The Old Man & the Gun (پیرمرد و تفنگ)

۲۰۱۸ | کمدی, درام, جنایی| ۹۳ دقیقه | درجه نمایشی PG-13

 

کارگردان : David Lowery

نویسنده : David Lowery, David Grann

بازیگران : Robert Redford, Casey Affleck, Sissy Spacek

خلاصه داستان : فیلمی بر اساس داستان واقعی فرار «فارست تاکر» سارق مشهور بانک از زندان سنت کوئنتین در دهه ۷۰ که نگاه مقامات و مردم را به شدت به خود جلب کرد.

 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

پیتر دبروژ – ورایتی (نمره ۹ از ۱۰)

مردم بازیگری چون ردفورد را فراموش نمی‌کنند، کسی که کاریزمای بازیگری‌اش آن قدری آرام و جذاب است که به مانند یک موتور هارلی دیویدسون می‌ماند حتی وقتی که او کاری انجام نمی‎دهد، و این یعنی فیلمی مثل «مرد پیر و اسلحه» اثر «دیوید لووری»، یک اثر باوقار و شیک در ژانر سرقت از بانک که همه چیز را به نرمی پیش می‌برد و روی جذابیت ردفورد به عنوان برگ برنده حساب باز می‎کند.

تاد مک کارتی – هالیوود ریپورتر (نمره ۹ از ۱۰)

فیلم مایل‎‌ها از تکیه بر روی جذابیت یک شخصیت منفیِ خوب دوری می‌کند، و تجربه طولانی ردفورد در بازی کردن چنین نقش‎هایی اینجا به زیبایی به کمک او می‌آیند؛ او می‎‌داند که نیازی ندارد تا از جذابیت خود به نحوی استفاده کند که انگار مخاطب را مجبور به دوست داشتن او کرده است. کار او اینجا طبیعی، شایسته، دلپذیر است و حتی یک سوتی هم نمی‌دهد.

برایان تالریکو – RogerEbert.con (نمره ۸٫۸ از ۱۰)

هر چقدر هم که فیلم تر و تمیز به نظر برسد، باز هم این یک کار درست و درمان دیگر از سوی فیلمسازیست که اکنون قابل اتکاست، و به کمک علایق و آثارش روز به روز بیشتر ما را غافلگیر می‌کند. و این یک نامه عاشقانه به یک افسانه سینماییست، که به عنوان فیلم آخر او بی نقص عمل می‎کند، برای کسی که خیلی وقت پیش مرزهای یک بازیگر را در نوردید و یک اسطوره شد.

ریچرد لاوسن – ونیتی فِر (نمره ۸٫۵ از ۱۰)

بیشتر، موش و گربه بازی‎‌های فیلم لاوری آن قدری معقول است که برایمان روزهای تکراری خودمان را معنا کند، اینکه چگونه با اینکه از پایان آن باخبریم ولی کماکان به آن مشغولیم، بیرون می‌آییم، و از لذت‌های کوچک، بخشندگی‌ها و ماجراهای آن استقبال می‎کنیم.

اریک کان – ایندی وایر (نمره ۸٫۳ از ۱۰)

«مرد پیر و اسلحه» از تقلید به خاطر یک شخصیت شناسی دلنشین و دوستانه که آن قدرت ستاره ای اورجینال ردفورد را دوباره زنده می‎کند، پرهیز می‌کند. کل فیلم وقف یک خیزش دوباره سینمایی کم اهمیت می‎شود.

گریگوری الوود – پلی لیست (نمره ۸٫۳ از ۱۰)

شگفتی های مختلف فیلم به خاطر جرقه‌های ردفورد و اسپاسک یا آن طنز خشک تام ویتس نیست بلکه اغلب، به خاطر کارگردانی الگوپذیرفته لووری است.

کریس ناشاواتی – انترتینمنت ویکلی (نمره ۸٫۳ از ۱۰)

فیلم دارای یک طنز سبک و جوشان است و با برخی لحظات به شدت خالصانه.

ای. ای. داود – ای. وی. کلاب (نمره ۸٫۳ از ۱۰)

«مرد پیر و اسلحه» به شدت تحت تاثیر امواجی از فیلم‎‌های گذشته است، روی کارنامه‎ای که فیلم مدام روی آن بازی می‎کند، ه بعضی اوقات این حس را می‌دهد که خاک از روی شیشه پروژکتور در حال بلند شدن است. ولی یک چیز حقیقی در مورد این فیلم وجود دارد و حتی لووری لذت‌های یک شغل غیرممکن را نیز به تصویر می‏‎کشد.

هانتر لانیر – فیلم ثرت (نمره ۸ از ۱۰)

فیلم مثل یک آخر هفته با افکار خودتان است، وقتی که شما مقدار خوبی فکر می‎‏کنید، حتی اگر به نتیجه گیری خاصی هم نرسید.

فیلم استیج (نمره ۷٫۵ از ۱۰)

ما با یک سری موش و گربه بازی باطراوت و یک جذابیت کم اهمیت مکالمه‎‌ای که با هم ترکیب شده اند تا نشان دهند چقدر حس خوبی است که عاشق کاری انجام می‎‌دهید باشید، طرف هستیم.

اگر «رابرت ردفورد» (Robert Redford) به عهد خود در مورد بازنشستگی از بازیگری پایبند بماند، او با «مرد پیر و اسلحه» (The Old Man & the Gun) که یک خاطره خوب است صحنه را ترک کرده است. این داستان گرم و شجاعانه از زندگی واقعی «فارست تاکر» (Forrest Tucker) سارق بانک، کسی که در طول کارنامه کاری بلند مدتش شانزده بار از زندان فرار کرد و این روند فقط وقتی خاتمه یافت که او به اواخر هشتمین دهه از زندگی‌اش رسیده بود، در وهله اول در مورد مردی است که عاشق کارش است. این احساس در مورد خود ردفورد هم صدق می‎کند، و نویسنده و کارگردان اثر یعنی «دیوید لووری» (David Lowery) از فیلمبرداری اثر به سبک آثار دهه ۷۰ قصد و غرضی داشته و آن این بوده که مدام یادآور خاطرات خوب لحظات پرشکوه ردفورد در آن دهه و وقتی که نقش قانون ستیزان و دیگر شخصیت‌های رذل را بازی می‎کرد باشد. طرفداران قدیمی این بازیگر کماکان از این شخصیت لذت خواهند برد، پس چالش اصلی کمپانی فاکس سرچ لایت (Fox Searchlight) این بوده که تماشاگران جوان‌تر را وسوسه کند تا به سینما بیایند و از استعداد هنوز ناب یک بازیگر کارکشته قدردانی کنند.

اقتباس لووری از مقاله ای که «دیوید گرن» در نیویورکر در مورد کارنامه خاص تاکر به چاپ رساند تمرکزش روی اواخر دوران کار این تبهکار در سال ۱۹۸۱ است، که در واقع ادامه همان کاری‌ست که او از زمانی که یک نوجوان بوده مشغول به انجامش است. او هنوز هم مشغول به سرقت از بانک‌ها بوده، که با یک سری از همشهری‌هایش که اینجا نقش آن‌ها را «دنی گلاور» (Danny Glover) و «تام ویتس» (Tom Waits) بازی می‌کنند و شبیه به آن گروه‎‌های تبهکاری آن سوی تپه در آثار وسترن هستند، همراه می‌شده است، و او شیوه خاص خودش را هم داشته به شکلی که هیچ وقت اسلحه پر حمل نمی‎کرده، همیشه مودب بوده و حتی در تکنیک‌های سرقت هم به شدت جالب توجه عمل می‌کرده (یک مدیر بانک به پلیس می‎گوید که «او عجب جنتلمنی بود») و مشخصا او در حال لذت بردن از کارش بوده، شاید خیلی هم زیاد.

اگر این کمی شبیه به زرق و برق دادن‌های هالیوودی به کارنامه یک تبهکار بوده، بگذارید که چنین باشد، مخصوصا وقتی که نقش این پیرمرد را ردفورد ایفا کرده، کسی که سر پر از موی او، هوشیاری ذهنی قابل توجه و چابکی‌اش باید باعث شرمساری خیلی از افراد جوان‌تر از خودش شود. شریک جرم‌های او مشخصا نمی‌توانسته‌اند که او را از انجام کار بازدارند.

ولی حیله و نیرنگ‌های وسوسه آمیزی که در رویکرد تاکر وجود داشته و بعدا در یک بیوه به نام «جوئل» (با بازی «سیسی اسپاسک» (Sissy Spacek)) هم در قالب یک وعده شام اثر می‎کند باعث می‌شود تا شما با این پیرمرد حقه‌باز که هنوز هم به شکلی متقاعد کننده در دنیای کارش حضور دارد ارتباط برقرار کنید، و مشکلی هم ندارد اگر در جبهه او قرار بگیرید چرا که او ملاحظه حال کارمندان بانک را می‌کند که وقتی آن‌ها از جای خود بلند می‎‌کند، ناراحت می‎‌شود. او اصرار دارد که: «من تنها دارم امرار معاش می‌کنم».

ماموران قانون، البته، علاقه‌ای به شخصیت خوب این تبهکار بالفطره ندارند، و یک مامور تگزاسی، به نام «جان هانت» (با بازی «کیسی افلک» (Casey Affleck)، که بار دیگر پس از «داستان روح» (A Ghost Story) با لووری همکاری کرده)، علاقه خاصی به متوقف کردن این پیرمرد پیدا می‎کند. ولی تاکر به شکلی موفق برای مدتی از دیدگان پنهان می‌شود، بخشی از آن توسط لباس‌های مبدل است ولی بیش از آن، در این نقطه، به خاطر همراهی با «جوئل»، کسی که فریب این مرد را از ابتدای فیلم خورده و از روی خواست خودش انگار وارد یک رابطه رومانتیک در سن بالا می‎شود، چیزی که شاید بیش از هرچیز در این فیلم بی اهمیت نشان داده شده است. به هر حال، رابطه‌ای که میان این دو بازیگر مسن جذاب وجود دارد فیلم را به شکلی اغواکننده پر می‌کند؛ خوشحالی و غافلگیری آن‌ها از چیزی که کنار هم پیدا کرده‎‌اند باورپذیراست، و آن قدری تفاهم میان ردفورد و اسپاسک وجود دارد که ممکن است حسرت بخورید چرا این دو نفر هیچوقت قبلا با هم کار نکرده‌اند.

با این حال، تاکر برای مدت زیادی نمی‌تواند زمین گیر شود، و او و همدستان‌اش از تگزاس به شرق فرار می‌کنند. تا به اینجا، این سارق توجه کشور را به خود جلب کرده است، تا جایی که یک گزارشگر اینگونه هانت را به چالش می‌طلبد: «اینجا ما امیدواریم که مرگ زودتر از شما یقه آن‎ها را نگیرد.»

فیلم به شکلی زیبا خلاصه‎ای از فرارهای قبلی قهرمان‌اش را هم به تصویر می‎کشد، که شامل یک فرار دیدنی از «سن کوئنتین» نیز می‌شود، ولی تمام این قصه جوک و خنده و بازی نیست، و او بالاخره یک بار دیگر به زندان فرستاده می‎شود. در حالی که تاکر آنجاست، او یک نامه به جوئل می‌نویسد و شازنده فرارش از زندان را برای او شرح می‎دهد و به شکلی زیرکانه جلوی شماره ۱۷ را خالی می‌گذارد، که این خود زمینه ساز بخش پایانی فیلم است.

فیلم مایل‎‌ها از تکیه بر روی جذابیت یک شخصیت منفیِ خوب دوری می‌کند، و تجربه طولانی ردفورد در بازی کردن چنین نقش‎هایی اینجا به زیبایی به کمک او می‌آیند؛ او می‎‌داند که نیازی ندارد تا از جذابیت خود به نحوی استفاده کند که انگار مخاطب را مجبور به دوست داشتن او کرده است. کار او اینجا طبیعی، شایسته، دلپذیر است و حتی یک سوتی هم نمی‌دهد. در یک مونتاژ از کارنامه تبهکاری تاکر، یک سکانس کوتاه از ردفورد در دهه ۶۰ که از لحاظ فیزیکی در اوج قرار داشت و نقش یک مجرم فراری را در فیلم «تعقیب» (The Chase) ایفا می‎کرد، که این خود کافی است تا مخاطبان را به یاد گذشته واقعی این بازیگر بیندازد.

با سبکی ویژه، لووری با زیرکی فهمیده که ساختن فیلم به طوری که شجاعانه و سخت به نظر برسد ضروری بوده تا از این احساس که او دارد صرفا به زرق و برق کاراکتر و ردفورد تکیه می‎کند، دوری شود. او و فیلمبردارش یعنی «جو اندرسون» بر این اساس فیلم را با Super 16 فیلمبرداری کرده و کمی تصویر را سخت کرده‌اند. چیزی که از خروجی به دست آمده فیلمی است که از لحاظ تصویری ما را به یاد اثری چون «دوستان ادی کویل» (The Friends of Eddie Coyle) از سال ۱۹۷۳ می‌اندازد، فیلمی که به شدت با چنین داستانی تطابق دارد.

موسیقی «دنیل هارت» و یک گلچین پرتعداد از متخصصان واقعی موسیقی که به خوبی دستچین شده‌‎اند به شکلی زیبا و قوی به حال و هوای درگیرکننده فیلم افزوده‎اند.


مترجم: دانیال دهقانی

 

دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of