گفت که داستان، بیننده را درون یک دنیای مشخص می کشاند و قصه های نا ممکن را برای او تعریف نمی کند. اما به نوعی می توان گفت که مشخصه اصلی “رستگاری در شاوشنگ” به اجرای فوق العاده بازیگران اصلی فیلم بر می گردد. برگ برنده “فرانک دارابونت” در این فیلم این بود که او به این نتیجه رسید که بجای بازی گرفتن از ستاره ها و نام های مشهور هالیوودی، از بازیگران با استعداد استفاده کند. تصمیمی که باعث شد اثر او از محدوده یک فیلم صرفاً هالیوودی خارج شود. “تیم رابینز” نقش یک انسان باهوش و نجیب و آراسته را به بهترین شکل ممکن به نمایش گذاشته است. درحالیکه بی گناه و کاملاً قابل اعتماد جلوه می کند، همین کلیدی ست برای پایدار ماندن و طاقت آوردن او در زندان و اینکه هیچ کس نمی تواند حس خوشبینی اش را از او بگیرد. با لبخندی خشک روی لب و دیالوگ های غیر منتظره ای که همه را به پذیرفتن حرفش وادار می کند. در طرف دیگر بازی فوق العاده “مورگان فریمن” را می بینیم که به جرات می توان آن را در خشان تر از بازی تمام هنرپیشگان این فیلم دانست. نقشی که برای اون نامزدی آکادمی اوارد را به همراه آورد. از این فیلم بود که او سلسله فیلم هایی را که در آن ها نقش راوی داستان را به عهده داشت شروع شد، با فیلم “هفت” ادامه پیدا کرد و به “عزیز میلیون دلاری” ختم شد. او در این فیلم به نقش آدمی هدر رفته، پشیمان، تلخ و نا امید که هیچ کس او را باور ندارد عمق فراوانی بخشیده و با روایت داستان با آن صدای فاصله دار و سرشار از بغض نکاتی زیبایی از داستان را گوشزد می کند و در واقع بوسیله اوست که ما با دنیای دورنی “اندی” آشنا می شویم. “رستگاری در شاوشنگ” با اینکه فیلم محشری بود، بسیاری از مردم به دیدن آن نرفتند. این قضیه را نمی توان به نداشتن ستاره در فیلم ربط داد، بلکه باید آن را در عنوان فیلم جستجو کرد که هیچ اطلاعی از ژانر یا جریان فیلم به بیننده نمی دهد. شاید فرانک دارابونت به این موضوع واقف بود، اما عقیده اش برای خودش مهمتر بود و برایش اهمیتی نداشت که کسی به دیدن فیلم نرود.فیلم در 7 رشته نامزد اسکار شد که در بدست آوردن حتی یکی از ان ها ناکام ماند. در سال 94 فیلم های بزرگی همچون “فارست گامپ” و “قصه عامه پسند” در رقابت برای کسب آکادمی اوارد قرار داشتند. به این صورت یکی دیگر از شاهکارهای سینما با بی عدالتی از مراسم اسکار دست خالی بازگشت.

دیالوگ های بیاد ماندنی
?Andy Dufresne: You know what the Mexicans say about the Pacific
اندی: می دونی مکزیکی ها درباره اقیانوس چی میگن؟
Red: No
رد: نه
Andy Dufresne: They say it has no memory. That’s where I want to live the rest of my life. A warm place with no memory.
اندی: میگن که خاطره ای نداره. این جاییه که من می خوام بقیه عمرم رو توش زندگی کنم
یه جای گرم، بی هیچ خاطره ای.
رد پس آزاد شدن از زندان از مدیر فروشگاهی که در آن کار می کند برای دستشویی رفتن اجازه می گیرد!
Red: Forty years I’ve been asking
permission to piss
رد به عنوان راوی قصه: چهل سال برای دستشویی رفتن اجازه گرفتم
I can ‘t squeeze a drop without say-so
بدون گفتن اون حتی یه قطره هم نمی تونم بچلونم
There ’s a harsh truth to face
این یه حقیقت ناگوار برای روبرو شدنه!
————–
Let me tell you something my friend. Hope is a dangerous thing. Hope can drive a man insane

رد (نقش مورگان فریمن- بعد از گوش دادن به حرف های “اندی” در زندان): بذار یه چیزی رو برات روشن کنم، رفیق. امید چیز خطرناکیه

می تونه یه مرد رو دیوونه کنه.
Remember Red … Hope is a good thing … maybe the best of thing … and no good thing ever die

اندی دوفرِین (نقش تیم رابینز- صدای “اندی” در نامه ای که به “رد” نوشته و “رد” که آزاد شده در حال خواندن نامه است): یادت باشه “رد”

امید چیز خوبیه، شاید بشه گفت بهترین چیزها، و چیزهای خوب هیچ وقت نمی میرن!

نکات حاشیه ای:

– فیلم در نظرسنجی ازکاربران سایت imdb.com با داشتن امتیاز 9.2 از 10، به همراه فیلم پدرخوانده در صدر بهترین فیلم های تاریخ سینما قرار دارد.

– فیلم با داشتن 325 هزار رای در سایت imdb.com بیشترین رای های کاربران را به خود اختصاص داده است.

– نقش تامی ویلیامز در اصل برای برد پیت در نظر گرفته شده بود.

– انجمن شقاوت آمریکا به صحنه دادن یک کرم توسط بروکس هاتلن به یک کلاغ اعتراض کرد و آن را ظلم در حق کرم دانست و از مسولان فیلم خواست تا یک کرم که با حوادث طبیعی مرده باشد را برای آن صحنه استفاده کنند.

– عکسی که به عنوان دوران جوانی مورگان فریمن در فیلم در پرونده زندان اوضمیمه شده بود در واقع عکس پسر کوچکتر او، آلفونسو فریمن می باشد. او همچنین در صحنه آوردن زندانیان جدید، نقش یکی از زندانی ها را بازی می کند.

– استفن کینگ حقوق اقتباس از روی داستانش را با قیمتی بسیار پایین به فرانک دارابونت فروخت که این به دوستی ان ها به زمانی که دارابونت داستان استفن کینگ با نام “A Woman in the Room” را بصورت یک فیلم کوتاه درآورد، برمی گردد. آن ها در واقع همدیگر را ملاقات نکرده بودند تا هنگامیکه دارابونت ساختن فیلم رستگاری در شاوشنگ را آغاز کرد.

– در مجله امپایر به عنوان بهترین فیلم تمام دوران انتخاب شده است.

– در پایان بندی فیلم به این جمله بر می خوریم “به یاد آلن گرین”. او کارگزار و دوست صمیمی فرانک دارابونت بود. او درست در روزهای پایانی فیلم به علت بیماری ایدز درگذشت.

– در صحنه ایتدایی فیلم که اندی ششلول را در دست دارد، در نمایش کلوزآپ آن دست های فرانک دارابونت را مشاهده می کنیم. همینطور در کلوزآپ هایی که اندی روی دیوار سلول اسم خود را می نویسد. این صحنه ها در تدوین نهایی فیلم گنجاده شده بود. چون دارابونت اعتقاد داشت که فقط خودش می تواند آنچه که از یک کلوزآپ می خواهد را به نمایش دراورد.

– کاراکتر اندی دوفرین در اصل برای تام هنکس در نظر گرفته شده بود که او به خاطر فیلمبرداری فارست گامپ نتوانست در آن شرکت کند.

– کوین کاستنر بازی در کاراکتر اندی دوفرین را رد کرد. نقشی که بعدها به خاطرش تاسف بسیاری خورد.

– راب راینر برای گرفتن امتیاز فیلمنامه، به دارابونت 2.5 میلیون دلار پیشنهاد داد. دارابونت مدتی روی این پیشنهاد فکر کرد، اما در آخر به این نتیجه رسید که این بهترین فرصتی ست که می تواند یک کار بزرگ انجام دهد. راینر قصد داشت از هریسون فورد و تام کروز به ترتیب در نقش های رِد و اندی استفاده کند.
منبع: سایت زیرنویس.کام

—-

نقد و بررسی فیلم به قلم

فرانك دارابانت (Frank Darabont) در 28 ژوئن سال 1959 در مونته‌بلیاردِ فرانسه (Montebeliard) متولد شد. قبل از آن‌كه نخستین فیلمش را در سال 1994 با نامِ رهایی از شائوشنگ كارگردانی كند، از 1983 در مقامِ فیلم‌نامه‌نویس فعالیتش را آغاز كرد. زنی در اتاق نخستین فیلم‌نامه‌ای بود كه با اقتباس از یك اثر ادبی نوشت. در 1988 فیلم‌نامة تودة چسبنده را برای چاك راسل تنظیم كرد، كه براساس فیلم‌نامة قدیمی فیلمی به‌همین نام به كارگردانی ایروین اس. یی‌ورث (محصول 1958) نوشته شده بود. او همچنین در سال 1989 فیلم‌نامة مگس 2 را با همكاری مایك گاریزو و جیم وكن‌ویت برای كریس والاس نوشت. فیلم‌نامة مگس 2 نیز پس از موفقیت قسمت اول همین فیلم به كارگردانی دیوید كراننبرگ (محصول 1986) نوشته شد، كه خود این فیلم نیز دوباره‌سازی فیلم دیگری به‌همین نام (محصول 1958) به كارگردانی كورت نویمان بود.
راوی زندان، زندانی و زندان‌بان

فرانك دارابانت در این فیلم‌ها و تا اوایل دهة 1990 علاقة خود را به موضوع‌هایی با مایه‌های علمی ـ خیالی نشان داد، و اگرچه فیلم‌نامه‌نویسِ موفقی بود، تا سال 1994، قبل از ساختنِ رهایی از شائوشنگ، اعتبار زیادی كسب نكرد. دارابانت رهایی از شائوشنگ و فیلمِ بعدی‌اش (مسیر سبز) را براساس داستان‌هایی از استیون كینگ ساخت. استیون‌ كینگ‌ نویسنده‌ای‌ است‌ كه‌ با نوشتن‌ِ قصه‌‌های‌ سرگرم‌كننده خود را به‌عنوان ‌نویسنده‌ای‌ شناسانده‌ است‌ كه‌ رمان‌های‌ ارزانِ با جلد كاغذی‌ و پٌرفروش‌ می‌نویسد و در پی‌ جلب كردنِ نظرِ عامة‌ مخاطبان‌ است‌. پیش از فرانك دارابانت، استنلی‌ كوبریك‌ نیز برای ساختنِ فیلمِ درخشش به سراغ داستانی از كینگ رفته بود.

فرانك دارابانت با نخستین تجربة كارگردانی‌اش مخاطبانِ فیلمِ خود را به مدت 19 سال به پشت میله‌های یكی از مخوف‌ترین زندان‌های امریكا می‌برد، و آن‌ها را با تجربه‌های سخت و دشوارِ زندگی رعب‌آورِ زندانیانِ شائوشنگ آشنا می‌سازد. او با توصیف ماجراهایی كه راوی آن‌ها اِلیس بوید ردینگ (با نقش‌آفرینی مورگان فریمن) است تماشاگرانِ فیلم را نیز محكوم می‌كند تا بینندة هراس‌زدة بی‌حرمتی‌های دردناك و كشنده‌ای باشند، كه روح و توانِ زندانیان را زایل می‌سازد.

هراس و عادت دادنِ زندانی به روالِ یك‌نواخت و رعب‌آورِ زندان و گرفتنِ امید از او هدفِ زندان‌بان‌هایی است كه مقاصدشان را با زور تحمیل می‌كنند، و از پیش می‌برند؛ اما خصلت و خوی مبارزه با یأس و ناامیدی، گواهی است قاطع بر پیروزمندی روح بشری، كه اندی دوفرسن ـ یك محكومِ به دو بار حبس ابد ـ (با بازی تیم رابینز) با خود به زندانِ مخوفِ شائوشنگ می‌آورد و مدتی بعد با سماجت و تیزهوشی خود ابتدا «رد» و سپس سایر زندانی‌ها را نیز با خود همراه می‌سازد. آن‌طور كه «رد» در روایت‌های خود می‌گوید اندی آدمِ متفاوتی است كه با خصوصیاتِ بدیع خود بر هم‌بندهایش تأثیر می‌گذارد، و آن‌ها را به موجوداتِ دیگری بدل می‌سازد. او آدمی با ایمان و معتقد به مبانی مذهبی است، و براساس آیه‌ای كه بر تابلوی اتاقِ رییس زندان نقش بسته، معتقد است كه هیئت منصفه در دادگاه رأی و داوری درست و منصفانه‌ای در مورد رندانی‌هایی همچون او نداشته‌اند، و بالاخره روز داوری واقعی فراخواهد رسید، و عدالت برقرار خواهد شد. بدینسان اگر رییس زندان و زندان‌بان‌ها از انجیل مستمسكی می‌سازند تا با آن زندانی‌ها را خاموش و مطیع خود سازند، اندی با آیه‌های از كتاب مقدس برای رهایی و رستگاری خود و هم‌بندهایش تلاش می‌ورزد.

فرانك دارابانت كه در رهایی از شائوشنگ به موضوع رستگاری و تسخیرناپذیر بودنِ روح بشری پرداخته بود، در فیلمِ بعدی‌اش، مسیر سبز (محصول 1999)، نیز ـ با روایت دیگری دربارة زندان و زندانی و زندان‌بان، و این بار نیز براساس داستان دیگری از استیون كینگ ـ ارتباط رستگاری و معجزه را در زندگی افراد بشر مورد توجه قرار داد. اگر مبدأ ماجراهای فیلمِ رهایی از شائوشنگ سال 1917 بود، دارابانت در مسیر سبز داستانش را از سال 1935 و در یكی از زندان‌های ایالتی جنوب امریكا روایت می‌كند. رهایی از شائوشنگ در زندانِ محكومانِ به حبس ابد می‌گذشت، و مسیر سبز در بخشِ زندانیانِ محكوم به مرگ می‌گذرد؛ جایی كه همة زندانی‌ها آرزو می‌كنند آن صبحی فرانرسد كه از خواب برخیزند و مسیر سبزرنگی را بپیمایند كه به اتاق صندلی الكتریكی ختم می‌شود. همچنین اگر در رهایی از شائوشنگ راوی داستان اِلیس بوید ردینگ بود، ماجراهای مسیر سبز را پل اجكام (زندان‌بانی مهربان و با بازی تام هنكس) روایت می‌كند. دبز گریز، كه نقشِ سال‌های پیری هنكس را ایفا می‌كند، داستانِ یك زندانی به‌نامِ جان كافی را، در رجعت به گذشته‌ای طولانی نقل می‌كند، كه به‌رغم گناهی كه مرتكب نشده، محكوم به اعدام می‌شود.

دارابانت با تركیبی از یك زندان‌بانِ سادیستی و یك زندانی نژادپرست و دیوانه، جان كافی را در محیطی بهیمی قرار می‌دهد، كه سادگی و رئوفت و اعدام غم‌انگیزش همان‌گونه كه اشك به چشمانِ پل اجكام می‌آورد، مخاطبانِ فیلم را نیز دچار احساسات و رقت قلب می‌كند. قد و قواره و هیبت جان كافی به‌گونه‌ای است كه ابتدا همگان را به وحشت می‌اندازد؛ اما به‌تدریج به‌رغم ظاهرش، رفتار و خلق‌وخوی كودكانة او، دوستی و همذات‌پنداری اغلب زندان‌بان‌ها را برمی‌انگیزد.

استیون كینگ رمانِ پُرفروشِ دالان سبز را به‌صورت دنباله‌دار، در شش جلد، از آوریل تا سپتامبر 1966، منتشر ساخت. انتشار باوقفة این رمان هیجانی در میان مخاطبانِ انبوه رمان به‌وجود آورد. حسّ تعلیقی كه كینگ به‌صورت انتشارِ جلد به جلدِ رمانش در خوانندگان ایجاد كرد، در فیلمِ دارابانت در زمانی حدود سه ساعت به تماشاگران منتقل شد.

فرانك دارابانت و استیون كینگ از دهة 1980، كه دارابانت فیلم‌های دانشجویی می‌ساخت، با هم آشنا و صمیمی بودند. در این دوره دارابانت از كینگ اجازه گرفت تا برای نخستین فیلم‌نامة حرفه‌ای‌اش از یكی از داستان‌های او به نامِ زنی در اتاق اقتباس كند. از نظر كینگ حاصل كارِ دارابانت در زنی در اتاق بسیار قابل قبول بود، برای همین در موقع اقتباس از داستان‌های «ریتاهیورث و رستگاری در شائوشنگ» و «دالان سبز» تردیدی به‌خود راه نداد كه حقوق هر دو كتاب را به دارابانت منتقل سازد.

سیاست و اجتماعیت و انتقاد

فرانك دارابانت سومین فیلمش را با نامِ مجستیك (Majestic) در سال 2001 با حضورِ جیم كری و براساس فیلم‌نامه‌ای از مایكل اسلول ساخت. مجستیك نیز (با زمان 152 دقیقه) مانند دو فیلمِ قبلی دارابانت، در زمانی طولانی روایت می‌شود، و به‌خلاف رهایی از شائوشنگ و مسیر سبز فیلمی است كه به داستانی خارج از زندان می‌پردازد؛ اما مجستیك هم، مانند دو فیلمِ قبلی دارابانت، دربارة موقعیت انسانِ در تنگنا قرار گرفته‌ای است، كه راه‌هایی را جست‌وجو می‌كند تا او را نجات داده و به رستگاری برساند.

دارابانت در مجستیك داستانی غیرواقعی را در پسزمینه‌ای از واقعیت‌های اجتماعی دهة 1950 امریكا و هالیوود روایت می‌كند، و به واگویی زندگی فیلم‌نامه‌نویسی به‌نامِ پیتر ایلتن می‌پردازد كه همزمان با آغاز جنگ سرد و فعالیت‌های سناتور جوزف مك‌كارتی به اتهام فعالیت‌های كمونیستی تحت تعقیب قرار می‌گیرد، و به‌عنوان قهرمان جنگ سر از شهری ساحلی درمی‌آورد.

دارابانت می‌كوشد به تجسمِ دوره‌ای بپردازد كه پیامدهای جنگ سرد موجب شده بود وحشت از «سرخ‌ها» و خطرِ نفوذ كمونیست‌ها در درون نهادهای حكومتی، سیاستمداران امریكایی را به هراسی جدی بیندازد. از این‌ لحاظ در سال 1947 برای ردیابی «خرابكارها» كمیتة فعالیت‌های ضدامریكایی تأسیس شد، و زیر نظرِ سناتور مك‌كارتی بگیروببندهای سختی برای یافتنِ كسانی كه ظنِ ارتباط آن‌ها با كمونیست‌ها می‌رفت آغاز گردید. عده‌ای لو رفتند و دستگیر شدند و نام و نشان افراد دیگری را هم در اختیار اعضای كمیته قرار دادند، و عده‌ای هم گریختند و با نام‌های مستعار به فعالیت خود ادامه دادند. جست‌وجو برای یافتنِ این افراد در تمام خاك ایالات متحده و از جمله در هالیوود آغاز شد. فهرست سیاهی از دست‌اندركارانِ صنعت سینمای امریكا نیز تهیه شد، و هالیوود سرسپردگی خود را به كمیتة فعالیت‌های ضدامریكایی در حرف و عمل اثبات كرد، و دستگیری‌های وسیعی آغاز شد. بسیاری از فیلم‌سازان و تهیه‌كنندگان و كارگردان‌ها با اعضای كمیتة فعالیت‌های ضدامریكایی به همكاری پرداختند، و فقط ده نفر، كه بعدها به «ده هالیوودی» معروف شدند، از همكاری با گروه سناتور مك‌كارتی خودداری كردند، و شجاعانه حبس و زندان را پذیرفتند. دارابانت ماجراهای فیلمِ مجستیك را بر چنین بستر و پیشزمینة تاریخی روایت می‌كند.

بستر اجتماعی‌ای كه دارابانت داستانِ فیلمِ خود را در آن واگو می‌كند، در سال 1976 نیز موضوع فیلمی از مارتین ریت با نامِ بدل بود، كه در آن نیز فیلم‌نامه‌نویس‌هایی، كه نام‌شان در فهرست سیاه كمیتة مك‌كارتی قرار گرفته، تحت تعقیب و فشار قرار می‌گیرند، و آدمی معمولی را اجیر می‌كنند تا در ازای دریافت مبلغی وجه از فروشِ فیلم‌نامه، امضای خود را زیر فیلم‌نامه‌ها بگذارد. چه فیلمِ بدل و چه فیلمِ مجستیك برداشتی آزاد از ماجراهای جنجالی دورة سناتور مك‌كارتی هستند، و در نگاه اول در زمرة آثار سیاسی و اجتماعی قرار می‌گیرند. اگر مارتین ریت در بدل وودی آلن را برای ایفای نقشِ هوارد پرینس (یعنی همان بدلِ فیلم‌نامه‌نویس‌های ممنوع‌الكار) انتخاب كرده بود، فرانك دارابانت نیز در مجستیك با انتخاب جیم كری در نقشِ پیتر ایلتون، فیلمی جدی عرضه كرد، كه كم‌تر نشانی از فیلم‌های كمدی جیم كری در آن نیست. اگر قرار باشد برای این نقشِ كری مشابه‌سازی كرد می‌توان جدیت نقشِ او را در مجستیك با نقشی كه خود او در فیلمِ نمایش ترومن و مردی در ماه ایفا كرده است، یكی دانست.

مجستیك هم (همچون بدل) فیلمی سیاسی و با مایه و مضمونِ انتقادی است، و هم (همچون سینما پارادیزوی جوزپه تورناتوره) فیلمی در ستایش از سینما است. مجستیك در عین حال فیلمی است كه به واسطة تعلق خاطر و ارادتِ دارابانت به فرانك كاپرا، بیش از هر فیلم و فیلم‌نامة دیگری از دارابانت،كاپرایی محسوب و ارزیابی می‌شود، و بدیهی است كه خود دارابانت بیش از هر كس دیگری از این قیاس راضی و خشنود است.

چند ویژگی مهم فیلم‌های دارابانت را به هم مرتبط می‌سازد: اول مضمونِ اجتماعی فیلم‌های او است، كه یا داستان یا فیلم‌نامة آن نوشتة نویسندة دیگری است. فیلم‌هایی كه دارابانت كارگردانی كرده از فیلم‌نامه‌هایی كه او نوشته پرورده‌تر و مضمونِ اجتماعی‌تری دارند؛ دوم این‌كه همة این فیلم‌ها برای مخاطب عام ساخته شده‌اند، اما در عین حال مضمونی جدی و ساختاری دقیق و محكم دارند؛ و نكتة سوم این است كه همة فیلم‌های دارابانت، به‌رغم زمانِ طولانی آن‌ها، ریتم و ضربآهنگی دقیق و قابل اعتنا دارند، و حتی حوصلة تماشاگرانی را كه با شتابِ برنامة تلویزیونی  M.T.Vعادت كرده‌اند سر نمی‌برد.


تحلیل فیلم رهایی از شائوشنگ:
در داستانِ استیفن كینگ و فیلم‌نامه‌ای كه فرانك دارابانت براساس آن پرداخته است، رهایی از شائوشنگ فیلمی مردانه محسوب می‌شود كه زنان در آن نقشی ندارند. رهایی از شائوشنگ داستان دو گروه از مردان است: یك دسته آن‌هایی هستند كه تسلیمِ بلاشرط شرایط و موقعیت تحمیلی شده‌اند، و پاره‌ای از آن‌ها مانند گروهی از زندانی‌ها كه به رهبری بوگز موجب آزار و اذیت اندی می‌شوند، خود جزیی از سازوكارِ مخوف و مخربِ زندانِ شائوشنگِ درآمده‌اند؛ و دستة دوم ـ كه البته اندك‌شمارتراند ـ كسانی هستند كه از فروغلتیدن به ورطة تسلیم و انفعال سرباز می‌زنند و معتقداند كه بایستی كاری كرد تا عدالتِ واقعی برقرار شود. اندی نمایندة اصلی این دسته از زندانی‌ها است كه وقتی دادگاه او را محكوم می‌كند و رییس زندان نیز تنها شانس او را برای آزادی نادیده می‌گیرد و دستور به قتل تنها شاهدی می‌دهد كه می‌تواند امكانِ آزادی او را فراهم سازد، به این نتیجه می‌رسد كه بایستی خودش عدالت واقعی را برقرار سازد. او از زندان می‌گریزد و «رد» را نیز ـ كه زندانی اصلاح‌شده‌ای است ـ با خود همراه می‌سازد.

از این لحاظ رهایی از شائوشنگ داستانِ امید و بزرگی روح بشری در فضایی بهیمی است؛ حكایتِ ماجراها و حوادثی غم‌انگیز و در عین حال دلچسب است؛ روایت زندگی دهشت‌بارِ آدم‌هایی است كه ابتدا هیچ علاقه‌ای به محیط وحشت‌زایی كه در آن قرار می‌گیرند ندارند، و با زجر و شكنجه و مصیبت آن را تحمل می‌گنند تا به‌تدریج به‌آن خو بگیرند؛ اما وقتی هم به آن خو گرفتند، چنان دلبسته‌اش می‌شوند كه حاضر به ترك كردنِ آن‌جا نمی‌شوند، و اگر هم با عفو و بخشودگی از آن‌جا رهایی یابند یا مثل بروكس هاتلن از فرط استیصال و عدم‌تطبیق و هماهنگی با فضای ظاهراً آزادِ خارج از زندان خودكشی می‌كنند، یا همچون ردینگ در پی راه‌حلی می‌گردند تا دوباره‌ به زندان باز گردانده شوند؛ یعنی به همان جایی كه بیش‌ترین سال‌های عمر خود را در آن‌جا سپری كرده‌‌اند، به آداب و آیین آن آشنا هستند، و با تمام فلاكت‌ها و مشقت‌هایی كه در آن‌جا متحمل شده‌ و می‌شوند، حسی درونی به آن‌ها ندا می‌دهد كه در آن فضای بهیمی ارزش و احترام بیش‌تری، دست‌كم نزد همبندهای‌شان، دارند، و در آن‌جا احساس امنیت بیش‌تری می‌كنند. اگر زندانی‌های قدیمی همچون بروكس یا ردینگ سپری كردنِ بقیة عمرِ خود را در داخل زندان به خارج از آن ترجیح می‌دهند قطعاً به این دلیل نیست كه در زندان آزادتراند یا موقعیت بهتری برای آن‌ها فراهم است، یا در خارج از زندان اوضاع وحشت‌زا و رعب‌آورتری وجود دارد، ‌بلكه باید برای این تصمیم آن‌ها به‌دنبال پاسخ این پرسش بود كه امثال رییس زندان و زندان‌بان‌ها با زندانی‌ها چه رفتاری داشته‌اند كه آن‌ها را به بود و نبود و آزادی و حبس خود بی‌اعتنا ساخته است. در فیلم چند بار شاهد هستیم كه ردینگ در مقابل اعضای كمیتة عفو قرار می‌گیرد، و هر بار در پاسخ به این پرسشِ كلیشه‌ای و مكرر كه از وی پرسیده می‌شود: آیا در صورت آزادی می‌تواند زندگی را دوباره‌ آغاز كند، با قاطعیت پاسخ مثبت می‌دهد، اما در آخرین مرتبه پاسخ‌اش طوری است كه او را آدمی بی‌اعتنا به آزادی و مرگ خود نشان می‌دهد. نتیجه‌ای كه از رویارویی‌های مكرر ردینگ با اعضای كمیتة عفو حاصل می‌شود این است كه آن‌ها رأی به آزادی زندانی‌‌هایی نخواهند داد كه هنوز امید به زندگی دوباره در آن‌ها زنده و بیدار است، بلكه بخشودگی را مستحق زندانی‌‌هایی می‌دانند كه همچون بروكس و خود ردینگ محیط زندان را به بیرون از آن‌جا ترجیح می‌دهند؛ یعنی زندانی‌هایی كه خواهان آزادی نیستند و با شرایط حبس و خفقان بهتر و بیش‌تر خو كرده‌اند.

در صحنه‌ای كه اندی با پاهایی كه در غل و زنجیر است وارد زندان می‌شود با نگاهی بلند به آسمانِ آبی و دیوارهای مرتفعی كه ارتباط او را با فضای بیرون قطع می‌كند، این حس را در ما نیز كه تماشاگرانِ فیلم هستیم برمی‌انگیزد كه قدم به فضایی مخوف و بی‌بازگشت گذاشته‌ایم، كه به‌تعبیر ردینگ در همان شب اول بسیاری را از فرط خشونت و ناامیدی دیوانه می‌سازد. با تلكلیفی كه از همان ابتدا رییس زندان برای زندانی‌ها تعیین می‌كند، و با تنبیه كردنِ یكی از زندانی‌ها در بدو ورود و سپس كشتن یكی از دیگر در همان شب اول، و خشونتی كه زندان‌بان‌ها بر زندانی‌ها اِعمال می‌كنند، دارابانت به توصیف فضایی می‌پردازد كه طبعاً امیدی برای هیچ‌كس باقی نمی‌گذارد. با وجود این دارابانت گفته كه مایل بوده ایت فیلمی امیدواركننده بسازد؛ چرا كه روح بشر بسیار بلندتر از آن خشونت‌هایی است كه بر وی اِعمال می‌شود.  اندی تنها نمایندة زندانی‌های امیدوار فیلم است، كه در لحظه‌ای غافل‌گیركننده، كه گمان می‌كنیم مثل همة زندانی‌های ناامید، امید خود را به زندگی از دست داده، از زندان می‌گریزد. شخصیتِ پُررنگ و حضورِ تأثیرگذارِ وی چنان است كه اگر مجموعة آدم‌های داخل زندان در یك‌سو قرار بگیرند، و او در سوی دیگر، می‌تواند چنان سهم و نقشی به‌عهده بگیرد كه نه فقط همبند‌هایش را از خود راضی نگه‌ دارد (مثل نوشابه‌های خنكی كه برای دوستانش در پشت‌بامِ زندان تدارك می‌بیند)، بلكه زندان‌بان‌ها و رییس زندان را نیز وابسته به شغل و ذكاوت كند. خود دارابانت در پاسخ به این پرسش كه چرا داستانی با چنین ابعاد و جنبه‌های متعارضی را انتخاب كرده، گفته است:

رهایی از شائوشنگ ادعانامه‌ای بر ضد دستگاه قضایی امریكا و سازوكارِ حاكم بر ادارة زندان‌های این كشور نیز هست. برای همین استیون كینگ و فرانك دارابانت داستان و فیلم‌نامة خود را طوری پرداخته‌اند كه به‌جز دو سه زندانی كه خشونت را از حد می‌گذرانند، و به‌هیچ وجه رفتاری قابل دفاع ندارند، همة آن افرادی كه نقشِ بیش‌تری در ماجراهای فیلم ایفا می‌كنند، آدم‌های معقولی به‌نظر می‌رسند كه مخاطبانِ فیلم ـ در مقایسه با رییس زندان و زندان‌بان‌ها ـ حمایت و جانبداری از آن‌ها را ترجیح می‌دهند، و آرزو می‌كنند كه مثلاً بروكس توانایی این‌را داشته باشد كه در خارج از زندان دوام بیاورد و خود را حلق‌آویز نكند، یا ردینگ عفو و بخشوده شود، و اندی نیز موفق شود بگریزد. درواقع كینگ و دارابانت با برجسته كردنِ جنبه‌ها و خصلت‌های خیرِ اكثر قریب به اتفاقِ زندانی‌ها، ماجراهای فیلم را به‌گونه‌ای از پیش می‌برند تا ویژگی‌ها و رفتارِ شرارت‌آمیزِ رییس زندان و زندان‌بان‌ها به‌طرز بارز و برجسته ای در ذهن‌ها ثبت و ماندگار شود. پرداختن به همین جنبه‌های خیر و شرِ وجودِ آدم‌ها است كه رهایی از شائوشنگ را به فیلمی اخلاقی بدل ساخته است، كه به‌رغم خشونتی كه در آن‌، به‌طور آشكار و نهان، نشان داده می‌شود، نگاهی امیداوارانه و مثبت به ذات زندگی و برقراری عدالت در محیطی فاسد و نابه‌هنجار دارد.

رهایی از شائوشنگ فیلمی است كه در همكاری نزدیكِ فرانك دارابانت با نویسندة داستانِ «ریتا هیورث و رستگاری در شائوشنگ» ساخته شده و ابعاد و ویژگی‌های واقع‌گرایانة فیلم تأكیدی است بر جنبه‌های اجتماعی و روان‌شناختی آن، كه به ساختارِ كلی فیلم ابعادی ژرف بخشیده است. گذر از زمانِ حال به گذشته و بالعكس، به‌شیوة كلاسیك، در پیش بردنِ ماجراهای فیلم نقشی اساسی دارد، و همین شیوه موجب شده است كه پاره‌ای از ماجراهای فرعی در كنار ماجراهای اصلی به شكلی متین مطرح شوند، و به‌تعبیر خود دارابانت به فیلم‌نامة او شاخ و برگ‌های فراوانی بدهند. به‌عبارت دیگر، هر بازگشت به گذشته و آمدن به زمان حال تأكیدی است بر فقدان آزادی و در تنگنا نشان دادنِ آدم‌هایی كه اگر كورسو و امید خود را از دست بدهند نابود می‌شوند، و اگر هم به امید زنده باشند، بایستی همچون اندی 20 سال و مانند ردینگ 40 سال انتظار بكشند تا طعمِ آزادی و رهایی را بچشند. استیون كینگ و فرانك دارابانت با توصیف و پروراندنِ دقیقِ چنین موقعیت و آدم‌هایی كوشیده‌اند تا امیدها، دلهره‌ها، عقاید و ایمان افراد بشر را به‌نحو مؤثری به‌نمایش بگذارند.

دارابانت تأكید دارد كه آدم‌هایی كه تحقیر نمی‌كنند و اجازه نمی‌دهند كه تحقیر شوند پیروزاند. اندی به‌رغم این‌كه ضربات مهلكی را از دارودستة بوگز متحمل می‌شود، و حتی كارش به آن‌جا می‌كشد كه كفشِ رییس زندان را هم واكس می‌زند، رفتار و سكناتش به‌گونه‌ای است كه هیچ‌گاه تحقیر را در چهرة او نمی‌بینیم. او اگر به درونی‌ترین اتاق‌های رییس زندان راه می‌یابد و از پنهانی‌ترین رازهای او سر درمی‌آورد، برای این است كه مهلك‌ترین ضربه را به رییس زندان و معاونش بزند، و در پایان فیلم ـ چنان‌كه می‌بینیم ـ اندی نیست كه به زانو درمی‌آید، اگر چه گاهی تا مرز استیصال و بیچارگی پیش می‌رود؛ اما موقیعت خود را تحمل می‌كند تا زندان‌بان‌هایش را به پذیرفتنِ تحقیری بزرگ وادارد و طعمِ تلخِ شكست را به آن‌ها بچشاند.

رهایی از شائوشنگ، البته فیلمی است با اتفاق‌های بعید و گره‌گشایی‌های توأم با خوش‌بینی، و ملاقاتِ پایانی ردینگ با اندی در گوشه‌ای از ساحلِ اقیانوس آرام و فرسنگ‌ها دورتر از دیوارهای بلند و مخوفِ زندانِ شائوشنگ اوجِ خوش‌بینی فرانك دارابانت و استیون كینگ است، و البته نامزدی این فیلم برای دریافت جایزة اسكار را هم بایستی طعنه‌ای حاشیه‌ای بر چنین نگرشی محسوب كرد. با وجود این نباید این نكته را هم فراموش كرد كه نمی‌توان تماشاگرِ خو گرفته به پایان خوشِ را بیش از دو ساعت در درونِ سلول‌های مخوف زندان و پشت دیوارهای بلند، در فضایی رعب‌آور، نگه داشت، و در پایان آزادی و آسمان و دریای آبی را به‌عنوان نشانه‌های آشكار آزادی به او نشان نداد.

منبع: سینما یک


200
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
200 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
117 Comment authors
behnam_norozzadeh1behnam1 Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
dex 1985
Guest
Member
dex 1985

وقتی داشتم این فیلمو میدیدم ساعت ۲ شب بود خیلی خوابم میومد وقتی فیلم تموم شد ساعت ۵ بود.
باور کنید دیگه خوابم نبرد یعنی یه جورایی فیلمو تو ذهنم از اول داشت پخش میشد.

محمد رحمانی
Guest
Member
محمد رحمانی

این فیلم با هر متر و معیاری و با هر حس و حال و سلیقه ای از شاهکارهای تکرار نشدنی تاریخ سینماست. خود من اگر بخوام برترین فیلم تاریخ سینما رو انتخاب کنم روزی روزگاری در آمریکا رو انتخاب می کنم. ولی دوستان عزیز که فیلم رو تخطئه کردند توجه داشته باشند که کسانی که این امتیاز بالا رو به فیلم دادند قطعا از دوستداران جدی سینما هستند و به اندازه کافی در درک هنر سینما تبحر دارند. با احترام به همه مخالفین، من از تماشای فیلم بی نهایت لذت بردم و مخصوصا بازی فراموش نشدنی مورگان فریمن در کنار… ادامه »

AliDaGreat
Member
Member
AliDaGreat

راسل کرو: $ Al Pacino $:بنظرم بهترین فیلمه سال ۹۴ بود !ولی بهترین فیلم تاریخ نیست !!!! داستان و فیلنامه خیلی خفنی داره ! صدای فوق العاده مورگان فریمن هم به عنوان راوی بعضی قسمتا جذابیت فیلم رو ۲ برابر میکنه … کیفیت ساخت و کارگردانیش هم فوق العادست ، مفهوم روون و خوبی هم داره ! در کل فیلمیه که هرکی ببینه خوشش میاد ، هرکی ندیده عمرش به فناست … 😆 موافق نیستم بهترین فیلم سال ۱۹۹۴ فارست گامپ بود که خیلی بهتر از این فیلمه. فیلم خوبیه ولی اصلا در حد بهترین فیلم تاریخ سینما نیست فورست… ادامه »

Amir Mahmoodi
Member
Member
Amir Mahmoodi

دختر ناشناخته:واقعا لایق جایزه ی اسکار بود.صدبار هم که این فیلم رو ببینی بازم نمیتونی ازش دل بکنی.یکی از شاهکارهای سینماست واقعا.

اسکار سال ۱۹۹۴ به فیلم فارست گامپ رسید که واقعا هم حقش بود
این فیلم اسکار نبرد

Amir Mahmoodi
Member
Member
Amir Mahmoodi

$ Al Pacino $:بنظرم بهترین فیلمه سال ۹۴ بود !ولی بهترین فیلم تاریخ نیست !!!!

داستان و فیلنامه خیلی خفنی داره ! صدای فوق العاده مورگان فریمن هم به عنوان راوی بعضی قسمتا جذابیت فیلم رو ۲ برابر میکنه … کیفیت ساخت و کارگردانیش هم فوق العادست ، مفهوم روون و خوبی هم داره !
در کل فیلمیه که هرکی ببینه خوشش میاد ، هرکی ندیده عمرش به فناست … 😆

موافق نیستم
بهترین فیلم سال ۱۹۹۴ فارست گامپ بود که خیلی بهتر از این فیلمه.
فیلم خوبیه ولی اصلا در حد بهترین فیلم تاریخ سینما نیست

alireza tt
Member
Member
alireza tt

اصلا حقش نیست اول باشه.فیلم خوبیه اما تاریخ سینما غنی تر از این حرفاس

AliDaGreat
Member
Member
AliDaGreat

بنظرم بهترین فیلمه سال ۹۴ بود !ولی بهترین فیلم تاریخ نیست !!!!

داستان و فیلنامه خیلی خفنی داره ! صدای فوق العاده مورگان فریمن هم به عنوان راوی بعضی قسمتا جذابیت فیلم رو ۲ برابر میکنه … کیفیت ساخت و کارگردانیش هم فوق العادست ، مفهوم روون و خوبی هم داره !
در کل فیلمیه که هرکی ببینه خوشش میاد ، هرکی ندیده عمرش به فناست … 😆

دختر ناشناخته
Guest
Member
دختر ناشناخته

واقعا لایق جایزه ی اسکار بود.صدبار هم که این فیلم رو ببینی بازم نمیتونی ازش دل بکنی.یکی از شاهکارهای سینماست واقعا.

حمیدرضا
Member
Member
حمیدرضا

m.p: vaas:[b]اینجانب جایی خواندم که کوته فکران بی مایه ای این فیلم را "ضد دین"خوانده اند و دهان گش.ادشان را باز کرده اند که بعله این اندی دوفرین انجیل سوراخ میکند و بدان می توهیند.. خارج از شوخی کجای این فیلم ضد دین بود؟؟به نظرم این فیلم ضد دین تحریف شدس..ضد ظلم به اسم خداس…اسم رئیس زندان که اتفاقا اسم کوچیکش آخر فیلم گفته میشه چیه؟؟؟؟ساموئل که از دین استفاده ابزاری می کنه و از مسیحیت فقط انجیل رو چسبیده. و با کارایی که به اسم دین می کنه همه رو از دین منزجر می کنه و بسیار هم ریاکار… ادامه »

یه نفری
Guest
Member
یه نفری

به نظر من این فیلم بسیار عمیقه و اصولا یه شاهکاره و عامه پسند هم نیست که بگی به خاطر یه داستان ساده اول شده
حقش هست که اول باشه راستش من بار اولی که فهرست ای ام دی بی رو دیدم تعجب کردم چون فکر می کردم فیلمی مثل همشهری کین اول بشه چون تااون موقع فیلم رستگاری شائوشنگ رو ندیده بودم ولی بعد از دیدن فیلم تا یه ربع در سکوت فرو رفتم…
فیلمی نیست که عامه رو جذب کنه ولی ماجرا و داستان و بازیگراش شاهکارن…. 😉 😉 😆

pey273
Guest
Member
pey273

نقی:خدمت اون دسته از دوستایی که میگن حق این فیلم نیست که بهترین فیلم تاریخ باشه بگم که عزیزان:واقعا فکر کردید بار علمی و فنیه کسانی که تو اون رتبه بندی که کاملا رسمی هم هست از شما کمتره؟واقعااین فیلم شاهکاره و اگه انتخابشم کردن بی دلیل نبوده.خیالتون تخت. 😉

درواقع این رتبه بندی مال سایت imdb است که با رای مردم درست شده.توی رتبه بندی های حرفه ای اثری از این فیلم نیست. به شخصه فکر میکنم اول شدن این فیلم در جهت سیاستهای تبلیغاتی سایت بوده(تا خودشو از بقیه رتبه بندی ها متمایز کنه)

m.p
Member
Member
m.p

vaas:[b]اینجانب جایی خواندم که کوته فکران بی مایه ای این فیلم را "ضد دین"خوانده اند و دهان گش.ادشان را باز کرده اند که بعله این اندی دوفرین انجیل سوراخ میکند و بدان می توهیند.. خارج از شوخی کجای این فیلم ضد دین بود؟؟به نظرم این فیلم ضد دین تحریف شدس..ضد ظلم به اسم خداس…اسم رئیس زندان که اتفاقا اسم کوچیکش آخر فیلم گفته میشه چیه؟؟؟؟ساموئل که از دین استفاده ابزاری می کنه و از مسیحیت فقط انجیل رو چسبیده. و با کارایی که به اسم دین می کنه همه رو از دین منزجر می کنه و بسیار هم ریاکار تشریف… ادامه »

امید 77
Guest
Member
امید 77

من خیلی وقته حوصله ی هیچ فیلمی رو نداشتم ولی این فیلم منو پای خودش کشوند اونم دو بار و اینو صادقانه می گم که خیلییییییییییی روی من تأثیر گذار بود خیلیییییییییییییییییی ….

کولی وش
Guest
Member
کولی وش

به نظر من تنها ایرادش پخش نریشن بود! ولی استاد هامون میگن از نریشن درست استفاده کرده! پس اشکالی نداره!

کولی وش
Guest
Member
کولی وش

آیا به خودت گفتی این یعنی خلاقیت؟ تو که هنوز بلد نیستی بازیگری رو تو یه کلمه بگی برای چی ایراد میگیری!؟ بازیگری به جفتک پروندن ادا در آوردن نیست! م.ق.ق:من از فیلم لذت بردم اما باید بگم چیز خارق العاده اى نداشت ،یعنى توى هیچ کدوم از صحنه ها نگفتم : وااااو این یعنى بازى ،این یعنى داستان …. رتبه ى اول براش زیاده،اما دیدن فیلم هم خالى از لطف نیست . انگار بعد از دیدن فیلم ادم نقطه میگذاره و میره سرِ خط …. آیا به خودت گفتی این یعنی خلاقیت؟ تو که هنوز بلد نیستی بازیگری رو… ادامه »

انیکاشویلی
Guest
Member
انیکاشویلی

فیلم خیلی خوبیه و زیبایی و لذت بخش بودن آن بیشتر در حفظ راز فرار زندانی است که با پاره شدن پوستر افشا می‌شود.

م.ق.ق
Guest
Member
م.ق.ق

من از فیلم لذت بردم اما باید بگم چیز خارق العاده اى نداشت ،یعنى توى هیچ کدوم از صحنه ها نگفتم : وااااو این یعنى بازى ،این یعنى داستان ….
رتبه ى اول براش زیاده،اما دیدن فیلم هم خالى از لطف نیست .
انگار بعد از دیدن فیلم ادم نقطه میگذاره و میره سرِ خط ….

پیام
Guest
Member
پیام

سلیقه ها متفاوت…شاید همشهری کین به دلیل زمان ساخت و بشدت آوانگارد بودنش بتونه رتبۀ یک منتقدین باشه ولی رستگاری حتی اگر موضوع امید خیلی هم مهم باشه ولی باز هم رتبۀ یک عجیبه…تجربه به من ثابت کرده گاهی اوقات یک اثر به دلیل جو دادن مخاطب گیشه خوبی پیدا می کنه یا یک اثر فاز روشنفکری یا عرفانی میگیره و بعد هرکسی از راه میرسه برای کم نیاوردن این جو تقویت میکنه…[آقا این فیلم دیدی؟ شاهکاره!!] بعد راجع به همون خط فکری یا اصطلاحاتش من بیسواد میپرسم عین جغد نیگات میکنه…خیلی از فیلم ها که به ظاهر خفنن ولی… ادامه »

Amir Mahmoodi
Member
Member
Amir Mahmoodi

خوب بود منظور ساده ای داشت یعنی امید ولی در حد بهترین فیلم تاریخ سینما نبود
ارباب حلقه ها-پدرخوانده-مظنونین همیشگی-گلادیاتور اینا همه از رستگاری در شاوشنگ بهترن

ssy
Guest
Member
ssy

متاسفانه فیلم من زبان اصلی بود و زیرنویس خوبی نداشت.بااین حال به یقین میگم فیلم خوبی بود.
کارگردان در خلق بعضی صحنه ها فوق العاده عمل کرده بود.مثل صحنه فرار اندی از لوله فاضلاب که با باران،رعدوبرق و موسیقی زیبا همراه بود و صحنه ای که در پشت بام زندان در حال آب جو خوردن بودن.

نقي
Guest
Member
نقي

خدمت اون دسته از دوستایی که میگن حق این فیلم نیست که بهترین فیلم تاریخ باشه بگم که عزیزان:واقعا فکر کردید بار علمی و فنیه کسانی که تو اون رتبه بندی که کاملا رسمی هم هست از شما کمتره؟واقعااین فیلم شاهکاره و اگه انتخابشم کردن بی دلیل نبوده.خیالتون تخت. 😉

Different
Guest
Member

به نظر من که محشر بود
البته سلیقه ها متفاوته! 😉

حمیدرضا
Member
Member
حمیدرضا

اوا خاک به سرم دوبار دوبار نظر دادم!!!
مسئولین لطفا اولی رو حذف کنن شرمنده….

حمیدرضا
Member
Member
حمیدرضا

[b]اینجانب جایی خواندم که کوته فکران بی مایه ای این فیلم را "ضد دین"خوانده اند و دهان گش.ادشان را باز کرده اند که بعله این اندی دوفرین انجیل سوراخ میکند و بدان می توهیند.. خارج از شوخی کجای این فیلم ضد دین بود؟؟به نظرم این فیلم ضد دین تحریف شدس..ضد ظلم به اسم خداس…اسم رئیس زندان که اتفاقا اسم کوچیکش آخر فیلم گفته میشه چیه؟؟؟؟ساموئل که از دین استفاده ابزاری می کنه و از مسیحیت فقط انجیل رو چسبیده. و با کارایی که به اسم دین می کنه همه رو از دین منزجر می کنه و بسیار هم ریاکار تشریف… ادامه »

حمیدرضا
Member
Member
حمیدرضا

[b]اینجانب جایی خواندم که کوته فکران بی مایه ای این فیلم را "ضد دین"خوانده اند و دهان گش.ادشان را باز کرده اند که بعله این اندی دوفرین انجیل سوراخ میکند و بدان می توهیند.. خارج از شوخی کجای این فیلم ضد دین بود؟؟به نظرم این فیلم ضد دین تحریف شدس..ضد ظلم به اسم خداس…اسم رئیس زندان که اتفاقا اسم کوچیکش آخر فیلم گفته میشه چیه؟؟؟؟ساموئل که از استفاده ابزاری می کنه و از مسیحیت فقط انجیل رو چسبیده. و با کارایی که به اسم دین می کنه همه رو از دین منزجر می کنه و بسیار هم ریاکار تشریف داره.خوب… ادامه »

***
Guest
Member
***

تاکید:محشر است اما بدون مفهوم

کجای این فیلم بی مفهوم بود آخه؟!

نیما
Guest
Member
نیما

آقا من هر وقتی میام توی این سایت و قسمت نظرات رو می کنم احساس می کنم که خیلی از آدم های فرهیخته به این سایت سر میزنن

میلاد حیدرزاده
Guest
Member
میلاد حیدرزاده

ببخشید یه جا اشتباه شد(تنها راه رهایی از بی عدالتی تلاش برای بدست اوردنه عدالته)

میلاد حیدرزاده
Guest
Member
میلاد حیدرزاده

فیل باید تاثیر گذار باشه و به نظر من این فیلم تمام بتانسیل این کار رو داشت.برای ساختن یک فیلم خوب نیاز نیست که زیا فیلم بسازی مهم اینه که استادانه فیلم بسازی.تنها راه برای رهایی از بی عدالتی رهایی از عدالته واین کار تنها با امید تحقق بیدا میکنه.این فیلم بهترین فیلم تاریخ سینمای من بود بس زنده باد فئانک دارابونت

تاکید
Guest
Member
تاکید

محشر است اما بدون مفهوم

علی حاجی آبادی
Guest
Member
علی حاجی آبادی

رتبه یک حق این فیلم است بدون هیچ شک….

آرین غ
Guest
Member
آرین غ

با سلام به همه دوستان
امید نداشته باشید که من اینجا بگم این فیلم پر از ایراد بود یا پالپ فیکشن شاهکار بود.اینجور مقایسه ها مثل مقایسه لامبورگینی و مکلارن هست نمیتونی بگی کدوم بهتره ولی هرکدوم در جایگاه خودشون شاهکارن…
و این فیلم هم بسیار زیبا بود و واقعا تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم و به امید زندگی کنم…

یولبارس
Member
Member
یولبارس

نیکزاد اکبری:من از بین فیلم های دارابونت فقط مسیر سبز و رستگاری در شاوشنگ رو دیدم وهر دو جزو فیلم هایی بودن که خیلی روی من تاثیر گذاشتن و از دیدنشون لذت بردم اما نمی دونم بقیه فیلم هاش چطورن
اگه همه فیلماش همچین شاهکارهایی باشن
واقعا یکی از بزرگترین کارگردان هاس

دوست عزیز بهت پیشنهاد میدم فیلم " مه " The Mist فرانک دارابونت رو هم تماشا کنی . اون هم در نوع و سبک خودش یه شاهکاره …

نیکزاد اکبری
Guest
Member
نیکزاد اکبری

من از بین فیلم های دارابونت فقط مسیر سبز و رستگاری در شاوشنگ رو دیدم وهر دو جزو فیلم هایی بودن که خیلی روی من تاثیر گذاشتن و از دیدنشون لذت بردم اما نمی دونم بقیه فیلم هاش چطورن
اگه همه فیلماش همچین شاهکارهایی باشن
واقعا یکی از بزرگترین کارگردان هاس

iman.a
Guest
Member
iman.a

فیلم خوبی بود,تم اصلی فیلم امید بود . کارگردان با توجه به زمان بالای فیلم تونسته بود روند قابل قبولی رو طی کنه

اما به هیچ وجه بهترین فیلم نیست و اصلا حقش نیست که رتبه اول imdb رو داشته باشه

فیلم های خیلی بهتری هستن که میتونن رتبه ۱ رو بگیرن مثل:

once upon a time in america

pulp fiction

godfather 2

و حتی mulholland drive که یکی از بهترین هاست و بهش ۸ دادن 😮 😕

N1MA94
Guest
Member
N1MA94

sohrab:به نظر من بهترین فیلم تاریخ سینما پالپ پیکشنه .این فیلم و فیلمهای دیگه باید بزنن گاراژ.

پالپ فیکشن فیلم خوبیه ولی می تونی چند تا دلیل برای حرفت بیاری؟

le petit prince
Guest
Member
le petit prince

شاید علت اینکه رتبه اول رو از منظر تماشاگران پیدا کرده اینه که حقیقت درونی هر انسان رو به صورت ساده بیان می کنه.برای اول بودن حتما نباید پیچیده بود
این فیلم روند عادت کردن اندی رو به زندان نشون میده و ۱۵ دقیقه آخر فیلم می فهمیم این عادت نبوده بلکه روند رستگاری از زندان درون اندی بوده.
واقعا قابل تحسینه

آیلار ملخاصی
Member
Member
آیلار ملخاصی

شاید یکی از دلایلی که بقیه این فیلم رو لایق رتبه یک نمیدونند اینه که بعد از این فیلم به دلیل موفقیت بالایش از تیکه های نمایشی ان استفاده زیادی کردند.من حدود ۲ ماه پیش این فیلم رو دیدم و برام همه چیز قابل پیش بینی بود چون مشابهش رو توی این ۱۸ سال پس از ساخت شاوشینگ زیاد دیده بودم

پوریا درخشان
Guest
Member
پوریا درخشان

papilon:این فیلم به هیچ وجه لایق رتبه یک نیست و افتضاحه

papilon:این فیلم به هیچ وجه لایق رتبه یک نیست و افتضاحه

این فیلم خوبه اما لایق یک نیست افتضاح نیست

سید احسان
Guest
Member
سید احسان

darkknight:طوری زندگی کنیم که انگار همین امروز میمیریم و طوری ارزو کنیم که انگار همیشه زنده میمانیم.
(james dean)

برادر این جمله مال حضرت علی هست. 🙂