The Hate U Give (نفرتی که ایجاد کردی)

۲۰۱۸ | درام, جنایی| ۱۳۲ دقیقه | درجه نمایشی pg-13

 

کارگردان : George Tillman Jr.

نویسنده : Audrey Wells, Angie Thomas

بازیگران : Amandla Stenberg, Regina Hall, Russell Hornsby

خلاصه داستان : «استار» شاهد یک تیراندازی کشنده است که در آن بهترین دوست‌اش یعنی «خلیل» توسط پلیس کشته می‌شود. حالا، تحت فشار تمام اقشار اجتماع، او باید روی پای خود بایستد و برای حق‌اش تلاش کند.

 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

لیا گرینبلت – انترتینمنت ویکلی (نمره ۹٫۱ از ۱۰)

اگر «تیلمن» بتواند تمامی چیزها را زیرکانه به هم وصل کند، او همین حالا هم یک پیامی با خود به همراه دارد که آن قدری حس تازگی و اهمیت دارد که نتوانید آن را نادیده بگیرید، نه از جنس نفرت که از امید، و ایمان که حتی اگر به اشتراک گذاشتن این داستان‌ها به شکلی جادویی آن چیزی که شکسته را دوباره به هم پیوند نزند، می‌گوید که آن‌ها هنوز اهمیت دارند.

جسیکا کیانگ – ورایتی (نمره ۹ از ۱۰)

بدون مصالحه با پیچیدگی مشکلاتی که به تصویر می‌کشد، یا برتری دادن به جوانی شخصیت اصلی‎اش، «نفرتی که تو می‌دهی» با جذابیت و هوشمندی قاطع در مسیری پر از خطر در دل آمریکای تقسیم شده به شکلی نابرابر از لحاظ نژادی قدم برمی‌دارد.

کیت اربلند – ایندی وایر (نمره ۸٫۳ از ۱۰)

این فیلمی است که پر از جماعت‌های مختلف است، و تنها طلب دنیایی را می‌کند که بتواند تحمل چنین چیزی را داشته باشد.

الیسن شومیکر – ای. وی. کلاب (نمره ۸٫۳ از ۱۰)

این فیلمی‌ست که از ابتدا پرکشش آغاز می‎شود و خیلی زود تراژیک می‌شود، ولی هیچ گاه به شکلی بی‌هدف مخاطب را آزار نمی‌دهد.

گویلیم مامفرد – گاردین (نمره ۸ از ۱۰)

این یک سرگرمی با هدف جذب توده مخاطب و با یک رگه از مسائل نژادی‌ست، زیادی پرحرف برای یک فیلم نوجوانانه.

الیسا ویلکینسن – واکس (نمره ۸ از ۱۰)

این فیلم به شدت در برقراری یک بالانس بین یک داستان معاصر که در بستر یک قضیه خانوادگی روایت می‎شود، و یک درام اجتماعی بودن، موفق عمل می‏‎‏کند. و بدون اینکه هیچ کدام را فدای دیگری کند، برای هر دو سبک تبدیل به یک مثال قوی می‌شود.

گریگوری الوود – پلی لیست (نمره ۷٫۵ از ۱۰)

به جز پایان ملودرام، شما در حالی سینما را ترک می‌کنید که مشتاق فهمیدن بیشتر در مورد فیلم و شخصیت‎‌هایش هستید.

کیتی ریچ – ونیتی فر (نمره ۷٫۵ از ۱۰)

فیلم به سراغ یک آینده پادآرمان‎‌شهری یا یک فضای علمی تخیلی برای ارائه جلوه‌ای از دختری نوجوان که با سختی‌های زیادی روبرو می‎شود و پتانسیلی نزدیک به انفجار برای روی آوردن به خشونت دارد، نمی‎رود، و «نفرتی که تو می‎‌دهی» اولین قابلیت واقعی هالیوود برای فهمیدن آن را ارائه می‌دهد.

جان دفور – هالیوود ریپورتر (نمره ۷ از ۱۰)

تماشاگرانی که به دنبال اعتراضاتی قوی‌تر هستند، شاید در این فیلم در انتظار یک نگاه تندتر بمانند. ولی در پاکسازی برخی جنبه‎‌های این تجربه، «نفرتی که تو می‌دهی» دنیای اعتراض و فعلیات را کمی نزدیک‎تر به کسانی که نادیده گرفتن این چیزها برای‌شان موجب حفظ منافع می‌شود، می‎آورد.

کیت واتسن – اسلنت مگزین (نمره ۵ از ۱۰)

فیلم طرحی مبنی بر پیچیدگی‌های روابط نژادی در عصر جدید دارد که گاهی آن قدر تعمدی است که بیشتر رگه‌‌هایی از دیداکتیسیزم پیدا می‌کند.

«نفرتی که تو می‌دهی» یک داستان مغاصر است، یک نمونه غیرمرسوم، به طور قطع، ولی به هر حال یک داستان معاصر است. این همچنین یک کاوش در مقوله نژاد در آمریکاست. در نوع خودش، هیچ چیز در این فیلم منحصر به فرد نیست، فیلمی که به دست «جرج تیلمن جونیر» (George Tillman Jr.) بر اساس فیلمنامه‎‌ای از «آدری ولز» (Audrey Wells) که خود اقتباسی از رمان «انجی تامس» (Angie Thomas) است ساخته شده، از یک زاویه جدید به این موضوع همیشگی نگاه می‎‌کند که خودش کار خاصی نمی‎کند و به شخصیت‎‌هایش، شرایط آن‌ها، و احساسات آن‏‎ها اجازه می‌دهد تا کار را پیش ببرند. فارغ از بحث روایت، «نفرتی که تو می‌دهی» ماموریتی داشت مبنی بر اینکه در مخاطبان نسبت به شخصیت‌های فیلم و البته موقعیت‌هایی که آن‎‌ها در آن گرفتار شده بودند حس همدردی و ترحم ایجاد کند. همدردی و درک، چیزیست که «تیلمن» به دنبال آن بوده و با برنامه به سمت آن قدم برداشته است. او می‌خواهد که مخاطبان بدانند که فقیر و سیاه پوست بودن در آمریکا یعنی چه. او به تفصیل از روایت استفاده می‌کند – هشدار یک پدر به فرزندان‌اش در مورد این که در مواجهه با پلیس چگونه رفتار کنند – به جای اینکه روی احساسات و تصاویر برای انتقال پیام‌اش تکیه کند. او از اغراق و بزرگنمایی‌های سینمایی دوری می‌کند. اگرچه بازیگران فیلم عمدتا سیاه پوستند، شخصیت‎‌های سفیدپوست خوبی هم در آن وجود دارند. و نه تمامی رنگین پوستان فیلم به شکل یک سری انسان ضرر کرده خوش قلب به تصویر کشیده می‌شوند. فیلم یک پالت پر از رنگ خاکستری دارد و در استفاده از آن هراسی به خود راه نمی‌دهد. متریال فیلم فکر را به هم می‎‌ریزد. فیلم مخاطب را مجبور می‎کند که در مقابل تعصب بایستد و سوال بپرسد. این فیلم شاید اذهان را تغییر ندهد ولی مخاطب را به چالش می‌کشد تا فکر کند که «چرا» آن‎‌ها در مقابل مقوله نژاد (و فقط) اینچنین رفتار می‎کنند. به مانند اینکه تمامی موقعیت‌ها در «نفرتی که تو می‌دهی» صدایی دارند، هرچند که به صدای برخی بیش از برخی دیگر توجه شده است. وقتی فیلم آغاز می‌شود، این حس به وجود می‎آید که قرار است شاهد یک درام نوجوانانه در مورد اینکه چگونه یک دختر سیاه به نام «استار کارتر» ( با بازی «آماندلا استنبرگ» (Amandla Stenberg)) دو مدل مختلف از هویت خود می‎سازد: یکی دختری که در محله فقیر و درگیر مقوله مواد مخدر خود یعنی گاردن هایتس به گشت و گذار می‎پردازد و زندگی می‎کند و دیگری نسخه‌ای که به یک دبیرستان خصوصی سطح بالا به نام ویلیامسن پرپ می‌رود، جایی که او دوستانی سفیدپوست دارد و فردی هم که به او علاقه مند است، یعنی «کریس» (با بازی «کی. جی. آپا» (K.J. Apa)) یک سفیدپوست است. برای استار، زندگی هنر حفظ تعادل است، راز دوست پسرش را از پدر بدخلق و با افکار کهنه خود با نام «موریک» (با باز «راسل هورنزبای» (Russell Hornsby)) دور نگه دارد، در حالی که زندگی شخصی و خانوادگی خود را هم از افرادی که با آن‎‌ها به مدرسه می‎رود قایم کند. همه این ها البته، در یک شب سرنوشت ساز که دوست قدیمی او با نام «خلیل» (با بازی «آلجی اسمیت» (Algee Smith)) او را تا منزل می‌رساند تغییر می‎کند. به دنبال توقف در یک ایست بازرسی، خلیل به سراغ یک شانه می‌رود که در تاریکی، پلیس فکر می‎‌کند که آن یک اسلحه است. گلوله‌ها شلیک می‌شوند و خلیل می‎میرد و استار هم دستگیر می‌شود. به دنبال این اتفاق، زندگی برای این نوجوان رنگ و بویی بیشتر از کپی کردن هویت خود در دو نسخه متفاوت پیدا می‎کند و بیشتر اکنون این معنی را دارد که او باید روی پای خود ایستاده و صدای خود را به گوش بقیه برساند، به خاطر پسری که خونش در وسط جاده به ناحق ریخته شد. اگر به خاطر آن تم تفرقه انگیز و اتفاقا تاکید شده یعنی بحث نژاد نبود، «نفرتی که تو می‌دهی» را در سطح جهان به عنوان یک فیلم خوب در مورد زنی که شهامت ایستادن در مقابل یک سیستم فاسد را پیدا می‎کند، می‎‌شناختند. پایان فیلم، می‌تواند شبیه به پولیانا (Pollyanna) نام بگیرد، ولی جنگیدن استار، اگرچه تخیلی است، نجوای آن درگیری‌های افراد بزرگ در طول تاریخ را به یاد می‎‌آورد که با یک سیستم ناعادلانه روبرو شده‌اند، و برخی از آن‌ها بهای نهایی را برای رسیدن به خواسته خود پرداخته‌اند. متاسفانه، اشاره واضح به «نژاد» باعث ایجاد یک طوفان سیاسی عجیب و نادیده گرفته شدن قدرت فیلم در یک فضای پارتیزانی می‌شود (که خیلی از افرادی که چنین جوی به پا می‎‌کنند فیلم را ندیده‌اند.) «آماندلا استنبرگ»، ستاره رو به اوج که اخیرا در «همه چیز همه چیز» (Everything Everything) و «تاریک‌ترین اذهان» (The Darkest Minds) دیده شده است، در قالب استار یک نقش افرینی ماهرانه و پرتفکر را ارائه می‎دهد، که گیج شدن شخصیت و عدم قاطعیت او را در کنار این حس که او بالاخره باید یک تفاوت را در خود ایجاد کند در معرض نمایش می‌گذارد. او با بازیگرانی توانمند احاطه شده است. به طور خاص باید به «رجینا هال» (Regina Hall) و «راسل هورنزبای» به عنوان والدین استار و «کامن» (Common) در نقش عموی او اشاره کنیم، کسی که یک نگاه خالصانه و توام با همدردی از جانب یک پلیس را نسبت به وضعیتی که استار در آن گیر افتاده ارائه می‌دهد. «آنتونی مکی» (Anthony Mackie) بیشتر نقش یک آدم بد قصه را پیدا می‌کند، یکی از سردمداران توزیع مواد مخدر که برای حفظ جایگاه خود ابایی از خشونت ندارد. هر فیلمی یک چشم انداز دارد. چیزی که در «نفرتی که تو می‌دهی» ارائه شده با دقت و اندازه گیری ولی بدون اشتباه است. این فیلم تیز و برنده است، دغل بازی‌ها در آن حساب شده و بابرنامه و پنهان است، که باعث می‌شود چیزی ناخوانده و زیادی به نظر نرسد. و اگرچه نژاد یک المان اساسی در دی ان ای فیلم است و یک جنبه حیاتی در روایت آن، ولی این فیلم بیش از هر چیز دیگری در مورد یک زن جوان به یاد ماندنی است که، وقتی نوبت به رفتن به دل حاشیه و جدال می‎شود او هیچ گاه به خود شک نمی‌کند و با اطمینان کامل به قدرت درونی خویش به پیش می‌رود. از خاکسترهای یک تراژدی بذر امید به پا می‌خیزد.


مترجم: دانیال دهقانی

 

ممکن است شما دوست داشته باشید

دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of