The Miseducation of Cameron Post (آموزش نادرست کمرون پست)


خلاصه داستان:

در سال ۱۹۹۳، یک نوجوان به یک کمپ تبدیل درمانی فرستاده می‌شود


خلاصه نظر منتقدان:
جوردن هافمن – گاردین (نمره ۱۰ از ۱۰)

این یک درام گیرا و محزون است که ایمان زیادی به بازیگران و مخاطبان‌اش دارد، و به ازای تمام آن احساسات و محبتی که در باقی جشنواره ساندنس امسال وجود دارد این اولین فیلمی است که من را در انتهایش، تکه تکه کرده است.

 

لزلی فلپرین – هالیوود ریپورتر (نمره ۹ از ۱۰)

بازی‌گیری خوب و چندلایه‌ی اخوان از بازیگران‌اش. مورتز بیش از تمام آثارش در چند سال اخیر تلاش می‌کند تا نقش یک شخصیت اصلی حساس را ایفا کند و به خوبی با دیگر ستارگان فیلم هارمونی دارد.

 

لارا زاروم – ویلیج ویس (نمره ۹ از ۱۰)

در نهایت، کمرون پست یک  کیفرخواست سهمگین نسبت به مسیحیت سازمانی و بزرگسالانی است که سعی دارند تا به اسم خدا روح فرزندانشان را سرکوب کنند.

 

دیویل الرایش – ایندی وایر (نمره ۸.۳ از ۱۰)

آموزش اشتباه کمرون پست یک فیلم کوچک است، زیادی کم ادعا و زیک که بخواهد تسلیم ملودرام شود و بخواهد برای زخم‌های عمیق مرهم‌های سطحی پیدا کند… ولی به زیبایی برای جوانان اهمیت اینکه که هستند را ترسیم می‌کند، و حتی زیباتر از آن به لحظه‌ای که آن اتفاق می‌افتد شکل می‌دهد.

 

تیم گریرسون – اسکرین اینترنشنال (نمره ۸ از ۱۰)

فیلم یک سطح بامزه و بانشاط دارد – حتی اگر در نقطه‌ای‌ آن تراژدی مورد انتظار هم مداخله کند – ولی آن حس شوخ طبعی پیچیده کمرون هم این نکته که چقدر این مراکز تغییر گیج‌کننده هستند را از بین نمی‌برد، به آرامی این حس را به مردم تزریق می‌کنند که آن‌ها مقصر هستند.

 

جسی هسنجر – ای. وی. کلاب (نمره ۷.۵ از ۱۰)

می‌گوید که فیلمساز یکی از بهترین لحظات گالاگر در مدتی طولانی را گرفته و به‌شکلی نسبتا عاری از پیچ و خم آن را روی میز صبحانه قرار داده است؛ این فیلم شاید سردرگم حرکت کند ولی توجه اخوان به لحظات کوچک بی‌نقص به‌شدت قدرتمند است.

 

جوردن راپ – فیلم استیج (نمره ۶.۷ از ۱۰)

با این که فیلم با آن تاثیری که باید داشته باشد، ظاهر نمی‌شود، تاثیرات ضد و نقیض و دردآور چنین برنامه‌ی تربیتی را اخوان با یک ظرافت خاص به تصویر می‌کشد.

 

گریگوری الوود – پلی‌لیست (نمره ۶.۷ از ۱۰)

موفقیت اخوان در تمام آن اوفاتی است که بچه‌ها برای او کارهایی را انجام می‌دهند که نوجوانان باید انجام دهند.

 

پیتر دبرو – ورایتی (نمره ۶ از ۱۰)

بهترین قسمت از آموزش نادرست کمرون پست گروه بزرگ و متفاوت نوجوانانی است که تجربه‌ی کمرون را دارند.

 

پیتر تراورس – رولینگ استون (نمره ۶ از ۱۰)

چقدر شرم‌‌آور است که این نگاه دارای حسن نیت به مسخره بودن کمپ‌های تغییر افراد همجنس‌گرا – که در جشنواره ساندنس امسال برنده جایزه ویژه هیئت داوران شد – آن تیزی دندان لازم برای باقی گذاشتن اثرش را ندارد.


نقد و بررسی فیلم به قلم Peter Bradshaw (پیتر بردشاو)

نمره 9 از 10

«آموزش نادرست کمرون پست» یک فیلم غمگین، شیرین، بامزه‌ با کاراکتری جوان و رو به رشد است که هیچ کس انگار در آن به درستی رشد پیدا نخواهد کرد. همه‌ی آن‌ها انگار قبل از اینکه فیلم شروع شود رشد خود را کرده‌اند، سپس به یک کمپ مسیحی برای نوجوانان فرستاده می‌شوند تا به آن‌ها گفته شود آن‌ها درست بزرگ نشده‌اند – در حقیقت، همجنس‌گرایی – پس آن‌ها به زور باید از طریق عبادت و کارگاه‌های آموزشی به عقب برده شوند تا در دنیای مدرن، با آن عقاید دگرجنس‌گرایی مسیحیت پذیرفته شوند. با این حال، با آن که رابطه جنسی مستقیم قبل از ازدواج نکوهیده است، این شکوفایی جدید آن‌ها هم کماکان می‌تواند اشتباه باشد.

این‌ «آموزش نادرست» شگفت‌آور قهرمان مونث ماست، و به شکلی زیرکانه بر خلاف جهت سنتی روایی ژانر حرکت می‌کند، که در آن نوجوانان دلباخته‌ی عجیب اما کماکان جذاب درس‌های تلخ و شیرینی را در راه رسیدن به بلوغ جنسیتی می‌آموزند، و به طور عمده به آن‌ها آموخته می‌شود که دوستی و خانواده به اندازه‌ی رابطه‌ی رومانتیک اهمیت دارد. و شاید این دقیقا همان درسی است که «کمرون پست» می‌آموزد، آموزشی غیررسمی که در کنار آموزش نادرست او در جریان است. ولی این به شکل کنجکاوکننده‌ای نامشخص است.

«کلوئی گریس مورتز» (Chloë Grace Moretz) می‌درخشد، و بازی عاری از مبالغه‌ی او با هوشمندی و دلسوزی توسط فیلمساز ایرانی -‌آمریکایی «دزیره اخوان» (Desiree Akhavan)، کسی که اولین فیلم بلندش کمدی مستقل «رفتار شایسته» (Appropriate Behaviour) محصول سال ۲۰۱۴ بود، هدایت شده است. با «سلیسیا فروگیل» (Cecilia Fruguiele) او رمان سال ۲۰۱۲ «امیلی ام دانفورث» (Emily M Danforth) را منبع اقتباس خود قرار داده، که بر اساس پرونده‌ی نوجوان آمریکایی «زک استارک» (Zach Stark) است، کسی که وبلاگ غم‌انگیز او در سال ۲۰۰۵ که از داخل یک کمپ تبدیل درمانی مسیحی تبدیل به یک مسئله‌ی کشوری شد. او از اینترنت استفاده کرد تا قضاوت سکولار بیرون از آن جا را برانگیزد. این داستان با رقم خوردن در سال ۱۹۹۳ دور استفاده از تلفن‌های‌ همراه و اینترنت را خط کشیده است.

کمرون (با بازی گریس مورتز) یک نوجوان یتیم است که به همراه دایی و خاله خود در غرب آمریکا زندگی می‌کند. او به‌شدت به دوست صمیمی خود یعنی «کالی» («کوئین شپرد» (Quinn Shephard)) در کلاس معارف وابستگی پیدا کرده است. در جشن پایان سال تحصیلی، قرار او به شکل عجیبی وقتی که می‌بیند در ماشین فرد مورد نظرش او در حال بوسیدن دختر دیگری است به هم می‌خورد. کمرون، که تنها، گیج، و ناتوان در تصمیم‌گیری در مورد این که از کار خود پشیمان شود یا اینکه به مبارزه ادامه دهد است، اسباب و وسایل خود را جمع می‌کند و به یک کمپ چندش‌آور به نام «وعده‌ی خدا» می‌رود، که آن جا با دیگر نوجوانانی آشنا می‌شوند که در بخش‌های متفاوتی از مرحله‌ی سرزندگی و گستاخی قرار دارند.

«ریک» («جان گالاگر جونیور» (John Gallagher Jr)) مشاور بزرگسال آن‌هاست، که قبلا خودش همجنس‌گرا بوده، ظاهرا «در دوران ریکاوری» به سر می‌برد ولی یک سیبیل عجیب دارد. و به عنوان شخصیت شیطانی اصلی هم شاهد حضور «جنیفر ال» (Jennifer Ehle) و نقش‌‌آفرینی فوق‌العاده‌اش در نقش رئیس کمپ یعنی «دکتر لیدیا مارش» هستیم. و درست به مانند «پرواز بر فراز آشیانه فاخته»، هیچ خبری از مدت محکومیت و چیزی شبیه به آن نیست. آن‌ها می‌توانند به قول خودشان تا وقتی که این نوجوانان در خطر همجنس‌گرا بودن هستند، آن‌ها را اینجا نگه دارند.

اخوان این نکته خارق‌العاده را نشان می‌دهد که چطور این تمرین‌های عجیب و طاقت‌فرسا، این تمرکز وسواسی روی فعالیت جنسی، در نهایت فرد را بسیار بیشتر از آن مطلع می‌کند، به شدت ذهن آن‌ها را با سکس و نفرت از خویش درگیر می‌کند که فردی که در زندگی عادی و خارج از آن زندان کمپ‌گونه به این وضع نمی‌افتد. به هر شخصیت یک ابر کارتونی مانند داده شده، که بیانگر شخصیت آن‌هاست و خصوصیات ظاهری شخصیت را در سطح بالایی آن ها و مشکلات حصوصی آن‌ها و مسائلی که باعث شده آن‌ها رو به همجنس‌گرایی بیاورند نیز در سطح زیرین آن نمایش داده شده، و به آن‌ها گفته شده که روی آن مشکلاتی که فکر می‌کنند تاثیرگذار بوده را بنویسند. این یک اندیشه طاقت‌فرسا و ناراحت‌کننده است که نوجوانان را تشویق می‌کند که فکر کنند هویت آن‌ها باعث شرم است.

ولی این همچنین وسیله‌ای برای آزمودن خود است. این کمپ، به طور تصادفی، شرایطی را فراهم می‌کند تا به شناخت از خود رسید، که نوجوانان باهوش می‌توانند از‌ آن برای رسیدن به اهدافی جز آن چیزی که کمپ برایشان تعیین کرده استفاده کنند. رفقای جدید باحالی که کمرون پیدا کرده یعنی «جین» («ساشا لین» (Sacha Lane)) و «ادم» (فارست گودلاک (Forest Goodluck)) توانسته‌اند که مشکل را با صحبت با دکتر مارش و گفتن چیزی که او دوست دارد بشوند در حالی که در دل شک و تردیدهایشان را هنوز نگه داشته‌اند، تا حد زیادی حل کنند.

کمرون چیزهای جالبی در مورد «کالی» و همچنین «ریک» بدبخت و سیاه‌روز کشف می‌کند، کسی که می‌گوید او به این شکل به اینجا آورده شده که دو فرد مسیحی، که او را سربسته می‌شناخته‌اند، به او در یک بار مخصوص افراد همجنس‌گرا به او پیشنهاد داده‌اند، و سپس به او گفته‌اند که ماشین او در بیرون از بار را شناخته‌اند و به قصد نجات دادن او وارد شده‌اند. این چیزی است که او و همه افراد دیگر می‌گویند.

این فیلم، به نوبه خود، یک آزمون سخت است. این که به خاطر چیزی تا این حد درونی مورد اهانت، تحقیر و زورگویی قرار گرفت، و در آن دوره‌ای از زندگی که به شدت آسیب‌پذیر است، تقریبا تصورناپذیر است. با دیدن این فیلم، شما به این فکر می‌کنید: من چگونه این را هضم کنم؟ با یک شوخ طبعی ظاهری؟ با تظاهر به اینکه در تمام مدت با آن همراه شدم؟ ولی شانسی وجود ندارد که در نهایت شما شست و شوی مغزی شوید که آن طرز فکر اخلاقی گروهی زیادی قوی است؟ حتی وقتی کار کل کمپ هم به پایان رسید، خود دنیا ممکن است یک نسخه رقیق‌تر از همین ایدئولوژی تقلیدی را ارائه دهد. فیلم با یک چیز کوچک ولی کلیدی پایان می‌یابد. همیشه هوشمندانه، سرگرم‌کننده و درگیرکننده است.

مترجم :امید بصیری


دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of