Singin’ in the Rain (آواز در باران)

کارگردان : Stanley Donen, Gene Kelly

نویسنده : Adolph Green

بازیگران:

Gene Kelly, Donald O'Connor ,Debbie Reynolds

جوایز :

برنده اسکار:

نامزد اسکار:

بازیگر نقش مکمل زن برای جین هاگن، بهترین موسیقی برای لنین هایتون

خلاصه داستان :

لاکوود و لامونت زوج بازیگری هستند که در فیلم‌های صامت خوش درخشیده اند اما با آغاز دوران فیلم های ناطق، صدای زیر و جیغ مانند لامونت دردسر ساز می شود و مشکلاتی شخصی و حرفه ای برای آنها ایجاد می کند.

 

[nextpage title=” نگاهی به فیلم «آواز در باران» (فیروزه)”]

 

۲- نگاهی به فیلم «آواز در باران» (فیروزه)

نویسنده: معین ابطحی

«آواز در باران» یکی از کلاسیک‌های بزرگ در گونهٔ موزیکال و یکی از به یادماندنی‌ترین فیلم‌هایی است که تا به حال ساخته شده است. به سنت فیلم‌های موزیکال این فیلم هم داستان پیچیده یا روایت خاصی ندارد بلکه داستان بسیار تکراری و سرراست است. دان لاک وود (جین کلی) و لینا لامونت (جین هگین) دو ستارهٔ بزرگ فیلم‌های صامت هستند. تمام نشریات سینمایی به نوعی به رابطهٔ لاک وود و لامونت می‌پردازند که برای همه این تصور ایجاد شده که آن دو ورای بازی مشترکشان در فیلم‌ها در واقعیت هم یک زوج خوشبخت هستند حتی لامونت هم این‌طور فکر می‌کند. اما لاک وود بر سر یک اتفاق با دختر دیگری، کتی سلدن (دبی رینولدز) ملاقات می‌کند و دلباختهٔ او می‌شود. فیلم «ستارهٔ جاز» دوران صامت سینما را پایان می‌بخشد و کمپانی‌های فیلم به سمت تولید فیلم‌های صدادار می‌روند. کمپانی‌ای که لاک وود و لامونت در آن کار می‌کنند هم تصمیم می‌گیرد شروع به تولید فیلم صدادار بکند. تلاش اولشان به یک فاجعهٔ تمام عیار تبدیل می‌شود چرا که صدای لامونت بسیار زیر و بد است. نهایتاً آن‌ها تصمیم می‌گیرند که از صدای کتی استفاده کنند و فیلم قبلی را دوباره صداگذاری کنند. شرایط این‌گونه به نظر می‌رسد که کتی باید تا آخر عمر زیر سایه لامونت کار کند ولی با نقشه‌ای که لاک وود و دوستش کازمو براون (دانلد اوکانر) می‌کشند همه متوجه می‌شوند که هنرمند اصلی کتی بوده است.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/9-Singin-in-the-Rain.jpgاین فیلم به خود سینما پرداخته است. به مقطعی که برای بسیاری از بازیگران و شرکت‌های فیلمسازی حکم پایان دوران کاری‌شان را داشته است: ورود صدا به سینما. دوره‌ای که انگار تمام وسایل درون صحنه را دور میکروفون‌ها می‌چیدند. صدابردار می‌آمد و میکروفن را وسط صحنه می‌کاشت و بعد بقیه سعی می‌کردند به نحوی آن را بپوشانند. بازیگران زیاد نمی توانستند به این طرف و آن‌طرف بروند تا صدایشان درست ضبط شود و… خیلی از شخصیت‌های معروف کمدی‌های اسلپ استیک با ورود صدا از محبوبیت افتادند و نتوانستند خودشان را با وضعیت جدید وفق دهند. شرکت‌هایی که نتوانستند از پس هزینهٔ سنگین امکانات و تجهیزات صدابرداری بربیایند ورشکست شدند و در این میان فیلم‌های موزیکال سربرآوردند که با تکیه بر تجربه‌های پرورش یافته در تائترهای برادوی توانستند دور را به دست بگیرند.

اما تجهیزات ضبط صدا و همین‌طور هماهنگی صدا با تصویر هنوز رشد زیادی نکرده بودند و همین مشکلات زیادی را برای فیلمسازان به وجود می‌آورد که یکی از آنها هماهنگ نبودن صدا با تصویر بود و یا کاشتن میکروفون‌ها در صحنه که قبلاً به آن اشاره کردم. در این فیلم به نحوی به تمام این مشکلات اشاره کرده است و موقعیت‌های کمیک جذابی را از دل آنها بیرون آورده است که اوج آن را می‌توان در صحنهٔ نمایش افتتاحیهٔ اولین فیلم صدادار کمپانی به نام« شوالیه در حال دوئل» دید. دیالوگ‌ها سرسری گفته می‌شود، صدای خش‌خش لباس‌ها و گردن‌بند بازیگر زن از صدای دیالوگ‌های او بلندتر است، صدای بازیگر وقتی سرش را به سمت دیگری می‌چرخاند مبهم می‌شود و…تمام کارهایی که هنگام ساخت یک فیلم صامت اصلاً مهم به نظر نمی‌رسید حالا موجب خندهٔ تماشاچیان می‌شود.

از جهت دیگر، این فیلم به وضعیت بازیگران و ستاره‌های هالیوودی هم اشاره‌هایی می‌کند. چرا که در همان مقطع زمانی بود که بازیگران کم‌کم داشتند از زیر سایه کمپانی‌ها بیرون می‌آمدند و منزلت ویژه‌ای برای خودشان دست و پا می‌کردند. تا قبل از آن بازیگران حتی آن‌هایی که نقش اصلی را در فیلم‌ها ایفا می‌کردند با بقیه کارکنان فرقی نداشتند و همه در استخدام کمپانی‌ها بودند و حقوق و مزایای ویژه‌ای نداشتند، اما در آن دوران و به مدد رسانه‌ها مورد توجه بیشتر تماشاچیان واقع شدند و کم‌کم شأن و منزلتی اسطوره‌ای یافتند و این موجب شد که بازیگران هم از کمپانی‌ها درخواست حقوق بیشتری بکنند و کمپانی‌ها هم برای جلب توجه مردم حاضر شدند دستمزدهای نجومی‌ای به آن‌ها پرداخت کنند.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/8-Singin-in-the-Rain.jpgجدای از ویژگی‌های تاریخی آن دورهٔ سینما فیلم در جاهایی به صورت کلی انتقاداتی را متوجه سینما و صنعت پرخرج آن می‌کند که از جذاب‌ترین آن‌ها می‌توان به قطعهٔ نغمه‌های برادوِی اشاره کرد که در پوششی هجوگونه روایتی از ورود یک جوان شهرستانی به شهر را نشان می‌دهد که قصد دارد استعدادش را در حرکات موزون و رقص نشان دهد و به همین واسطه وارد دنیای کسب و کار شود. او بعد از اینکه می‌تواند توجه یکی از استعدادیاب‌ها را جلب کند مستقیم به صحنهٔ نمایشی فرستاده می‌شود تا نمایشش را اجرا کند و در آنجا با زنی اغواگر از جنس فیلم‌های گنگستری روبه‌رو می‌شود. جوان شهرستانی در دام عشق زن گرفتار می‌شود ولی زن اسیر قدرت و پول رییس یک گروه گنگستری است و از جوان دست می‌کشد و خودش به یکی از آن گنگسترها تبدیل می‌شود.

این صحنه را می‌توان استعاره‌ای از وضعیت کلی ژانر موزیکال نسبت به ژانر فیلم‌های گنگستری دانست چرا که در آن برهه یکی از فیلم‌های بسیار پرطرفدار در کنار فیلم‌های موزیکال فیلم‌های گنگستری بودند و در مقابل فضای بسیار پرنشاط و پر از رنگ و نور فیلم‌های موزیکال فضای فیلم‌های گنگستری به شدت سیاه و تلخ می‌نمود و به شکلی به واقعیت روز آمریکا نزدیک‌تر بودند. چرا که در آن زمان داستان درگیری‌های گروه‌های خلافکار و روسای آن‌ها در تمام روزنامه‌ها نوشته می‌شد و مردم هم با اشتیاق آن‌ها را دنبال می‌کردند.

این فیلم یکی از معدود فیلم‌هایی ست که با نگاهی کنایه‌آمیز و طنز‌گونه آینه را در مقابل سینما گرفته است و به مسائل پشت پردهٔ سینما پرداخته است و در القای این مضمون بسیار موفق بوده است. اوج این کار را می‌توان در صحنهٔ بخنداندنشان که با اجرای بسیار زیبای اوکانر همراه است دید. در این صحنه کارمو می‌خواهد لاک وود را متقاعد کند از فکر دختری که ملاقات کرده و بعد ناگهاه غیبش زده است بیرون بیاید و به کارش ادامه دهد. او خودش را به در و دیوار می‌زند و هزار و یک جور بلا سرخودش می‌آورد و ما را به عنوان تماشاچی می‌خنداند و در نهایت همان نکتهٔ قدیمی را یادآور می‌شود که دلقک دیگران را می‌خنداند ولی خودش همیشه گریان است.

نویسنده: معین ابطحی

منبع: پایگاه فرهنگی فیروزه


*****************************

[nextpage title=” سه یادداشت کوتاه در معرفی فیلم موزیکال «آواز در باران»”]


۳- سه یادداشت کوتاه در معرفی فیلم موزیکال «آواز در باران»

داستان فیلم:

سال ۱۹۲۷ ‏. «دان لاک وود» (کلی) و «لینا لامونت» (هیگن) ، یکی از محبوب ترین زوج های هالیوود هستند؛ هرچند که «لینا» به اشتباه تصور می کند که ماجرا های عاشقانه روی پرده شان، واقعیت هم دارد. «دان» و هم کار گمنام ترش، «کازمو براون» (اوکانر) راه سختی را برای رسیدن به موفقیت پشت سر گذاشته اند، و وقتی فیلم «خواننده جاز» . دوران سینمای ناطق را شروع می کند و صدای خوب یکی از شرایط لازم بازیگری می شود، «دان» مشکلی ندارد، اما صدای زیر و ناراحت کننده «لینا» تمام تلاش های «دان» و «کازمو» را در نخستین فیلم موزیکال شان بر باد می دهد. با وجود این، وقتی از صدای «کتی سلدن» (رنولدز) – بازیگری «جدی» که به طور تصادفی با «دان» آشنا و دل باخته اش شده – به جای صدای «لینا» استفاده می کنند، فیلم نجات می یابد. به نظر می رسد که «کتی›› باید تا ابد در سایه «لینا›› بماند، با این همه سرانجام حق به حقدار می رسد و عشق پیروز می شود.

یک نگاه:

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/7-Singin-in-the-Rain.jpgمحبوب ترین موزیکال تاریخ سینما که در سال ۹۸۲‏۱ در رده یکی از «ده فیلم منتخب» تاریخ سینما قرار گرفت و هنوز در هر شرایطی خنده بر لبان تماشاگرانش می آ ورد. ترانه ها و رقص های این فیلم ،که اساسا ادای دینی به خود و رسانه سینما به شمار می آید از یاد رفتنی است؛ به خصوص ترانه « آن ها را بخندان» اوکانر، ترانه اصلی «آواز در باران» کلی و صحنه مشهور رقص کلی و چریس که هجویه فیلم های گنگستری است. نکته طنز امیز اینکه آواز های رنولدز (که در فیلم خوش صداست) دراصل توسط هیگن (که در فیلم بد صداست) اجرا شده است.

نویسنده: مهشید زمانی

منبع: کتاب راهنمای فیلم جلد اول

مروری بر فیلم

بی چون و چرا یکی از بهترین و بزرگترین فیلم های موزیکال، یعنی آواز در باران را می توان بهترین فیلم کمدی ای که در مورد صنعت فیلسازی ساخته شده، به حساب آورد. اعمال مصیبت بار برای ساخت فیلم، طرفداران متلون مزاج ، نویسندگان خل، کارگردانان دیوانه و بازیگر زن خودخواه و بی استعدادی که تصور می کند موفقیت فیلم فقط مرهون حضور اوست، همگی مخلوق دلپذیر فیلمنامه نویسانی هستند که شخصأ این دنیای دیوانه وار را از درون می شناسند و هنوز آنقدر سالم و معقول باقی مانده اند تا آن را ا‏ز بعد مضحک ببینند و به نمایش درآورند.

آن قدر ذوق و ابتکار بویژه در اجرای صحنه های موزیکال فیلم به کار رفته که آن را وارد تاریخ سینما کرده است. بویژه باید به این موارد اشاره کرد: تقلیدی طعنه آمیز از سبک طراحی حرکات موزون بازبی برکلی در اجرای دختر خوب روی، گریزی ظریف به فیلم های گانگستری که طی آن تبهکار فیلم با صورتی زخمی در حال بازی با سکه ای دیده می شود، اجرای آواز ‹‹تو برایم پر معنا بودی» توسط قهرمان داستان ، و شوخی های ظریف در مورد ظهور صدا در سینما. تمامی ابعاد سرگرم کننده هالیوود – درام های کلاسیک، وسترن های صامت و کمدی های دیوانه وار – در این فیلم موفق و نوستالژیک درجه یک و عالی در مورد ظهور سینمای ناطق در ۹ ‏۲۱۹، به چشم می خورد.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/17-Singin-in-the-Rain.jpgقهرمان فیلم، دان لاک وود (چین کلی) ستاره فیلم های صامت است که موقتا شهرت و اعتبارش به خاطر ظهور صدا و انتقاد دختر جوان هنرمندی به نام کتی (دبی رنولدز)که اعتقاد دارد آثار وی نمایش های احمقانه ای است، به خطر افتاده و متزلزل شده است. بعدا او و کتی رابطه دوستانه و محترمانه ای با هم برقرار می کنند و این رابطه منجر به اجرای جاودانه ‹‹آواز در باران» می شود که به حق فرح بخش ترین نمایش لذت و شور زندگی در تارخ فیلم های موزیکال است؛ و در عین حال شاهکار جین کلی در سینمای موزیکال و سهم غیرقابل انکارش در توفیق ژانر موزیکال به شمار می رود. او در این فیلم به غیر از بازیگری ، کارگردانی و طراحی حرکات موزون را نیز انجام داده است. دقت و ظرافت طراحی این بخش از فیلم که برروی تمامی آن تأثیر گذاشته، مثال زدنی است. لحظه ای در فیلم وجود دارد که لاک وود علاوه بر دلباختگی، شناخت شخصیت خود را نیز جشن می گیرد؛ او متوجه می شود که یک مرد موسیقی ست و نه یک بازیگر. این قطعه که باشکوه هر چه تمام تر اجرا می شود، آن احترام شخصی و حرفه ای را که یک مرد در وجود خویش کشف کرده نمایان می سازد؛ در این صحنه، باران وجود لاک وود را تطهیر می کند.

آواز در باران به صراحت نشان می دهد که هالیوود چگونه با دوران ظهور صدا کنار آمد و چگونه این ابداع تازه موجب بروز دست آوردهای تکنیکی متعددی در عرصه سینما شد. علاوه بر این می توان ورود صدا به سینما را مشابه تهدیدی دانست که از دهه ۱۹۵۰ از سوی تلویزیون متوجه سینما و هالیوود شد. جدای از جنبه شجاعانه ساخت آواز در باران، می توان این فیلم را به نوعی نشان دهنده اقداماتی جدید ومتنوع درهالیوود دانست. همچنین نامزد شدن جین هیگن درنقش لینا لامونت (زنی با صدایی جیغ مانند) برای دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر مکمل زن قابل اعتنا ست. اما مدتها بعد جمعی از منتقدان در یک رأی گیری ، فیلم را در رده سوم بهترین فیلمی که تاکنون ساخته شده قرار دادند. به گفته فرانسوا تروفو، آواز در باران در زمره فیلم هایی است که تماشای آن به نحو آشکاری بیانگر ضعف تلویزیون است و هرگزکهنه نمی شود. ثماید این فیلم غزل عاشقا نه متروگلدوین مه یر برای خودکمپانی نیز باشد. با این حال، هیچ فیلم دیگری از محصولات این کمپانی درزمینه سرگرمی ، موفق به کسب اعتباری آن گونه که آوازدرباران از پی آورد، نشده است.

نوشته: نیل سینیارد

ترجمه: بیژن اشتری

منبع: کتاب جاودانه های سینما

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/18-Singin-in-the-Rain.jpgآواز در باران (هزار و نهصد و پنجاه‌ودو، ساخته‌ی جین کلی و استنلی دانن) سرگذشتِ زوجِ افسانه‌ایِ دان لاک‌وود و لینا لامونت بود که ناطق شدنِ سینما کارشان را سخت می‌کرد. همه‌ی جذّابیتِ لینا لامونتِ آن فیلم در نبودِ صدا بود؛ صامت بودنش و سینما همین که ناطق شد و فیلم‌های صامت از رونق افتادند، کارِ لینا هم سخت شد. صدای نازکِ لینا بلای جانش بود و تا کاتی سلدنِ شیرین‌زبانِ تازه از گَردِ راه رسیده به دوبله‌ی صدای ستاره‌ی سینما رضایت نمی‌داد، کار پیش نمی‌رفت و البته دان که، کم‌کم، دل در گروی ستاره‌ی حقیقی نهاده، روزی پرده را کنار می‌زد تا همه ببینند ستاره‌ای که صدای خوشی دارد و اسبابِ خوشیِ تماشاگران را فراهم می‌کند کاتی سلدن است، نه لینا لامونت.

آواز در باران، درعین‌حال، حاوی نکته‌ی مهمّ دیگری هم بود؛ این‌که با ورودِ صدا به سینما و سپری شدنِ دورانِ صامت، فیلم‌های موزیکال از راه می‌رسند. سینما با صدا چه خواهد کرد که بی صدا نمی‌توانسته؟ صدا که از راه رسید و پا به سینما گذاشت، عاملِ اخلال بود. نظمی را به هم زد که معمولِ همه بود و عادت‌شان؛ این‌که قدرتِ بازی در حرکاتِ دست و صورت است؛ بی صدا خندیدن و بی صدا حرف زدن و بی صدا مقصود را به تماشاگرِ فیلم رساندن. با ورودِ صدا همه‌چیز تغییر کرد. همان‌قدر که حرکاتِ دست و صورت مهم بود، لحنِ حرف زدن هم مهم شد؛ این‌که هر جمله‌ای را چگونه باید گفت؛ کلمه به کلمه‌اش را باید سنجید و بعد به زبان آورد؛ این‌که گفتنِ چیزی، گاهی، به اندازه‌ی برقِ نگاهی، یا گوشه‌ی چشمی، مهم است.

نویسنده: محسن آزرم

منبع: روزنامه شرق

*****************************

[nextpage title=” اعجاز زیر باران : به انگیزه پنجاهمین سال نمایش آواز زیر باران (باب توماس، روزنامه ایران)”]


۴- اعجاز زیر باران : به انگیزه پنجاهمین سال نمایش آواز زیر باران (باب توماس، روزنامه ایران)

منتقد: باب توماس

مترجم: وصال روحانی

* حسن بزرگ «آواز زیرباران»، نه فقط هنر طراز اول «جین کلی» بلکه بازگویی تاریخ سینما است.

* گرفتن سکانس مشهور آواز خواندن جین کلی در زیر باران ۱‎/۵ روز طول کشید.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/19-Singin-in-the-Rain.jpgاخیراً یک نسخه ۳۵میلیمتری شفاف و تازه از روی فیلم افسانه ای «آواز زیر باران» ساخته ۱۹۵۲ جین کلی و استنلی دانن در بخشی از آمریکا و کانادا از نو اکران شده و قرار است که یک نسخه جدید D.V.D آن و همچنین یک فیلم مستند درباره آن در پاییز امسال عرضه شوند و این جدا از فیلم مستند تازه ای است که درباره جین کلی این هنرمند بزرگ تاریخ سینمای موزیکال ساخته شده و آن نیز به صورت D.V.D در فصل پاییز ارائه خواهد شد.

اما دلیل اینها چیست؟ سبب، آن است که امسال پنجاهمین سال اکران«آواز زیر باران» محسوب می شود و از این طریق خواسته اند به این فیلم بزرگ ارج نهند. فیلمی که عموماً آن را بهترین موزیکال تاریخ و یکی از ۲۰فیلم اول تمام دورانها در مجموعه تمام ژانرها می شناسند وانستیتوی فیلم آمریکا نیز که در سال۱۹۹۹ دست به انتخاب ۱۰۰فیلم برتر تاریخ این کشور زد، «آواز زیر باران» را در رده ۱۰ نشاند.

استنلی دانن می گوید همه چیز در سال۱۹۵۰ شروع شد. موقعی که وی ارتور فرید را در استودیوی مترو گولدوین مایر (با نام اختصاری ام.جی.ام) ملاقات کرد. فرید از زمان ساخت «برادوی ملودی۱۹۲۹» اولین فیلم موزیکال ناطق هالیوود و برنده جایزه اسکار بهترین فیلم سال مذکور در ام.جی.ام کار می کرد. فرید به دانن گفت: تا به حال فیلمهایی براساس آوازهای راجرز و هارت و همچنین برلین و کرن ساخته ام. خوب، چرا حالا فیلمی بر مبنای ترانه های خودم نسازیم؟

یکی از مشهورترین سکانسهای تاریخ

«آواز زیر باران» ، نتیجه و محصول همین مسأله و همین سؤال است. این فیلم که با کارگردانی و طراحی مشترک کلی و دانن و با بازی چشمگیر کلی، دبی رینولدز و دانلد اوکانر در نقشهای اصلی ساخته شد، اول بار در ۱۰آوریل ۱۹۵۲ اکران گشت و به سرعت به توفیق رسید و ۵۰سال پس از عرضه، آن را بسیار بسیار بیشتر از گذشته دوست می دارند و سکانس افسانه ای مربوط به آواز خواندن جین کلی زیر باران در نقطه اوج فیلم، که یک روز و نیم صرف فیلمبرداری آن شد از مشهورترین صحنه های تاریخ سینما است و با صحنه وداع کاراکتر رت باتلر (با بازی کلارک گیبل) با شخصیت اسکارلت اوهارا (ویوی ین لی) در فیلم بر باد رفته و یا خداحافظی عاطفی همفری بوگارت با اینگرید برگمن در فیلم «کازابلانکا» برابری می کند و از نظر تعدد پخش در رسانه ها طی سالهای مدید، همپا با آنها رکورددار است.

محملی خوب

چندی پیش از دانن پرسیدند آیا می دانسته فیلمی را می ساخته که ۵۰سال بعد مردم و کارشناسان آن را اینگونه می پرستند و وی گفت: تنها راه ساختن یک فیلم آن است که طی زمان ساخت احساس خوبی نسبت به آن داشته باشید. بله، ما اعتقاد داشتیم فیلم خوبی می شود. نمی دانم، آدم معمولاً راجع به این مسائل فکر نمی کند و فقط به راههای ساخت یک فیلم می اندیشد.

وقتی در سال ۱۹۵۰ «ام.جی.ام» چراغ سبز را برای ساخت «آواز زیر باران» روشن کرد، ارتورفرید شروع به گشتن کرد تامحملی خوب برای ارائه ترانه هایی که وی تصنیفش را نوشته بود و ناسیوهرب براون موزیک آن را، در قالب این فیلم بیابد. او دراین راستا بتی کامدن و ادولف گرین را که از بهترین های برادوی بودند، برای نوشتن سناریوی فیلم دعوت کرد. کامدن و گرین عاشق زمانهایی بودند که هالیوود از دوران سینمای صامت به سینمای ناطق انتقال می یافت.

اواخر دهه ۱۹۲۰ را می گوییم. همان زمانهایی که برخی آکتورها نمی توانستند از عامل صدای خود استفاده کنند و زندگی هنری شان در این انتقال نابود می شد. در ابتدا داستانی نوشتند که یک ستاره فیلمهای کاوبویی ایام صامت را نشان می داد که پس از ناطق شدن سینما، به عنوان یک گاوچران آوازه خوان به صحنه بازمی گردد و حتی هاوارد کیل نیز برای این نقش کاندیدا شد. اما کامدن و گرین در تفکر بعدی شان این کاوبوی را کنار گذاشتند و یک مرد امروزی (البته دهه ۱۹۵۰) را جانشین کاوبوی کردند.

بدیهی بود که جین کلی فرد انتخابی برای ایفای این نقش باشد و او و دستیارش استنلی دانن با اشتیاق وارد این پروژه شدند. فرید مایل بود اسکار لرونت رابه عنوان همبازی اصلی کلی در فیلم به کار گیرد اما کلی، دانن و سناریونویسان جملگی به دانلد اوکانر رأی دادند. جوانی که در فیلمهای موزیکال «پی» بازی کرده و کاراکتر خاصی داشت.

شروع از ۳ماهگی!

برای نقش اول زن، ارتورفرید دبی رینولدز را انتخاب کرد که در آن زمان فقط ۲۰سال سن داشت و فقط در دو موزیکال «ام.جی.ام» نقشهای کوچکی را ایفا کرده بود.

برای رینولدز کلاسهای متعدد و طولانی و دوره های یادگیری گذاشتند تا بتواند با همبازی بسیار سطح بالایش و بیش از حد مستعدش یعنی جین کلی همپا شود که البته او هیچگاه نتوانست! رینولدز در سال۲۰۰۱ طی مصاحبه ای گفت: جین کلی بسیار بر من سخت می گرفت اما باید این کار را می کرد. من می بایست همه چیز را ظرف حداکثر ۵ تا ۶ ماه یاد می گرفتم. حال آنکه دانلد اوکانر از ۳ماهگی اش در این کارها بود(!) و جین کلی هم از ۲سالگی شروع کرده بود! سیدچریس و سایرین هم توانا بودند. کلی می دانست که من باید در این بازار رقابت حاد پخته شوم و من بشدت ترسیده بودم و فشار زیادی به من وارد می شد و هرچه یاد می گرفتم، باز هم کم بود.

دانلد اوکانر نیز طی مصاحبه ای گفته است: رینولدز می ترسید چون هرگز با آدمهایی مثل من و کلی کار نکرده بود. البته کلی به او کمک زیادی می کرد.

مرد خیابانهای عادی

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/2-Singin-in-the-Rain.jpgو سیدچریس گفته است: دبی رینولدز در اصل برای فیلمهای موزیکال ساخته نشده بود. حال آنکه من دریک کمپانی هنری روسی تعلیم این کار را دیده بودم. رینولدز با کلاس و شوری که در جین کلی در کارش داشت، بیگانه بود و سرانجام فقط با گریه و زاری و با جان کندن به خط پایان رسید! درست درنقطه مقابل جین کلی، مردی که دوست داشت آدم معمولی قصه ها ومرد خیابانهای عادی باشد.

خود سیدچریس که در دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ در فیلمهای موزیکال مطرح دیگری نیز بازی کرد، دیر به پروژه «آواز زیر باران» پیوست. ارتور فرید به عنوان بخش پایانی فیلم، یک سکانس قوی را می طلبید و چیزی شبیه به یک باله را با دربرداشتن آواهای ساخت خودش «برادوی ملودی» و «برادوی ریتم» را تدارک دید. در ابتدا کارول هینی دستیار جین کلی برای بازی و نمایش در این سکانس کاندیدا شد اما فرید کار او را نپسندید و سیدچریس را که در استخدام ام.جی.ام بود به کار گرفت.

سخت ترین کار

جین کلی که در سال۱۹۹۶ و در سن ۸۳سالگی درگذشت، طی مصاحبه ای در سال۱۹۸۷ درباره سکانس افسانه ای آوازخواندنش زیر باران درنقطه اوج فیلم توضیحات جالبی را ارائه داده و گفته است سخت ترین کار، چگونگی ورود به صحنه و طریقه آغاز کردن آن بود. او گفت از روند کار جنت مک دونالد و نلسون ادی یکی از مشهورترین زوجهای هنری دهه ۱۹۳۰ که یک دفعه زیر آواز می زدند، اصلاً خوشش نمی آمد. بنابراین قرار شد با هدایت راجر ادنز (رهبر و مدیر موسیقی فیلم) ابتدا یک کر ساده آواز را شروع کند و سپس جین کلی شروع به ترنم صدایش و حرکت درخیابان محل فیلمبرداری آن سکانس مشهور در داخل استودیو کند.

کلی درآن مصاحبه گفت: این پیشنهاد و روش من و راه ارائه احساسم بود. با پا کوبیدن بر روی زمین پرباران و پاشیدن آب به هر سو. درست مثل بچه ها. یادم می آید وقتی کودکی ام را در پیتس برگ می گذراندم، نمی توانستم مقابل وسوسه آبپاشی و پا کوبیدن در زیر باران مقاومت کنم.

همیشه راهی وجود دارد

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/20-Singin-in-the-Rain.jpgجین کلی حتی تعیین کرد که در کجاهای آن خیابان، حفره های کوچک کنده شده و آب درآن مجتمع گردد تا بتواند همنوا با موسیقی پا روی آنها بکوبد و آن را نیز جزئی از ملودی سازد. استنلی دانن نیز گفته است: ما صحنه را طی روز و در روشنایی در داخل یکی از خیابانهای استودیو گرفتیم و برای اینکه شب نشان بدهد، مقداری کاور بر روی صحنه و در بالای محیط کشیده شد. تابستان بود و طبعاً هوا زیر آن کاور گرم تر می شد. مردم درهمسایگی استودیو در حال آب دادن گل و گیاهشان بودند و بنابراین فشار آب ما درداخل استودیو به کمترین حد رسیده بود. حال آنکه ما می بایست آب کافی برای ریختن به روی صحنه و ایجاد تجسم ریزش باران در اختیار می داشتیم. هرطور بود این کار را انجام دادیم. همیشه راهی وجود دارد.

بازگویی ۵۰سال

سکانسی مربوط به راه رفتن دانلد اوکانر با آن چشمان تقریباً چپ(!) و گنگ نیز از صحنه های به یاد ماندنی فیلم است. اما مهمتر از هر چیزی، بیان تاریخ سینما و چگونگی بدل شدن آن از صامت و ناطق وترسیم فضای سینما در دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ است که به «آواز زیر باران» یک حالت استثنایی و وجوه یک فیلم کلاسیک را می بخشد وتمام کاراکترها و ترانه های این فیلم فقط بهانه و وسیله ای برای بیان ماجرای فوق است و دانن و کلی به واقع تاریخ سینما در ۵۰سال اول حیات این هنر را در قالب این فیلم بازگو کرده اند.

بدون اسکار

از آنجا که آکادمی علوم سینمایی و هنرهای تصویری فقط یک سال پیشتر (۱۹۵۱) به خاطر فیلم «یک آمریکایی در پاریس» ۷جایزه اسکار را به جین کلی و دستیارانش داده بود، نسبت به «آواز زیر باران» بی اعتنایی چشمگیری صورت داد و آن را فقط در دو شاخه کاندیدا کرد. یکی شاخه بهترین بازیگر زن نقش دوم (برای جین هیگن) و بهترین موسیقی متن (برای لنی هیتون) و البته هیچیک از این دو جایزه را نیز به این فیلم ندادند و آواز زیر باران بدون اسکار ماند.

اما مثل سایر فیلمهای بزرگ اسکار نبرده، مانند «همشهری کین»، «اودیسه فضایی۲۰۰۱»، «سرگیجه» و «امبرسونهای باشکوه»، «آواز زیر باران» نیز هر سال ارزش بیشتری یافته و امروز در سال۲۰۰۲ یک اثر کلاسیک نشان می دهد. یک اعجاز…

منتقد: باب توماس

مترجم: وصال روحانی

منبع: روزنامه ایران


*****************************

[nextpage title=” گفتگو با‏ دانلد اکانر درباره ی فیلم آواز در باران (مجله نقد سینما)”]


۵- گفتگو با‏ دانلد اکانر درباره ی فیلم آواز در باران (مجله نقد سینما)

مترجم: برنا مسروری

پنجاه سال بعد از نمایش فیلم آواز در باران،شما ممکن است تصور کنید که دونالد اکانر از صحبت دربارهء فیلم افسانه‏ای آواز در باران‏ فیلمی موزیکال که به همراه جین کلی و دبی رینولدز در سال ۱۹۵۲ بازی کرده است-خسته می‏شود؛اما چنین نیست و او با اشتیاق فراوان‏ خاطرات فیلم را مرور می‏کند(صحبت ما با او بعد از به بازار آمدن DVD فیلم در سال ۲۰۰۲ می‏باشد).

دونالد اکانر با اشتیاق در مورد فیلم می‏گوید؛این‏ فیلم(آواز در باران)احتمالا تا ابد زنده می‏ماند. خود من هربار که به‏طور خصوصی فیلم را به‏ نمایش می‏گذارم و به تماشای آن می‏نشینم‏ مثل دفعهء اولی است که آن را می‏بینم و شما می‏بینید که هنوز هم مجلات‏ مختلف دربارهء آن‏ صحبت‏ می‏کنند و این‏ موضوع خیلی هیجان‏انگیز و جالب است.»

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/21-Singin-in-the-Rain.jpgاکانر که در کودکی در یک سیرک خانوادگی کار می‏کرد حالا با بیش از ۶۰ سال سابقه کار به بازیگری کهنه‏کار و نامدار در عرصهء سینما و تلویزیون‏ مبدل شده و می‏گوید هرگاه راجع به فیلم آواز در باران صحبت می‏کند یا حتی فکر می‏کند به هیجان می‏آید.وقتیکه راجع به همبازی‏های خودش‏ در این فیلم و خاطرات پشت صحنه و مراحل فیلمبرداری صحبت می‏کند خیلی بیشتر به وجد می‏آید:«زمانیکه آنها بازیشان را شروع کردند و او نیز مشغول آواز خواندن شد باران می‏بارید و درست در زمان مناسب…هر قطرهء باران اینطور به نظر می‏رسید که آهنگ خاص خود را دارد و این بسیار زیبا بود»و هنگامیکه این سخنان با لحن پدر بزرگانهء اکانر گفته می‏شود بسیار جالبتر به نظر می‏آید.او اضافه می‏کند:«ناگهان در وسط فیلمبرداری شخصی‏ از نزدیک نگاهی به جین کلی کرد و دید نه‏تنها خیس شده بلکه لباسش‏ هم آب رفته و تنگ شده…خوب خیلی از لباسها آب می‏روند،اما هیچکس‏ حساب این را نکرده بود که لباس او نیز آب برود و به همین علت سعی کردند لباسی برایش پیدا کنند و فیلمبرداری را ادامه دهند.»

دونالد اکانر در ادامه صحبت‏هایش می‏گوید:«تقریبا هر نیم ساعت مجبور بودند.لباسی تازه برای جین کلی فراهم کنند.در واقع اینطور شده بود که‏ وقتی شما بین دو برداشت با او صحبت می‏کردید،می‏توانستید به راحتی‏ کوتاه شدن شلوار و سر آستین او را احساس کنید و ببینید.حقیقتا خنده‏دار و در عین حال دیوانه کننده بود.جین آدم فوق العاده‏ای بود و به خصوص در کارش و زمانیکه همهء این موضوع‏ها بدون کنترل او در کار پیش‏آمد،او به حد جنون رسیده بود.در حالیکه برای من خنده‏دارترین صحنه‏ای بود که تا آن‏ زمان دیده بودم.»

اکانر هم از اشتباهات و خیطی بالا آوردن‏ها در زمان تولید این فیلم‏ مصون نبود در زمان ساخت این فیلم که به سرعت باعث ترقی او شد. کارهای بسیاری انجام داد که باعث خندهء گروه شد.او به یاد می‏آورد که: «به خاطر اجبار و محدودیت زمانی تعدادی از صحنه‏ها در یک روز فیلمبرداری‏ شده بود و به علت اینکه سیمان کف صحنه خراب شده بود من کمی صدمه‏ دیدم اما به هرحال می‏بایست فردا هم سر صحنه حاضر شوم.

وقتیکه روز بعد روی صحنه رفتم،با تحسین و هورای بچه‏ها همراه‏ با تشویق و کف زدن و چراغانی آنها مواجه شدم.درست مثل افتتاحیهء تاءتری در برادوی.من گفتم:آیا این باشکوه نیست؟کارگردان استنلی‏ دانن به من گفت:صحنه‏ها بسیار جالب و خوب بودند،فکر می‏کنی‏ بتوانی دوباره تکرارشان کنی؟من جواب دادم:مطمئنا!هرچند باری‏ که بخواهی.او گفت:بسیار خوب فردا آن‏ها را تکرار کرده و فیلمبرداری می‏کنیم.

اتفاقی که در زمان فیلمبرداری افتاده بود و معلوم نشد تقصیر فیلمبردار بود یا یکی از دستیارانش،این بود که آنها متوجه نشده بودند که لنز دوربین درست کار نکرده است و لنز باز شده بود و گیر کرده بود و طبیعتا تمام فیلمبرداری با مشکل مواجه شده بود.به همین دلیل همه گیج شده بودند. من هم مثل روحی شده بودم که دارد کارهایش را انجام می‏دهد و در نتیجه مجبور شدم تمام صحنه‏ها را دوباره بازی کنم.»اکانر در ادامه‏ می‏گوید:«علت خوبی کار،همکاری بین ما سه بازیگر بود و به علاوه‏ اینکه من همیشه همبازی‏ها و کارگردان‏هایم را تحسین می‏کنم».

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/3-Singin-in-the-Rain.jpgاکانر راجع به جین کلی فقید می‏گوید:«او آن بازی را می‏خواست و اگر شما می‏توانستید بهتر از او انجامش دهید،او از آن خوشش می‏آمد چون به‏ هرحال شخصیتی بود که او خلق کرده بود و نه اینکه حرفه یا وظیفه‏اش‏ باشد.او شخصیت‏هایش را بسیار دوست داشت.او از رقابت در حین کار بسیار لذت می‏برد و سخت کار کردن را دوست داشت.او خیلی به حرفه‏اش توجه‏ می‏کرد.دبی رینولدز که آن زمان بیست ساله بود یک هنرپیشه حرفه‏ای و بااستعداد بود.

هرچه به او می‏گفتند به سرعت یاد می‏گرفت و اجرا می‏کرد.وقتی به‏ من گفتند که او هرگز آموزش رقص ندیده است،باورش برایم سخت بود ولی به نظر کاملا درست بود.او مجبور بود تا همهء کارش را با جین‏کلی‏ تمرین کند و در حقیقت جین‏کلی به او آموزش بدهد و در این فاصله من‏ هیچ کاری نداشتم که انجام بدهم،به هرحال آنها می‏بایست که باهم‏ هماهنگ باشند.

نتیجهء کار آنها بسیار جذاب و باشکوه بود.کارگردان استنلی دانن نیز به‏ تمامی کارها به خوبی مسلط بود.مثل همان صحنه‏های مربوط به رقصهای‏ سه نفره،او آدم منحصر به فردی بود.هرگز بین ما اصطکاکی به وجود نیامد و هیچگاه نشد که او به ما بگوید سریعتر کار کنید یا چیزی نظیر آن…او یک حرفه‏ای بود و به زیبایی با تمام مسایل کنار می‏آمد و به نظرم او مثل‏ قطرات باران بود.»

اکانر علت موفقیت و پایداری و بادوام بودن فیلم آواز در باران را مرهون‏ این مساءله می‏داند که فیلم بسیار امیدوار کننده و خوش‏بینانه است و همین‏ امر باعث جریان داشتن فیلم از نسلی به نسل دیگر شده است.اینگونه‏ فیلم‏های موزیکال در خاطره‏ها زنده می‏مانند و او از اینکه مجددا ساخت‏ چنین فیلم‏هایی در حال رواج یافتن است ابراز خوشحالی می‏کند.

اکانر می‏گوید:«من فکر می‏کنم که فیلم‏های موزیکال باید بیشتر و بیشتر ساخته شود.عموم مردم آن را می‏طلبند و قبول دارند و فکر می‏کنم‏ استعدادهای زیادی در این حیطه وجود دارند که فقط باید پرورش یابند»

اکانر بعد از مدتی مبارزه با بیماری در منزلش در سدونای آریزونا زندگی‏ می‏کند.او بسیار رئوف.مهربان و دوست داشتنی به نظر می‏آید و خودش این‏ امر را مدیون و مرهون یک عمر رقصیدن می‏داند.او می‏گوید:«حتی اگر شما تمام روزتان را بیهوده گذرانده باشید و احساس خستگی کنید زمانیکه‏ یکباره موسیقی شروع می‏شود مثل این است که یخ‏های وجودتان به کلی‏ آب می‏شوند.»

هنوز هم بسیاری از مردم دوست‏ دارند که فیلم آواز در باران را تماشا کنند و به همان اندازه که مردم در سالها قبل از تماشای آن لذت‏ می‏بردند از آن خوششان می‏آید،گویا فیلم‏هایی از این قبیل هرگز کهنه‏ نمی‏شوند.

مترجم: برنا مسروری

منبع: مجله نقد سینما » مهر و آبان و آذر ۱۳۸۲ – شماره ۴۳

*****************************

[nextpage title=” در حاشیه ی فیلم آواز در باران Singing in the Rain (منبع نامشخص)”]


۶- در حاشیه ی فیلم آواز در باران Singing in the Rain (منبع نامشخص)

اگرچه موزیکال آواز در باران محصول ۱۹۵۲ آمریکا در زمان اکرانش با اقبال چندانی روبرو نشد اما این منتقدان سالهای اخیر بودند که این فیلم را از پس فیلم های قدیمی کشف کرده و آن را ستودند. هم اکنون بسیاری این فیلم را بهترین موزیکال تاریخ سینمای آمریکا می دانند. این فیلم در زمان اوج خلاقیت استودیو ام جی ام ساخته شد. تهیه کننده فیلم آرتور فرید از اواخر دهه ۳۰ تا اوایل دهه ۶۰ میلادی بیش از ۴۰ موزیکال برای ام جی ام تهیه کرد. در واحد او نیروهای خلاق عبارت بودند از وینسنت مینلی ، استنلی دانن و بازیگر و طراح رقص جین کلی. جین کلی که در آواز در باران نقش اصلی را دارد به همراه استنلی دانن فیلم را کارگردانی کردند. فیلم در لیست ۲۵ فیلم برتر موزیکال انستیتو فیلم آمریکا در رده ی اول قرار دارد و همچنین در لیست ۱۰۰ فیلم برتر AFI نیز در رده ی پنجم است.

خلاصه داستان

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/4-Singin-in-the-Rain.jpgدر سال ۱۹۲۷ دان لاک وود و لینا لامونت زوج رمانتیک و معروف فیلم های صامت هستند. لینا تصور می کند رومانس فیلم هایش با دان در واقعیت هم صادق است. در حالی که دان رابطه ی خود با لینا را تنها یک دوستی ساده می داند. دان بازیگری را از پایین ترین سطح شروع کرده و کم کم خود را به همراه دوست و همکارش کازمو بالا کشیده و اکنون بازیگر محبوب و خوش چهره ای است که دختر ها برایش تب می کنند.. با ارائه اولین فیلم مصوت و جذب تماشاگران به این فیلم کم کم توجه مردم از فیلم های صامت به فیلم های مصوت رانده می شود. کمپانی فیلم سازی مانیومنتال که دان، لینا و کازمو برای آن کار می کنند نیز مجبور به مصوت کردن فیلم های خود می شود. اما از آنجاییکه صدای لینا بسیار گوش خراش است ، برای فیلم جدیدشان تصمیم می گیرند از صدای بازیگر زن دیگری که پیشتر دان با او آشنا شده بود استفاده کنند و او جای لینا صحبت کند. نام این بازیگر جوان کتی سلدن است. در ابتدا قرار بود که کتی تنها برای این فیلم جای لینا صحبت کند ولی لینا که از علاقه ی دان به کتی آگاه شده ، با بدجنسی می خواهد که او را برای تمام دوران کاری اش پشت پرده سینما و تنها به عنوان دوبلور صدای خودش نگه دارد. او برای رسیدن به هدفش رئیس کمپانی مانیومنتال را تحت فشار می گذارد و مجبور به تن دادن به خواسته هایش می کند. اما دان که عاشق کتی شده است نقشه ی دیگری دارد!

نکات جالب

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/13-Singin-in-the-Rain.jpgشعر ها و آهنگ های فیلم قبل از فیلمنامه نوشته و ساخته شده بودند بنابراین نویسندگان مجبور بودند داستان را طوری بنویسند که بتوان از آهنگ های از قبل ساخته شده استفاده کرد.

نویسندگان فیلم از یک ستاره پیشین سینمای صامت که به خاطر مصوت شدن فیلم ها شهرت و به تبع آن ثروتش را از دست داده بود خانه ای در هالیوود خریده بودند. این مسئله خود تا حدی الهام بخش نوشتن فیلمنامه این فیلم بود.

دونالد او کانر اذعان داشته بود که از کار کردن با جین کلی خوشش نمی آمد چراکه او بسیار خود رای و دیکتاتور بود. او همچنین اضافه کرد که در هفته های آغازین کار او فوق العاده می ترسید که مبادا اشتباهی کند و کلی بر سر او داد بزند.

بسیاری از شخصیت های واقعی فیلم های صامت در این فیلم خصوصا در سکانس آغازین فیلم به شکل طنز آمیز و همچنین اغراق آمیزی تصویر شده اند. برای مثال زلدا زندرز اشاره ای است به کلارا بو و الگا ماریا اشاره ای است به پولا نِگری.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/9/86-Singin-in-the-Rain/86-Singin-in-the-Rain/6-Singin-in-the-Rain.jpgتنها ۲ شعر و آهنگ برای این فیلم ساخته شد. ما بقی همگی از آهنگ های معروف موزیکال های قبلی برداشته شده بود.

آهنگ آواز در باران برای بار ششم بود که در یک فیلم استفاده می شد.

برای سکانس اجرای آهنگ آواز در باران که جین کلی به تنهایی آن را اجرا می کند یک روز کامل وقت صرف شد. در آن زمان کلی به شدت بیمار بود و تب داشت و کارگردان می خواست که او را به خانه بفرستد اما کلی اصرار داشت که حداقل یک برداشت انجام شود. او بسیاری از حرکات رقصش را بداهه انجام داد و این سکانس پلان تنها در یک برداشت فیلم برداری شد و آن همانی است که در فیلم می بینید.

برای اجرای آهنگ «بخندونشون» کلی از او کانر خواست تا حرکت آکروباتیکی که در جوانی آن را انجام می داد و طی آن از دیوار بالا می رفت و پس از یک پشتک کامل در هوا به زمین می آمد را در این اهنگ دوباره اجرا کند. اجرای این آهنگ آنقدر از لحاظ فیزیکی دشوار بود و به او فشار آورد که پس از آن او کانر از شدت خستگی زیاد به مدت یک هفته در خانه بستری شد و استراحت کرد. بر اثر یک حادثه فوتج (تکه های فیلمبرداری شده) ابتدایی آن سکانس از بین رفت و او کانر مجبور شد یک بار دیگر از اول همه ی آهنگ را اجرا کند.

مجله امپایر این فیلم را در لیست ۵۰۰ فیلم برتر همه ی زمانها در رده ی هشتم قرار داده است.

آهنگ آواز در باران با اجرای جین کلی و شعر و آهنگ ناسیو هرب بران و آرتور فرید در لیست ۱۰۰ آهنگ فیلم به یادماندنی انستیتو فیلم آمریکا در جای سوم قرار دارد.

*****************************

6
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
6 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
6 Comment authors
samaneh nooriمحمد استارAbeحامد 64.Morteza Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
samaneh noori
Member
Member
samaneh noori

بهترین موزیکالی که تا بحال دیدم
داستان زیبا و جذابی داشت و طراحی حرکات موزون هم بسیار خلاقانه و دلپذیر بود
من این فیلم رو حتی از فیلم آوای موسیقی هم بیشتر دوست دارم

محمد استار
Member
Member
محمد استار

یه فیلم موزیکال کمدی هست ک با رقصهای فوق العاده بازیگران خود فیلم دیدنی شده و پر از انرژییست "
به نظر من جز برترین موزیکال هاست"

Abe
Member
Member
Abe

این فیلم بهترین فیلم موزیکاله اما آیا موزیکال جز صحنه های کسل کننده چیز دیگه ای هم داره؟

hamed a
Member
Member
hamed a

با اینکه فیلم خوبیه ولی برای من خسته کننده بود. مخصوصا سکانسهای طولانی آواز!
در ضمن در قسمت نامزد اسکار فیلم بازیگر مرد فیلم به اشتباه رابرت دنیرو ذکر شده.

4.Morteza
Guest
Member
4.Morteza

واقعا فیلم زیبایی است. من شخصا با فیلمای موزیکال و سبک هایی مثل بیلی وایلدر

و از این جور فیلما حال نمیکنم(نه این که بگم این فیلما بدن فقط سبکشونو دوست ندارم)

ولی این فیلم یکی از زیباترین فیلمایی بود که دیدم و واقعا خوشم اومد،خیلی فیلم شاد و پر انرژی بود

مخصوصا اون صحنه ای که لاکوود زیر بارون آواز میخونه عالیه و یکی از بیادماندنی ترین صحنه های سینما است

سید محمد حسین طوسی
Member
Member
سید محمد حسین طوسی

فیلمی شاد شنگولتر و حال خوب کن تر از آواز زیر باران هست؟
موزیکالی که برخلاف فیلم های دیگر در این ژانر خسته کننده نیست.
فوق العاده انرژیک و کمیکه…