The Age of Adaline (روزگار آدلین)


خلاصه داستان:

زن جوانی که در ابتدای قرن بیستم متولد شده، بعد از یک تصادف رانندگی، نامیرا می‌شود. او بعد از سال‌ها تنها زندگی کردن با مردی آشنا می‌شود که ممکن است ارزش از دست دادن نامیرایی‌اش را داشته باشد.


تصاویر فیلم:

نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)

نمره 5 از 10

«روزگار آدلین/ The Age of Adaline» از بینندگان می‌خواهد که آن را یک داستان جن و پری مدرن تصور کنند. چنین استعاره‌ای را می‌توان عذری برای یک فیلم‌نامه‌ی شلخته قلم‌داد کرد. لزوم قضاوت درباره‌ی شرایط «غیرواقعی» افسانه‌ها باعث نمی‌شود که فیلم‌سازها از قید ضرورت بیان یک داستان متقاعدکننده رها شوند. این مهم در «روزگار آدلین» رعایت نشده است. فیلم‌نامه‌ی الله‌بختکی این فیلم، نه تنها باعث می‌شود که بیننده خیلی زود پایان فیلم را پیش‌بینی کند، بلکه [کاری می‌کند که بیننده] ترجیح می‌دهد تمام گفت‌وگوهای مهم (به جز یکی) در پشت صحنه رخ دهند. این تنبلی غیرقابل‌قبول است و تماماً منجر به نارضایتی مخاطب می‌شود.

آدلین بومن (بلیک لیولی)، گرچه ۱۰۷ سال دارد، ولی حداکثر ۲۹ ساله به‌نظر می‌رسد. راوی وراج فیلم که یک‌نفس حرف می‌زند می‌گوید که آدلین در سال ۱۹۳۷ دچار یک تصادف رانندگی می‌شود و در نتیجه‌ی غرق شدن، پایین رفتن دمای بدنش، و صاعقه موهبت جوانی ابدی را به‌دست می‌آورد. مثل هر جادوی دیگری این مسئله نه توضیحی دارد و نه نیازی به توضیح دارد. با گذشت سالیان، مردم کم‌کم به او شک می‌کنند، چون روی پوستش نه اثری از چین و چروک دیده می‌شود، نه موهایش خاکستری می‌شوند و نه اثر گذر سالیان را می‌توان بر چهره‌ی وی دید. او مجبور می‌شود خود را مخفی کند و هویتش را هر ده سال یک بار تغییر دهد تا جلب توجه نکند. قسم می‌خورد که هرگز با انسان‌های دیگر رابطه نداشته باشد، قانونی که یک بار در دهه‌ی ۱۹۶۰، با دل سپردن به یک دانش‌جوی پزشکی به‌نام ویلیام جونز (که نقش بیست‌وچندسالگی‌اش را آنتونی اینگروبر و نقش هفتادوچندسالگی‌اش را هریسون فورد بازی می‌کند)، و یک بار هم در سال ۲۰۱۵، وقتی که عاشق الیس جونز خوش‌تیپ (میشل هویسمن) می‌شود، نقض می‌گردد. در طول تمام این سال‌ها تنها چیزی که در زندگی او ثابت می‌ماند دخترش، فلمینگ (الن برستین)، است که بیش از ۸۰ بهار از زندگی را پشت سر گذاشته است.

حدود یک ساعت اول فیلم (حداقل بعد از این که اطلاعات اولیه توسط راوی ارائه می‌شوند)، «روزگار آدلین» نوید قصه‌ی متقاعدکننده‌ای را می‌دهد. برای آشنایی با زندگی شخصیت اصلی فیلم درگاهی به سویمان باز می‌شود و می‌فهمیم که او زنی است که بیش‌تر از عمر طبیعی‌اش زندگی کرده، اما هنوز ذهن و جسم تر و تازه‌ای دارد؛ تنها و منزوی است؛ قادر به برقراری رابطه یا ماندن در یک محل دائمی نیست؛ دخترش پیرزنی است که خیلی زود به همان جایی می‌رود که همه‌ی زنان پیر می‌روند و بعد دیگر آدلین در این دنیا غیر از سگی برای دوست داشتن کسی را نخواهد داشت، اما این سگی نیست که همیشه با او بود، چون او ابتدای فیلم می‌میرد.

فیلم‌نامه‌ی ضعیف نگاه مثبتی را که «روزگار آدلین» در طول صحنه‌های آغازین به‌دست آورده بود نابود می‌کند. فیلم به‌سمت وادی داستان‌های نیکلاس اسپارکس منحرف می‌شود و هرگز هم کاملاً به مسیر اصلی برنمی‌گردد. صحنه‌های مهم یا نمایش داده نمی‌شوند یا چندتایکی تحویل بیننده می‌شوند. به‌نظر می‌رسد که فیلم‌سازها معتقدند، از آن‌جا که داستانشان یک رمانس تخیلی است، پس دیگر نیازی به بیان جزئیاتی مانند موثق یا ناموثق بودن اتفاقات تصادفی‌ای که در فیلم رخ می‌دهند ندارند. شاید این نکته در مورد فیلم خوش‌ساخت‌تری صدق می‌کرد، اما این‌یکی روی پایه‌هایی از شن بنا شده است. این وظیفه‌ی فیلم‌ساز است که واقعیت فیلمش را به خوردمان دهد، بیننده‌ها را درگیر داستان کند و ابهامات را از بین ببرد، اما کارگردان این فیلم چنین نمی‌کند؛ در نتیجه، «روزگار آدلین»، نه‌تنها دل‌پذیر و معصوم نیست، بلکه مصنوعی و تقلبی به‌نظر می‌رسد.

قبلاً تحت تأثر بازی بلیک لیولی در فیلم‌هایی نظیر «انجمن خواهری شلوار سفر/The Sisterhood of the Traveling Pants» و سریال‌هایی مانند «دختر شایعه/ Gossip Girl» قرار گرفته بودم، اما در این فیلم او نتوانسته نقش یک زن ۱۰۷ساله را که عاشق جوانی بسیار کوچک‌تر از خود شده قانع‌کننده بازی کند. او شبیه زنی ۲۹ساله یا زنی ۲۹ساله‌ که وانمود می‌کند از سنش پیرتر است به‌نظر می‌رسد. این انتخاب بد بازیگر از همان ابتدا به فیلم لطمه می‌زند؛ لیولی در تمام روابطش با شخصیت‌های مرد فیلم، چه جوانانی مانند آنتونی اینگروبر و میشل هویسمن و چه مردان پیری مانند هریسون فورد، به یک شکل رفتار می‌کند. هریسون فورد کهنه‌کار، که به‌زودی یک بار دیگر در نقش هان سولو ظاهر می‌شود، یکی از بهترین بازی‌هایش در سال‌های اخیر را ارائه می‌دهد.

نوامبر گذشته، «در میان ستارگان» قصه‌ای شبیه قصه‌ی «روزگار آدلین» داشت: پدر جوان‌مانده‌ای که سعی می‌کند با فرزندی که در سال‌های ابتدایی جوانی‌ است ارتباط برقرار کند. این داستان در «در میان ستارگان» تلخ و نیش‌دار بود، اما در «روزگار آدلین» تأثیر عاطفی کمی هست. جالب این‌که در هر دو فیلم نقش «کودک پیر» را الن برستین، که ظاهراً دارد به بازیگر کلیشه‌ای این‌جور نقش‌ها تبدیل می‌شود، بازی کرده است.

«روزگار آدلین» می‌خواهد چیزی فراتر از یک رمانس مسخره با لایه‌های فانتزی باشد، اما داستان‌گویی ضعیفش از او فرصت استفاده از این فرضیه، به‌عنوان چیزی فراتر از یک پی‌رنگ خام‌دستانه، را می‌گیرد. وقتی فیلمی باعث می‌‌شود که بیننده‌ها چرت بزنند، حتماً یک جای کارش می‌لنگد.

اختصاصی نقد فارسی

مترجم: محمدرضا سیلاوی

ویراستار: علی باقریان

 

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

 


19
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
19 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
5 Comment authors
Pourya امینمهران ----Amirhosein-Mousaviسپهر لطفی Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
trackback
Member

… [Trackback]

[…] Information to that Topic: naghdefarsi.com/title/the-age-of-adaline/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Info to that Topic: naghdefarsi.com/title/the-age-of-adaline/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Find More Information here on that Topic: naghdefarsi.com/title/the-age-of-adaline/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Read More Info here to that Topic: naghdefarsi.com/title/the-age-of-adaline/ […]

قاسم طوبایی
Guest
Member
قاسم طوبایی

با وجود نمونه های بهتری چون بین ستاره ای و… این فیلم چندان قابل قبول به نظر نمیرسید.
از طرف دیگر چیزی که از همان اول برای من جالب نبود نوع دیجیتال فیلمبرداری بود که توی ذوق میزد. توی بازی ها تنها میتوانم بازی نه چندان بلند هریسون فورد را قابل قبول تصور کنم وباقی بازیها چندان موفق از آب در نیامده بودند. گوینده فیلم هم همانطور که در متن بالا آمد بسیار وراج است و تکه های شل و لول قصه را با حرف زدن بهم میدوزد.
در کل فیلم قابل قبولی نبود و بیشتر به فیلمهای تلویزیونی شباهت داشت.

قاسم طوبایی
Guest
Member
قاسم طوبایی

با وجود نمونه های بهتری چون بین ستاره ای و… این فیلم چندان قابل قبول به نظر نمیرسید.
از طرف دیگر چیزی که از همان اول برای من جالب نبود نوع دیجیتال فیلمبرداری بود که توی ذوق میزد. توی بازی ها تنها میتوانم بازی نه چندان بلند هریسون فورد را قابل قبول تصور کنم وباقی بازیها چندان موفق از آب در نیامده بودند. گوینده فیلم هم همانطور که در متن بالا آمد بسیار وراج است و تکه های شل و لول قصه را با حرف زدن بهم میدوزد.
در کل فیلم قابل قبولی نبود و بیشتر به فیلمهای تلویزیونی شباهت داشت.

تپلو
Guest
Member
تپلو

منم فیلمو دیدم با لوچو کاملا موافقم. 🙂

لوچو
Guest
Member
لوچو

سلام
پیشنهاد میکنم حتما این فیلم احساسی و زیبا رو ببینید. گرچه خیلی صحنه خارق العاده ای نخواهد داشت ولی واستون ساعاتی آرامش بخش را تداعی خواهد کرد.
با تشکر

ایرانی
Guest
Member
ایرانی

فیلم خوش ساخت و باورپذیری بود. این یک امر مشخص است که در فبلم های تخیلی مواردی را میبنیم که قابل توضیح نیستند. بهمین خاطر سعی میشود با ردیف کردن حوادث و شرایط خاصی، انها را باورپذیر نمود. بازی روان و منطقی آدلاین و بخصوص ویلیام و نقش جالب آلیس به دل مینشیند. در کل فیلمی است که کاملا ارزش دیدن را دارد. حالا چرا منتقد محترم با کینه به نقد فیلم پرداخته اند، بر من معلوم نیست.

Pourya
Guest
Member
Pourya

mitra:یکی از بدترین فیلمهای عمرم بود.کاش وقت نمیذاشتم و این فیلم مضحک رو نمیدیدم.شخصیت اصلی با ۱۰۷ سال سن مثل دختربچه های کم عقل نوجوون بود.بوالهوس و لوده که عشق قدیمیش به دلیل اینکه پیر شده دیگه براش ارزشی نداشت و چسپیده بود به پسر طرف چون جوون تره.واقعا ارزش دیدن نداره… خیلی ببخشید ولی این یه نکته منفی برای فیلم نیست که چرا آدلین با همه مردا یه جور بود چون اگه غیر این باشه کل فیلم میره زیر سوال . آدلین در ۲۹ سالگی متوقف شده بود . اون ۲۹ سالش بود نه ۱۰۷ سالش . بنده هم… ادامه »

مهناز
Guest
Member
مهناز

خیلی هم فیلم خوبی بود خیلی دیگه دارین بد نقد میکنید من که از نمره ۱۰ بهش ۸ میدم

anita123
Guest
Member
anita123

قیاس مع الفارغی بود با اینتراستلار! ولی با باقی نظرات منتقد موافق بودم. در کل فیلم متوسطیه.

mitra
Guest
Member
mitra

یکی از بدترین فیلمهای عمرم بود.کاش وقت نمیذاشتم و این فیلم مضحک رو نمیدیدم.شخصیت اصلی با ۱۰۷ سال سن مثل دختربچه های کم عقل نوجوون بود.بوالهوس و لوده که عشق قدیمیش به دلیل اینکه پیر شده دیگه براش ارزشی نداشت و چسپیده بود به پسر طرف چون جوون تره.واقعا ارزش دیدن نداره…

hoomun
Guest
Member
hoomun

به نظرم نباید فیلم در میان ستارگان را با این فیلم مقایسه می کردید چون اون فیلم درام فوق العاده ای داشت و ناراحت بودن فضانوردا که هر ساعت از خانواده شون دور بودن و خانواده شون هر ساعت به اندازه یه عمر پیر می شدن رو به خوبی نشون داد ولی دوران آدالین این طور نبود و همینطور که گفتین آدالین در مورد همه ی مردا در همه ی زمان ها خنثی بود و یه جور علاقه رو نشون میداد

سپهر لطفی
Guest
Member
سپهر لطفی

به نظرم فیلم خیلی خوبی بود…هر فیلم نامه ایی ایراداتی داره و کم کاستی هایی به همراهش هست اما این فیلم با وجود اینکه تخیلی بود اما اونقدر به دل مینشست که باورش میکردی…بازی قوی نقش اول زن باعث این احساس میشه،طرز لباس پوشیدن و آرایش موها…به هرحال ارزش دیدن داره ! 🙂

مهران ----
Member
Member
مهران ----

فیلم متوسطیه. حال نکردم باهاش. نمیشه باهاش ارتباط برقرار کرد مخصوصا با اون راوی مسخره ش! خیلی دوس داشتم یه رمانس تاثیر گذار باشه ولی…

امین
Member
Member
امین

فیلمش که خیلی خوب خوب ، ایراداتی هم داشت ولی نه تا این حد که منتقد کوبیده تش
بنظرم بازی بلیک لایولی هم جزوه بهترین بازی های کارنامه ی بازیگریش بود

مهران ----
Member
Member
مهران ----

جیم فیلمو کوبیده ولی تو IMDB امتیازش خوبه فعلا ۷٫۴ 😆

Amirhosein-Mousavi
Guest
Member
Amirhosein-Mousavi

می خواهید باور کنید می خواهید باور نکنید! 😆