Silence (سکوت)

کارگردان : Martin Scorsese

نویسندگان : Jay Cocks, Martin Scorsese

بازیگران : Andrew Garfield, Adam Driver, Liam Neeson

خلاصه داستان : فیلم «سکوت» ماجراهای دو کشیش جوان را دنبال می‌کند. آنها طی سفری به کشور ژاپن به دنبال پیدا کردن اثری از استاد خود هستند ، که در طول مسیر اتفاقات و حوادث پیش‌بینی نشده‌ای را تجربه می‌کنند و …

 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

 

[nextpage title=” منتقد: جیمز براردینلی – امتیاز ۷٫۵ از ۱۰ (۳ از ۴) (نقدفارسی)”]

 

منتقد: جیمز براردینلی – امتیاز ۷٫۵ از ۱۰ (۳ از ۴)

 

 

در «سکوت»، روی لحظاتی خیره‌کننده همراه با روایتی خودنمایانه و کندی متفاوتی تاکید میشود. اگرچه تصور ساختن فیلمی بد از مارتین اسکورسیزی سخت است و «سکوت» به هیچ وجه در زیرخط استاندارد قرار نمیگیرد. سکوت در بین آثار کم کیفیت‌تر اسکورسیزی قرار می‌گیرد. سکوت مکاشفه‌ ایست خردمندانه در باب موضوعاتی چالش برانگیز؛ مذهب، معنویت، قدرت و ایثار. فیلم هرگونه احساسات و همذات پنداری مخاطب با قهرمان را از بین میبرد.

فیلم بعد از گذشت یک ساعت سردرگمی نهایتا بدل به درامی قوی میشود. با گرایش فیلم به تکرار، اطناب و درازگویی، فیلم از آنچه هست طولانی‌تر نشان میدهد. و در سی دقیقه‌ی پایانی، شاهد اشتباهات مایوس کننده‌ای (از قبیل صدای غیرضروری خداوند و پایان پرپیچ و خم فیلم) هستیم. اگرچه فیلم بی‌رمق اسکورسیزی در بین بهترین فیلم های ۲۰۱۶-۲۰۱۷ در نظر گرفته میشود.

 

Silence (2016)در مرکز فیلم سوالاتی در مورد ایمان و ارتداد مطرح است. به همین ترتیب «سکوت»، فیلمیست مرسوم در مورد کشیشی که اعتقاداتش را به پرسش میگیرد. اقتباس اسکورسیزی (از رمان شوساکو اندو) کنکاشی در دوره‌ای تاریخی و سوالاتی گسترده است. آیا امکانش هست همچنان به خدا ایمان داشت و شکرگزارش بود درحالیکه داشتن این ایمان باعث رنج و مرگ دیگران میشود؟ با انکار خدا، واکنش خداوند چه خواهد بود و حیات میتواند ادامه داشته باشد؟ سوالاتی که سکوت طرح میکند (و همیشه پاسخی برایشان نیست) عمیق و پایدارند. همینطور به زمانه‌ی امروز نیز مرتبط‌اند. اینک که آزار و اذیت مذهبی همانقدر وجود دارد که در قرن هفدهم وجود داشت. همانطور که در هر دوره ای از تاریخ انسانی وجود داشته است. اکثر رنج‌های متحمل شده بر مسیحیان که در «سکوت» مطرح میشوند بر مبلغان مسیحی و مومنان سراسر جهان در این دوره (به طور کلی قرن های ۱۵ الی ۱۸) وارد شد. بن مایه‌ای که توسط فیلم «ماموریت» (رسالت) مورد ملاحظه قرار می گیرد (حماسه ۱۹۶۸ رونالد جاف که نقش او را لیام نیسان بازی میکند) نزدیک‌ترین درونمایه را در میان سایر آثار سینمایی، به فیلم سکوت دارد. (صحنه ها، فیلم های کارگردان بزرگ ژاپنی، آکیرا کوروساوا را به ذهن متبادر میکند.)

 

مشکل فیلم سکوت برآمده از ایده‌های زیربنایی داستان نیست، ایده و داستان متقاعد کننده‌اند. و هیچکدام از اینها دلیلی بر ارزش قابل توجه تولیدشان نیستند. سکوت از نظر بصری خیره کننده است و یک بازنمایی تاریخی‌ بدون عیب و نقص است. نقطه ی شکست سکوت در داستان گویی آن است. فیلم بیش از حد طویل و دراز و نامنظم است؛ کندی یک ساعت ابتدایی و جایی که قهرمان ها به سطح  یک ناظر منفعل تقلیل پیدا میکنند، بهای ورود به این جهان را مشخص میکند.

 

Silence (2016)به واسطه‌ی عدم توفیق در درگیر کردن بیننده برای آغاز سومین پرده فیلم، اسکورسیزی باعث قضاوت شدن زودهنگام فیلم از طرف بسیاری، قبل از رسیدنشان به بخش های مهم فیلم میشود.

اولین کنش پایانی فیلم به شدت تجربه ی عقیمی ست؛ جایی که سه مرد در محل ورودی خلیج بر روی سلاح هایشان جان میدهند. ما از مرگ وحشتناک آنها اطلاع داریم ولی ما وحشت را احساس نمیکنیم. ما از زوایه‌ی دیدی مجزا هلاکی شان را میبینیم، در حالی که گرفتاری‌شان آنها را به تحریک وا نمیدارد.

 

سکوت، سفر دو کشیش کاتولیک پرتقالی قرن هفدهمی را دنبال میکند. پدر رودریگو (اندرو گارفیلد) و پدر گارپ (آدام درایور) که برای اطلاع از سرنوشت پدر فریرا (لیام نیسون) به ژاپن فرستاده شدند. کسی که گزارش شده بعد از شکنجه‌ای سخت ایمانش را ترک کرده است (پدر فریرا). رودریگو و گارپ به زودی متوجه مشکلات کاتولیک ها در ژاپن شدند. کشوری که در آن مذهب غیرقانونی است. اینوئه (ایسای اوگاتا)، بازرسی عقیدتیست که مسیحیان را مهر میزند و برخی اوقات روش‌هایی ظالمانه را به کار میبندد و برای هر کسی که کشیشان را لو دهد سیصد نقره پاداش در نظر میگیرد.

 

Silence (2016)بعد از مشاهده ی اتفاقاتی که بر سر کاتولیک های پنهان شده می‌افتد، رودریگو ،عواقب امتناع کردن از نفی ایمانش را مستقیما میبیند. بعد از اسیر شدنش او و اینوئه در نبردی اراده‌های یکدیگر را به مبارزه می‌طلبند. سوالی که پیش می آید این است که چرا او نرم نمیشود؟ این موضوع که مذهب، مقوله‌ای راستین یا تعصب، غرور و نفس اماره است، بعد از اینکه فریرا دوباره پدیدار میگردد، به مرکزیت تبدیل میشود.

شدیدترین سکانس فیلم که درگیری بین رودریگو و اینوئه و رودریگو و فریرا است، بیشتر به خاطر مخاطراتی‌ست که درطول گفتگو به وجود می آید. رودریگو به ایمان در حال فساد خودش وفادار است. همانطور که اینوئه با استفاده از منطق و ارعاب بحث را ادامه میدهد. و فریرا برای تجربیاتی که از سر گذرانده و نتیجه‌ی بحث، سوگواری آرامی راه می اندازد.

 

سکوت برای یکبار از خنثی بودن یک ساعت اولش خارج میشود و ما را غرق در تجربیات رودریگو میکند. او را از مقام یک ناظر و مشاهده‌گر به مقام یک عنصر سازنده و فعال میکشاند. و اسکورسیزی در این زمینه وارد است.

 

پایان فیلم عجیب است. اوجی که پانزده دقیقه به طول می انجامد اما داستان در یک خاتمه‌ی طویل غیر ضروری که از نقطه دید دانای کل روایت میشود دست و پا میزند. سکوت در سکانس پایانی پیش از اینکه نهایتا به آرامی تمام شود، از قلمروی که قبلا آن را معرفی کرده عقب نشینی میکند.

 

Silence (2016)برای اندرو گارفیلد حال زمان رهایی از بند بازی‌اش در مرد عنکبوتی فرا رسیده است. «سکوت» به او فرصتی دوباره میدهد تا نقشی را اجرا کند که توسط ایمانش تعریف میشود. (دیگری، ایفای نقش رهبر در فیلم مل گیبسون، ستیغ اره‌ای است)

 

عملکرد بازیگری گارفیلد ناپایدار و بی‌نظم است. لحظاتی از بازی او در فیلم هستند که جاذبه‌ی لازم را ندارند، با اینحال خوشبختانه بهترین عملکردش وقتی پدیدار میشود که در سکانس وکالت (در دادگاه) توانایی این را دارد تا قدرتمندترین احساساتش را در مقابل بازیگر مقابلش، لیام نیسون، کسی که معمولا تمام توجه دوربین را روی خود متمرکز میکند، حفظ کند. عملکرد آدام درایور محکم و قوی است. و بازیگر کلیدی ژاپنی(ایسی اوگاتا، تادانبو (به عنوان نقش مترجم) و یوسوکه کابزوکا (به عنوان نقش کیچیجیرو، یهودای شخصی رودریگو) همگی عالی‌اند.

 

«سکوت» از آن دسته از فیلم هایی است که در موردش زیاد می توان نوشت. روی هم رفته، «سکوت» در مورد مسائل است، مسائلی مهم. خطای اسکورسیزی در اینجا نه به خاطر ارزش عواملش بلکه به خاطر خسته کردن تماشاگران با پیشبرد ضعیف داستان است. «سکوت» در موضوع و تم با «آخرین وسوسه‌ی مسیح» و «کوندان» مشترک است و همانند این دوقلوها در پیوند دادن مسائل معنوی با قوی‌ترین تعاملات بیننده مشکل دارد. سکوت ارزش دیدن را دارد اما صبر و تحمل میخواهد. دو کیفیتی (صبر و تحمل) که به ندرت با سینمای مدرن به طور کلی و مارتین اسکورسیزی به طور خاص مرتبط است.

مترجم: کوروش چوپانی

اختصاصی نقدفارسی

 

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

 

 

[nextpage title=” منتقد: رابی کالین | تلگراف – امتیاز ۱۰ از ۱۰ (۴ از ۴) (نقدفارسی)”]

 

منتقد: رابی کالین | تلگراف – امتیاز ۱۰ از ۱۰

 

 

سخت، طلایی، کرکننده، مرگبار: سکوت (واژه‌ی سکوت) به اشکال بی‌شماری ایجاد می‌شود، هرچند همیشه چیزی فراتر از صرفاً نبود صدا، در سکوت وجود دارد. برای سکوت حضوری فیزیکی قائل هستیم. دارم درباره حفظ آن، ایستادن در آن یا حتی زندگی در آن حرف می‌زنم. و مثل هر شی فیزیکی دیگری، سکوت را نیز می‌توان با قدرت کافی شکست.

 

Silence (2016)در فیلم تاریخی جدید مارتین اسکورسیزی، (بیست و چهارمین اثر وی در نیم قرن فعالیت، البته به جز فیلم‌های مستند و کارهای تلویزیونی‌اش)، «سکوت/silence» صدای صوت خداوند است. این (سکوت) پاسخی است که خداوند به هر پرسش پدر سباستیانو رودریگز (با بازی اندرو گارفیلد) می‌دهد. یک کشیش یسوعی‌ پرتغالی‌ و باتقوا، که ارواح مسیحیان را در ژاپن بدوی قرن هفدهم مخفی می‌کرد.

 

و سکوت تنها پاسخ خداوند است وقتی که مسیحیان پنهان این کشور (فرقه «مسیحیان پنهان» که توسط مبلغانی مانند رودریگز به آیین مسیحیت گرویده بودند) توسط نیروهای شوگان شناسایی و فوراً غرق شده، گردن زده و یا زنده زنده سوزانده می‌شوند. یا مثل گوشت قصابی سلاخی می‌شوند. به بیان دیگر، این هیچ است، اما این هیچ بودن به بلندای فریاد حشراتی است که فیلم با آن آغاز می‌شود، یعنی قبل از این که فیلم به صوتی کات بخورد که معادل سیاهی است.

 

Silence (2016)تنها اسکورسیزی می‌توانست این اثر هنری مذهبی پرسروصدا و جوشان را دقیقا بعد از گرگ وال استریتِ دست نیافتنی، بسازد. این فیلم که بر اساس رمان «چینموکو» نوشته نویسنده کاتولیک ژاپنی، «شوساکو اندو» در سال ۱۹۷۷ ساخته شده است (این رمان یک بار در سال ۱۹۷۷ به زبان ژاپنی توسط ماساهیرو شینودا به فیلم تبدیل شده است)، به همان اندازه فیلم قبلی، که پر بود از لذت‌های دنیوی و زودگذر کفر و الحاد، به مسائل متعالی و ابدی گرایش دارد.

 

«سکوت» از آن دسته فیلم‌هایی است که تنها یک فیلمساز بزرگ با کوله‌بازی از تخصص و تجربه می‌تواند آنرا بسازد. و این فیلم مرگ را به شکل پدیده‌ای که باید به تنهایی با آن روبرو شد نشان می‌دهد، بدون توجه به این که زندگی‌ات بر مبنای کدام دلایل جمعی استوار بوده است. و حال و هوای آخرین فیلم (اسکورسیزی) را در آن می‌دمد (هرچند گفته می‌شود که اسکورسیزی ساخت بیست و پنجمین فیلم خود، ایرلندی، در فوریه، را اعلام کرده است).

 

Silence (2016)این فیلم درباره جستجوی خدا در شرایطی است که او (خدا) با غیبتش توصیف می‌شود. در شروع فیلم صدای «پدر کریستیانو فریرا» با بازی لیام نیسون، معلم و معترف قبلی «رودریگز»، را می‌شنویم که می‌گوید: «ژاپنی‌ها چشمه های آتش‌فشانی که نیروهای شوگان از آن‌ها برای شکنجه مبلغان مسیحی استفاده می‌کردند را «جهنم» توصیف می‌کنند». باید بگویم که بخشی از این توصیف تا حدودی مسخره، و بخشی دیگر واقعیت است.» (نمای آغازین فیلم سر دو کشیش را نشان می‌دهد که به تازگی بریده شده است و روییک سه پایه چوبی (کنار یکی از چشمه های جوشان، که همان طور که می‌دانید نماد خوش یمنی هستند) قرار گرفته‌اند.)

 

فریرا توضیح می‌دهد که این کشیش‌ها دست از دین خود برنداشتند (یعنی در ملا عام اعتقاد خود را تکذیب نکردند، در این مورد باید تصویر مسیح یا مریم مقدس را لگدمال می‌کردند). اما در عوض خواستند که شکنجه‌شان کنند، «تا بتوانند قدرت ایمان خود را نشان دهند.»

 

وقتی این خبر که «فریرا نه تنها خودش مرتد شده است، بلکه مثل «کلنل کورتز» فیلم «اینک آخرالزمان» کاملاً بومی شده و در روستایی نزدیک شهر بندری ناکازاکی سکنی گزیده است» به گوش «رودریگز» و دوستش «کشیش پدر فرانچسکو گارپه» (آدام درایور) می‌رسد، این دو مرد جوان به راه می‌افتند که او (فریرا) را پیدا کرده تا بتوانند آبرو و حیثیت از دست رفته وی را احیا کنند.

 

Silence (2016)آن‌ها خود را برای رویارویی با سختی آماده کرده‌اند، اما آنچه می‌بینند چیزی نیست جز شرافت محض. دهقانان دیوسو، خدای مسیحی، را مخفیانه می‌پرستند، اما از ترس شکنجه شدن به دست مفتش عقاید اینو (یک بازی فوق‌العاده و شبیه کریستف والتز از ایسی اوگاتا) و همراهان بیرحمش جرئت ندارند عقاید و اعتقادات خود را به گوش دهکده های همجوار برسانند.

 

بازی «اندرو گارفیلد» و «درایور» را نمی‌توان بهتر از این تصور کرد یا حتی بازیگران بهتری را جایگزینشان کرد. حتی از نظر فیزیکی و جسمی، تضاد بین این دو نفر، تأثیر سینمایی فوق‌العاده‌ای بر جای می‌گذارد. «گارفیلد» شبیه به یک ساقه باریک گندم است که با پرتویی از جنس نیکی درخشان شده، و  شمایل «درایور» از پایین به بالا پهن‌تر می‌شود و حتی تصویر قارچ را در ذهن تداعی می‌کند. اما بازی این دو بازیگر، که در آن به اعماق زهد و تقوا نفوذ می‌کنند، همذات پنداری شما را در طول فیلم برمی‌انگیزاند.

 

هرکدام از ‌آنها (گارفیلد و درایور) نگاه متفاوتی نسبت به کیچیرو (با بازی یوسوکه کوبوزوکا)، که در ابتدای فیلم به عنوان راهنمای آنها معرفی می‌شود، دارند. و وقتی که سفر طاقت‌فرسای رودریگز در ژاپن، در قالب عشق به مسیح شروع می‌شود، برخوردهای او با این شخصیت خشمگین (کیچیرو) است که به معیار برتری وی تبدیل می‌شود.

 

Silence (2016)در عین حال، «پدر فریرا» جایی در پیش زمینه فیلم کمین کرده است: او در پایان فقط در سه صحنه ظاهر می‌شود، اما هرکدام از این صحنه‌ها تأثیری به قدرت آهن سوزان دارند و بوی ذغال نیمسوز را از خود به جای میگذراند.

 

بخشش، شاید خشن‌ترینِ حالت معنوی است که در فیلم به تصویر کشیده می‌شود. به همین دلیل است که کارگردان‌های کمی سراغش رفته‌اند. اسکورسیزی، که قبل از فیلمساز شدن مدت یکسال در مدرسه دینی درس خوانده بود، هرگز از موضوعات دینی (تم‌های گناه و رستگاری در تمام فیلم‌هایش از آخرین وسوسه های مسیح تا راننده تاکسی) دور نشد، اما «سکوت» ظاهراً تمام این‌ها را زیر ذره بین آورده است.

 

«سکوت» فیلمی است پر از کلوزآپ های خشک از دستانی که در حال گرفتن هدایایی هستند که برای روح گیرندگانشان راحتی، الهام و کمک می‌آورند. ما هم باید همین طور فیلم را بپذیریم.

اختصاصی نقد فارسی

مترجم: محمدرضا سیلاوی

 

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

 

 

[nextpage title=” منتقد: اریک کوهن | ایندی وایر (روزنامه شرق)”]

 

منتقد: اریک کوهن | ایندی وایر

 

 

بعد از درگیری میان گانگستر‌های بد‌‌ذات و اخمو، احساس گناهی که از مذهب کاتولیک ریشه گرفته، مهم‌ترین و کارآمدترین مضمون فیلم‌های مارتین اسکورسیزی است. فیلم‌شناسی اسکورسیزی، از بیان صریح «آخرین وسوسه مسیح» گرفته تا مفهوم نهفته در فیلم «رفتگان»، بر این ایده استوار است که یک نظام معنوی بر زندگی افرادی که عمیقا دچار سر‌در‌گمی شده‌اند، حکم‌فرماست. فیلم «سکوت» که واکاوی هوشمندانه و محترمانه رفتار کشیش‌های یسوعی قرن هفدهم در مواجهه با آزار و اذیت‌ها در ژاپن فئودال است، هر‌چند تجلی این عقیده اسکورسیزی است، به نظر می‌رسد زبان تند و گزنده‌ای ندارد؛ روایتی خشونت‌آمیز با تصاویر زیبا و بازی‌های زیر‌پوستی که ظرافت‌ها و ریزه‌کاری‌های آن نشان می‌دهد با یکی از دقیق‌ترین و موشکافانه‌ترین آثار اسکورسیزی سر‌و‌کار داریم. فیلم «سکوت» به‌هیچ‌وجه شاهکار نیست، اما اوج مهارت هنری را به نمایش می‌گذارد. هر‌چند، در کمال تعجب، برای روایت چنین داستانی رویکرد آرام و ملایمی اتخاذ شده است؛ داستانی پر از کشمکش‌های شدید و آدم‌هایی که برای گریز از خطراتی مثل شکنجه با آب جوش یا بریدن سر، گیج و سر‌در‌گم، در بیابان‌ها پرسه می‌زنند (این فیلم حتی نسبت به نسخه سال ١٩٧١ که آن‌هم از کتاب شوساکو اندو اقتباس شده، خشونت کمتری دارد). این فیلم یک تجربه به‌یاد‌ماندنی و مسحور‌کننده است و با وجود اینکه نقطه‌ضعف‌های انگشت‌شماری دارد، در زمره مهم‌ترین آثار حماسی کارگردانش قرار می‌گیرد.


http://www.naghdefarsi.com//wp-content/uploads/media/kunena/attachments/8299/Silence1.jpgهر صحنه، به کمک فیلم‌برداری فوق‌العاده رودریگو پریتو و تدوینگری که اسکورسیزی همیشه به او اعتماد داشته؛ یعنی تلما شون میکر، مثل یک تابلو نقاشی است. شروع داستان فیلم مثل مرثیه‌ای آرام و ملایم برای مبارزات قدیمی‌ است که با ضرباهنگی مدرن تأثیر‌گذارتر شده است. این مرثیه بسیار جدی و تأثیر‌گذار است، طوری که مدام این ترس وجود دارد که کل درام را تحت‌الشعاع قرار دهد، اما با چنان دقت و ظرافتی ساخته شده که جای نگرانی ندارد. این فضای غم‌آلود از همان نمای اول، زمانی که زندانیان لاغر و رنگ‌پریده در حال عبور از محیطی مه‌آلود و دود‌گرفته هستند، بر فیلم حاکم می‌شود. سال ١۶٣٣ است و دولت نظامی ژاپن وارد عمل شده تا کاتولیک‌های این کشور را قلع‌وقمع کند و برای انجام این کار، دو گزینه مشخص پیش‌روی آنها قرار داده است: روی سنگی که تصویر حضرت عیسی بر آن حک شده است بایستند و از ایمانشان دست بردارند یا مجموعه‌ای از شکنجه‌های وحشتناک را تحمل کنند که عموما منجر به مرگی تدریجی و دردناک می‌شود. پدر کریشتاوائو فریرا (لیام نیسون)، از طریق صدای روی تصویر (Voice-over)، با لحنی خشک و بی‌روح، درباره این شرایط توضیح می‌دهد؛ حرف‌های او در سراسر جهان شنیده می‌شود و نامه‌ای به دست هم‌کیشان پرتغالی‌اش می‌رسد که آنها را سر‌در‌گم می‌کند. کشیش اعظم که نمی‌داند آیا پدر فریرا مرتد شده یا به‌دلیل اعتراض، جانش را از دست داده، دو مبلغ جوان‌تر؛ یعنی پدر گارپ (آدام درایور) و سباستیائو رودریگز (اندرو گارفیلد) را اعزام می‌کند تا درباره این موضوع تحقیق کنند.


http://www.naghdefarsi.com//wp-content/uploads/media/kunena/attachments/8299/Silence.jpgبنابراین یک فیلم ماجراجویانه دلهره‌آور شروع می‌شود (فیلم «نجات سرباز رایان» را در نظر بگیرید و تصور کنید شخصیت‌های اصلی کشیش باشند) که در آن، دو مرد جوان، درحالی‌که سرنخ‌ها را برای کشف حقیقت درباره سرنوشت پدر فریرا دنبال می‌کنند، همراه با کاتولیک‌های ژاپنی ستمدیده، مدام در حال مخفی‌شدن هستند و همه اینها پیش از شروع ماجرای خطرناکِ تلاش برای زنده‌ماندن اتفاق می‌افتد. راز پدر فریرا، با شروع این درام، به‌تدریج اهمیتش را از دست می‌دهد و در نهایت، تردید سباستیائو، به مسئله اصلی داستان تبدیل می‌شود؛ او مجبور است تصمیم بگیرد که تا کجا می‌تواند از عقایدش دفاع کند. نیمه دوم فیلم، جذابیت بسیار کمتری نسبت به بخش‌های آغازین آن دارد، چون در این نیمه، محتوا و مسائل ظاهرا جدی، جایگزین تعلیق می‌شوند، اما اسکورسیزی مدام ترس ناشی از این جهان بی‌ثبات را که وجود این کشیش‌های یسوعی جوان را فراگرفته است، به مخاطب منتقل می‌کند. وقتی که این کشیش‌ها در حال دست‌و‌پنجه نرم‌کردن با این شرایط و مقابله با فشارها برای مطیع‌کردن آنها هستند، ممکن است درباره منشأ این فشارها برای برخی از بیننده‌ها این سؤال پیش بیاید که چرا این کشیش‌ها فقط یک لحظه روی سنگی که تصویر حضرت عیسی بر آن حک شده است نمی‌ایستند و بعد به‌سرعت فرار کنند؟


اما اسکورسیزی آن‌قدر به شخصیت‌هایش نزدیک می‌شود که ما به‌راحتی می‌توانیم منطقی را که بر عقایدشان حاکم است، درک کنیم. فیلم «سکوت» با وجود فیلم‌نامه‌ای قوی، نقاط ضعفی دارد که مربوط به بازی‌هاست. همه می‌دانند که درایور و گارفیلد پرتغالی نیستند که البته برای این اثر انگلیسی‌زبان لزوما اهمیتی ندارد، اما مسئله اینجاست که این دو بازیگر، برای مواجهه با این چالش، رویکردهای بسیار متفاوتی را اتخاذ کردند. درایور با لهجه عجیبی صحبت می‌کند که می‌توان گفت تقلید نسبتا خوبی از لهجه خاویر باردم است، درحالی‌که به نظر می‌رسد گارفیلد بین لهجه بریتانیایی و آمریکایی گیر کرده است و به‌هیچ‌عنوان نمی‌تواند بین این دو لهجه یکی را انتخاب کند.

خوشبختانه نیازی نیست هیچ‌کدام از آنها به‌مدت طولانی صحبت کنند و درایور نسبتا زود از داستان خارج می‌شود.

http://www.naghdefarsi.com//wp-content/uploads/media/kunena/attachments/8299/Silence2.jpgدر نهایت با یک گارفیلدِ آشفته و مضطرب طرف هستیم که بی‌هدف در بیشه‌زار‌ها پیش می‌رود تا از چنگ مقامات ژاپنی فرار کند و بسیار شبیه لئوناردو دی‌کاپریوی نجات‌یافته در فیلم «از گور برگشته» است. او که حالا از گارفیلدِ فیلم «اسپایدرمن»، با آن جذابیت عجیب‌وغریب، یک دنیا فاصله گرفته است، در این فیلم موفق می‌شود به‌خوبی حس تشویش و اضطراب را به مخاطب منتقل کند و همین موضوع نشان می‌دهد در عرصه بازیگری به پختگی رسیده است. تردیدِ پدر رودریگز، هسته مرکزی فیلم است و گارفیلد این کشمکش درونی را به باورپذیرترین شکل ممکن به تصویر می‌کشد.


متأسفانه فیلم علاوه بر تأکید بر این موضوع، به موضوعات تمثیلی دیگری نیز می‌پردازد که همین مسئله مدام جلو پیشرفت و شکل‌گرفتن آن را می‌گیرد. از این گذشته، داستان این فیلم حول محور چند ناجی سفید‌پوستِ شجاع و سربلند می‌گردد که با شخصیت‌های شرور و بد‌‌ذاتِ آسیایی مواجه می‌شوند و دراین‌میان تنها چند آدم مهربان وجود دارد. اکثر شخصیت‌های آسیایی فیلم، دیالوگ‌های انگلیسی‌شان را طوری ادا می‌کنند که انگار بعد از هر کلمه نقطه وجود دارد. بزرگ‌ترین دشمن سباستیائو، یک مفتش بزرگ (ایسی اوگاتا) است که رفتاری عجیب و زننده دارد و تن صدا و قهقهه‌های ناخوشایند و کریه‌اش تا حدودی شبیه شخصیت داستانی «فومانچو» است. البته اگر منصفانه نگاه کنیم، می‌بینیم که شخصیت‌های اصلی این فیلم کاملا مطابق با رمان اندو هستند و اسکورسیزی سعی کرده همچون روبر برسون، با دقت و وسواس، دریچه جالبی رو به زمان‌های دور باز کند. با در نظر گرفتن آثار اخیر اسکورسیزی باید بگوییم که این فیلمِ جدید، نه تأثیرگذاری «گرگ وال‌استریت» را دارد و نه نگاه متعالی «هوگو» را. درعوض، اما، به‌لحاظ وهم‌آلودبودن، به «شاترآیلند» نزدیک‌تر است؛ داستانِ ضعیف دیگری که با کمک عوامل بصری جذاب و هیجان‌انگیز و فضایی خلاقانه موفق شد بر بسیاری از ضعف‌هایش غلبه کند. فیلم «سکوت»، نگاهی پیچیده و هوشمندانه به کشمکش‌های درونی یک مؤمن واقعی است که با یک نمای استادانه به پایان می‌رسد؛ نمایی که به ما می‌گوید این کشمکش‌ها هرگز تمام نخواهند شد.

مترجم: سارا منجزی

روزنامه شرق

ممکن است شما دوست داشته باشید

23
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
23 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
6 Comment authors
پیمانhosein_kamir ahmadحسینعلی معنوی Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
پیمان
Guest
Member
پیمان

خدایی اگر این فیلم رو کارگردانی غیر از اسکورسیزه میساخت اینقدر ازش تعریف می کردن؟؟یه جور گفتن اسکورسیزه بیست ساله میخواست بسازه و حالا به آرزوش رسید که با دیدن فیلم نا امید شدم، گول پوستر یلم رو نخورید لیام نیسون نقش اول فیلم نیست مجموعا گمانم ده دقیقه حضور نداره در فیلم بازیگر اصلی فیلم اندرو گارفیلد هستش که با اون تم خنده ای که توی چهره اصلا مناسب شخصیتی نیست که مدام در معرض شکنجه های روحی قرار میگیره، جوی چشماش هم کیش و آیین هاشو عذاب میدن و می کشن این ناراحته و فریاد میزنه ولی چهره… ادامه »

حسین
Member
Member
حسین

به نظر من فیلم سکوت به سه بخش کلی تقسیم میشه. برخلاف نظر برخی بنظرم اوج شکوه و چالش فیلم یک سوم ابتدایی آن است. جاییکه ما به عنوان مخاطب مدام با بیم و امید مواجه میشویم. اوج همذات پنداری فیلم در همین بخش شکل میگیرد. اعتماد و انتخاب مهمترین مسائلی هستند که مطرح میشوند و به خوبی مخاطب را در حالت تعلیق نگه میدارند. رفته رفته این بخش که مخاطب بخاطر چالش هایش بسیار با آن ارتباط برقرار میکند جای خودش را به بخش دوم می دهد. انگار که اسکورسیزی مقدمه ای چیده که ذهن بیننده اش را گرم… ادامه »

حسین
Member
Member
حسین

به نظر من فیلم سکوت به سه بخش کلی تقسیم میشه. برخلاف نظر برخی بنظرم اوج شکوه و چالش فیلم یک سوم ابتدایی آن است. جاییکه ما به عنوان مخاطب مدام با بیم و امید مواجه میشویم. اوج همذات پنداری فیلم در همین بخش شکل میگیرد. اعتماد و انتخاب مهمترین مسائلی هستند که مطرح میشوند و به خوبی مخاطب را در حالت تعلیق نگه میدارند. رفته رفته این بخش که مخاطب بخاطر چالش هایش بسیار با آن ارتباط برقرار میکند جای خودش را به بخش دوم می دهد. انگار که اسکورسیزی مقدمه ای چیده که ذهن بیننده اش را گرم… ادامه »

amir ahmad
Guest
Member
amir ahmad

محمد حسینی سرحدی:با سلام
بنظر من فیلم خوبی نیست
بسیار طولانی هست نباید هیچ فیلمی رو جلو زد اما من بارها و بارها اینکار رو انجام دادم
بازی نقش اول فیلم خیلی بده {آندره گارفیلد} و توی این مورد کستینگ خوبی انجام نشده
و چند دلیل دیگر…
من نتونستم نا آخرش ببینم و توقع بیشتری داشتم
با تشکر.

خب این دلیلش اینه که شما مخاطب سینما نیستی

amir ahmad
Guest
Member
amir ahmad

[quote name=”محمد حسینی سرحدی”]با سلام
بنظر من فیلم خوبی نیست
بسیار طولانی هست نباید هیچ فیلمی رو جلو زد اما من بارها و بارها اینکار رو انجام دادم
بازی نقش اول فیلم خیلی بده {آندره گارفیلد} و توی این مورد کستینگ خوبی انجام نشده
و چند دلیل دیگر…
من نتونستم نا آخرش ببینم و توقع بیشتری داشتم
با تشکر.[/quote]
خب این دلیلش اینه که شما مخاطب سینما نیستی

ali.m
Member
Member
ali.m

سپاسگذارم،شما لطف دارید جناب mrmaleki

mrmaleki
Guest
Member
mrmaleki

ali.m:قبل از هر نقدیباید گفت که اسکورسیزی اگر بهترین فیلمساز تاریخ سینما نباشه(که خیلی ها میگویند)قطع به یقین یکی از ۱۰ فیلمساز برتر تاریخ سینما بوده،هست و خواهد بود.(شخصآ حالت دوم رو قبول دارم)اسکورسیزی در هزاره جدید میلادی ۷ فیلم بلند سینمایی و ۳ مستند ساخته است که برای ۵ تای آنها کاندید اسکار شده است و حتی ۲ فیلم دیگرش(شاترآیلند/سکوت)نیز بشدت مستحق حداقل کاندیدی بودند.مارتین بزرگ با بالا رفتن سن نه تنها کم کارتر و ضعیفتر نشده بلکه هم پرکارتر شده و هم با ماحصل نیمقرن فیلمسازی اش،فیلم به فیلم بهتر شده و مایه تعجب همگان شده است،به نحویکه… ادامه »

bent ben
Member
Member
bent ben

محمد حسینی سرحدی:با سلام
بنظر من فیلم خوبی نیست
بسیار طولانی هست نباید هیچ فیلمی رو جلو زد اما من بارها و بارها اینکار رو انجام دادم
بازی نقش اول فیلم خیلی بده {آندره گارفیلد} و توی این مورد کستینگ خوبی انجام نشده
و چند دلیل دیگر…
من نتونستم نا آخرش ببینم و توقع بیشتری داشتم
با تشکر.

گارفیلد عالی بازی کرد . فیلم زیبایی هست ولی باید صبور بود در دیدنش

bent ben
Member
Member
bent ben

فیلمی زیبا از لحاظ بصری و البته طولانی و خوب
با درون مایه مذهبی

محمد حسینی سرحدی
Guest
Member
محمد حسینی سرحدی

با سلام
بنظر من فیلم خوبی نیست
بسیار طولانی هست نباید هیچ فیلمی رو جلو زد اما من بارها و بارها اینکار رو انجام دادم
بازی نقش اول فیلم خیلی بده {آندره گارفیلد} و توی این مورد کستینگ خوبی انجام نشده
و چند دلیل دیگر…
من نتونستم نا آخرش ببینم و توقع بیشتری داشتم
با تشکر.

ali.m
Member
Member
ali.m

قبل از هر نقدیباید گفت که اسکورسیزی اگر بهترین فیلمساز تاریخ سینما نباشه(که خیلی ها میگویند)قطع به یقین یکی از ۱۰ فیلمساز برتر تاریخ سینما بوده،هست و خواهد بود.(شخصآ حالت دوم رو قبول دارم)اسکورسیزی در هزاره جدید میلادی ۷ فیلم بلند سینمایی و ۳ مستند ساخته است که برای ۵ تای آنها کاندید اسکار شده است و حتی ۲ فیلم دیگرش(شاترآیلند/سکوت)نیز بشدت مستحق حداقل کاندیدی بودند.مارتین بزرگ با بالا رفتن سن نه تنها کم کارتر و ضعیفتر نشده بلکه هم پرکارتر شده و هم با ماحصل نیمقرن فیلمسازی اش،فیلم به فیلم بهتر شده و مایه تعجب همگان شده است،به نحویکه… ادامه »

مکس
Guest
Member
مکس

عالی بود.منتظر اثر جدید استادم باحضور الپاچینو چه شاهکاری بشه

علی خ
Guest
Member
علی خ

لطفا نقد تاد مک کارتی و جاستین چانگ رو هم بگذارید

Good
Guest
Member
Good

سلام ببخشید میشه نقد های بیشتری رو برای فیلم سکوت اضافه کنید مثل فیلم های راننده تاکسی و گاو خشمگین که کاملترین نقد ها واطلاعات رو شما برای اون فیلم ها در نظر گرفته بودید _________ [b]نقدفارسی:[/b] درود دوست عزیز. بیشترین عنوان نقدها متعلق به ۲۵۰ فیلم برتر imdb هستند. طبیعتا اگر فیلم سکوت و سایر آثار سینمایی، در جایگاه ۲۵۰ فیلم برتر قرار گیرند، نقدهای بیشتری اضافه خواهد شد. در هرحال به جز صفحه‌ی نقد و بررسی فیلم‌ها، مطالب جانبی و تحلیلی دیگری نیز در رابطه‌ با فیلم‌های مختلف در بخش مقالات سینمایی قرار داده می‌شوند. به عنوان مثال… ادامه »

حامد
Member
Member
حامد

http://www.reelviews.net/reelviews/silence
نقد براردینلی هم منتشر شده چند وقته…
۳/۴

H
Guest
Member
H

بی صبرانه منتظر این فیلمم. به خصوص به خاطر حضور لیام نیسون

Mojtaba01
Guest
Member
Mojtaba01

کسی که اول میخواسته کشیش بشه و طبق گفته خودش همیشه تو زندگی با مسائل و افکار دینی درگیر بوده.
حالا فیلمی ساخته که ۲۸ ساله توی ذهنش رو بار ها مرور کرده و به خاطر اینکه که ساخته بشه هیچ دستمزدی نگرفته
صرف نظر از هر نقد و واکنشی به فیلم یه دلیل برای دیدنش کافیه اون هم اینه
A Martin Scorsese Picture

Keep
Guest
Member
Keep

فیلم ارزشمندی هستش

www.saeed.xanjani98@
Guest
Member
www.saeed.xanjani98@

spartacus1:احساس فوق العاده ای داشتم تو این سه سال که spartacus1:احساس فوق العاده ای داشتم تو این سه سال که منتظر این فیلم بودم اما از وقتی که تریلرش پخش شد روز به روز دارم نا امید تر و سر خورده تر میشم که مبادا فیلمش خوب نباشه و اون انتظارم از مارتین و براورده نکنه! من هم مثل شما سه سال منتظراین فیلم هستم واتفاقا با دیدن تریلر علاقه من روز به روز بیشتر میشه اما چیزی که مرا نگران میکند پیام فیلم هستش که سکوت خدا رو میخواد نشون بده که کفر امیزه که امیدوارم این طور نباشه… ادامه »

spartacus1
Guest
Member
spartacus1

احساس فوق العاده ای داشتم تو این سه سال که منتظر این فیلم بودم اما از وقتی که تریلرش پخش شد روز به روز دارم نا امید تر و سر خورده تر میشم که مبادا فیلمش خوب نباشه و اون انتظارم از مارتین و براورده نکنه!

Admin
Member

با سلام خدمت دوستان.

درباره ترجمه خدمتتون عرض کنم که منتقد نشریه (یا روزنامه) تلگراف نقد رو به شکلی متفاوت (و اندکی ثقیل) نوشته. درست مثل خود فیلم. طبیعتا ترجمه اش هم همون طور میشه. متن اصلی در لینک زیر قابل دسترسه. اگر مقایسه کنید متوجه میشید ترجمه درست و منطبق با همین متنه.
http://www.telegraph.co.uk/films/0/silence-review-scorseses-brutal-spiritual-epic-will-scald-succor/

خدمت اون دوستانی که مایل هستند نقد قابل فهم تر و با چهارچوب استاندارد و آشنا رو بخونن عرض کنم که نقد براردینلی هم به محض انتشار برای این فیلم در همین صفحه منتشر خواهد شد.

با تشکر از همراهی شما

شایان ر
Guest
Member
شایان ر

ترجمه یکم … یجوریه … متن سنگین شده

یک دوست
Guest
Member
یک دوست

دست شما درد نکنه ولی ترجمه یه جوریه !!!