Shadow (سایه)

کارگردان: Yimou Zhang (ییمو ژانگ)
نویسنده: Yimou Zhang (ییمو ژانگ),
7.1
81
0.95

خلاصه داستان:

آقای «ژانگ ییمو» با ساخت این فیلم به گذشته‌ی خونین و افسانه‌ای چین بازگشته است.


خلاصه نظر منتقدان:
گلن کنی – The New York Times (امتیاز ۱۰ از ۱۰)

دیدی جدید به مبارزات در سینما؛ فیلم «سایه» به همان اندازه‌ای که در اجرا قوی و خاص است در سبک خشونت خود نیز منحصر به فرد و بی‌نظیر عمل کرده است.

 

اولیور لیلتون – The Playlist (امتیاز ۹.۱ از ۱۰)
«ژانگ ییمو» فیلم‌سازی است که به تمام جنبه‌های آثارش تسلط کامل دارد؛ ترکیبات بصری‌ای که او استفاده کرده از همیشه پیچیده‌تر است، طراحی بصری او را شاید بتوان یک ژانر مجزا دانست و اجازه می‌خواهم تا به صورت مجزا به طراحی لباس‌ها اشاره بکنم.

 

بوید وان هوئجی – The Hollywood Reporter (امتیاز ۹ از ۱۰)
ستاره‌ی واقعی این اثر را باید جهان بصری بی‌نظیر و به شدت خاص آن دانست که از الگوی Tai Chi – در غرب بیشتر با سمبل Yin-And-Yang شناخته می‌شود – و سبک نقاشی قلم‌موی جوهری الهام گرفته شده است.

 

جسیکا کیانگ – Variety (امتیاز ۹ از ۱۰)
هر بخش از عناصر سبکی خاص فیلم بسیار زیبای آقای «ییمو» که به شدت کنترل‌شده نیز هستند، تنها بازتابی از یکدیگر هستند؛ موتیفی که مدام تکرار می‌شود، تکراری که هر دفعه با دفعه‌ی قبلی تفاوت دارد.

 

لئوناردو گوی – The Film Stage (امتیاز ۸.۳ از ۱۰)
فیلم «سایه» هم احساس و هم دید بصری را در کنار یکدیگر دارد و نتیجه دوئل با هنرهای رزمی بی‌نظیر به همراه زیبایی بصری نفس‌گیری شده است که هم طرفداران قدیمی و هم جدید این کارگردان را راضی خواهد کرد.

 

دومترس ماتئو – Screen International (امتیاز ۸ از ۱۰)
پس از ملغمه‌ی بی‌معنی سبک مبارزه‌ی هنرهای رزمی با هیولاهای بزرگ در فیلم «دیوار بزرگ»، آقای «ییمو» توانسته با ساخت این فیلم به دوران شکوه و عظمت خود با آثار احساسی‌ای مثل «قهرمان» و یا «خانه‌ی خنجرهای پران» بازگردد.

 

فیلیپ فریتاس – Film Threat (امتیاز ۸ از ۱۰)
فیلم «سایه» جشن کاملی از شکوه ترکیب شده با مناظر دیدنی، شگفتی و دیوانگی است.

 

جو مورگنسترن – Wall Street Journal (امتیاز ۸ از ۱۰)
فیلم آقای «ییمو» کاملا سرگرم‌کننده است.

 

کیتی ریف – The A.V Club (امتیاز ۷.۵ از ۱۰)
فیلم در نهایت هم به سمت سبک بصری خاص کارگردانش متمایل می‌شود اما وقتی آن سبک تا این حد خاص و کم‌نظیر است، این مسئله لزوما چیز بدی به نظر نمی‌رسد.

دیوید فیر – Rolling Stone (امتیاز ۶ از ۱۰)
«سایه» فیلم حماسی بدی نیست، بیشتر پیش‌پاافتاده است.


نقد و بررسی فیلم به قلم Glenn Kenny (گلِن کِنی)

نشریه نیویورک تایمز

نمره 10 از 10

شاید تنها کسی که جرئت استفاده از یک چتر در صحنه‌ی مبارزه را داشته باشد آقای «ژانگ ییمو» است.

یکی از بزرگ‌ترین کارگردانان صاحب سبک چینی با ساخت فیلم «سایه»(Shadow) دوباره به گذشته بازگشته است. فیلم «سایه» یک حماسه‌ی هنرهای رزمی پرادعا و سخت و عجیب است در سبک آثاری مثل «خانه‌ی خنجرهای پران»(House of Flying Daggers)، «قهرمان»(Hero) است. صحنه‌های ابتدایی اثر چنان پیچیده، سخت و البته خسته‌کننده اند که می‌شود گفت آثای «ژانگ ییمو» از زمان ساخت «دیوار بزرگ»(The Great Wall) چند قدم به عقب رفته است.

صحنه‌ی اوج اکشن فیلم به حدی اغراق شده است که بینندگان احتمالا دوست دارند کمی حماقت و سادگی به جای آن ببینند. این صحنه پر از مبارزان پرنده، شمشیرزنان مرد و شمشیرزنان زنی است که دهه‌ها هنرهای رزمی سریع و با شدت است، چیزی که در اثر برنده‌ی اسکاری مثل «ببر غران، اژدهای پنهان» نیز دیده ایم.

اما همچنان باید بر این نکته تاکید کرد که در «سایه» نیز ما می‌توانیم حس حضور «ییمو» را کاملا درک کنیم چرا که او سبک خاص خود و همچنین نوع طراحی صحنه‌ای که در تمام دوران کاریش امضای او بوده را همچنان با خود به همراه دارد؛ طراحی صحنه‌ای که در آثای مثل «ذرت سرخ»(Red Sorghum)، «جو دوو»(Ju Dou) و «فانوس قرمز را برافراز»(Raise the Red Lantern) دیده بودیم.

در دوران افسانه‌ای چین باستان، سه حکومت بر سر تصاحب شهر «جینگ سیتی» با یکدیگر می‌جنگیدند. خاندان‌های Yang و Pei با یکدیگر متحدد شدند تا خاندان سوم را شکست بدهند. اما خاندان Yang در نهایت شهر «جینگ سیتی» را برای خود نگه داشت، مسئله‌ای که باعث شکل‌گیری اختلافاتی شد. خوشبختانه و یا شاید هم بدبختانه، حاکم خاندان Pei(ریان ژنگ) مصمم است تا به هر طریق ممکن صلح را حفظ بکند. او به فرمانده‌ی خود می‌گوید که:«هیچ‌وقت از جنگی صحبت نکن که نمی‌توانی آن را ببری».

فرمانده‌ی اصلی ارتش او(با بازی چائو دنگ) دچار جراحات شدیدی در جنگ شده است اما تمام چیزی که برای او اهمیت دارد این است که دوباره برای بازپس‌گیری شهر «جینگ سیتی» به جنگ بروند. او به پادشاهش می‌گوید که:«هیچ فرمانروایی نمی‌تواند بر خلاف میل مردمش عمل کند».

فرمانروا به سخنان او گوش نمی‌دهد اما فرمانده‌ی محبوبش را نیز برای این کار اعدام نخواهد کرد. او صرفا قصد تحقیر او را دارد و این کار را با دستور به کوتاه کردن موی وی اجرایی می‌کند. فرمانده با این کار مجبور می‌شود تا با همسرش به خوانندگی دوره گردی دو نفره برود و عملا تبدیل به یک انسان عادی می‌شود، حالتی که او در آن می‌تواند درباره‌ی انجام کارها به روشی که دوست دارد نقشه بکشد و حتی واقعا با همسرش هم دوره‌گردی و نوازندگی و خوانندگی بکند(نقش همسر او را لی سان بازی می‌کند). البته این چیزی است که ما آن را باور می‌کنیم.

اینطور که مشخص می‌شود فرمانده بیش از حد تصور ما آسیب دیده بود. به نظر او یک فرد عادی با ظاهر شبیه به خود را آموزش داده تا جای وی را در دربار بگیرد و بر طبل جنگ بکوبد. فرمانده‌ی «واقعی» شبیه به یک پیامبر به نظر می‌رسد به این خاطر که پادشاه جوان قول می‌دهد تا خواهرش را به ازدواج یکی از اعضای خاندان Yang در بیاورد صرفا برای اینکه بتواند در مقابل از او(با بازی شیائوتونگ گوآن) بخواهد به قصر وی آمده و همدمش بشود. اما خاندان Yang از این حرف‌ها گستاخ تر اند و تاوان این کار را با خون خود خواهند داد.

آقای «ژانگ ییمو» به عنوان کارگردان و نویسنده‌ی مشترک این اثر بیش از نیمی از این فیلم را با این پیچیدگی‌ها پر کرده است، مسائلی که هم غامض اند و هم وقت‌گیر. خیلی جذاب‌تر و سرگرم‌کننده‌تر است اگر صرفا بخواهیم بر روی ترکیب رنگی که آقای «ییمو» برای فیلمش انتخاب کرده است تمرکز بکنیم. «سایه» درست مثل یک سایه است؛ یک ترکیب ذغالی سیاه، خاکستری و سفید با رنگ سبزی که در نماهای خارجی‌تر بسیار خفه و پوشیده‌شده در میان مه و باران همیشگی گاها قابل دیدن است. این ترکیب رنگی دقیقا به اندازه‌ی رنگ سبز در فیلم «خانه خنجرهای پران»، رنگ‌های سمبلیک قرمز و طلایی «جو دوو» و همچنین رنگ‌های سرخ‌فام و سیاه در «فانوس قرمز را برافراز» ماندگار و بی‌نظیر است.

درست همانند وقتی که آن سبک طراحی بصری و تمام آن زیرنویس‌های لعنتی(برای افرادی که چینی بلد نیستند) در آستانه‌ی به خواب بردن بینندگان اند، آقای «ییمو» صحنه‌های اکشن را در بخش طولانی سوم فیلم به سر ما می‌ریزد. اگر صادقانه بخواهم بگویم، این صحنه‌ها بیش از حد حجیم و اغراق شده اند و مقادیر زیادی از تکنیک‌های مبارزات چینی با بامبو را دارند که کمی خسته‌کننده می‌شود. و آن چترها، خدای من، آن چترها. راهی برای خم شدن و «با باران یکی شدن» در مبارزه، خیلی زنانه است، مگر نه؟ چه سلاح مخفی جالبی!

من خیلی سال‌ پیش با تماشای «جو دوو» زمانی که در جشنواره‌ی فیلم نیویورک برای اولین بار اکران شد عاشق سبک کارهای آقای «ییمو» شدم و «سایه» هیچ چیزی شبیه به آن تجربه نیست. این فیلم اصلا یکی از بهترین آثار آقای «ییمو» نیست، اصلا در سطح «قهرمان» و یا «خانه‌ی خنجرهای پران» نیست. اما اشتباه نکنید؛ این فیلم همچنان یکی از بهترین آثار رزمی اخیر است و چیزی به این سبک می‌آورد که می‌شود از آن استقبال کرد.

مترجم :امید بصیری


2
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
2 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
ali.m Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
ali.m
Member
Active Member
ali.m

قبل از نقد فیلم باید گفته بشه که قطعا درجه نمایش فیلم pg13 نیست آنهم با حجم بالای خشونت گرافیکی فیلم و همچنین داستان فیلم که مهمترین رکن آن بر پایه ی خیانت و..است،فیلم بدون شک بعد از گلهای جنگی تیره ترین و خشن ترین اثر ییمو است به مراتب بیشتر از قهرمان،خانه خنجرهای پرنده و نفرین گلهای طلایی و بدون درجه بندی در آمریکا اکران محدود شده است. هیچ فیلمسازی در تاریخ سینما به اندازه ی ییمو وطن پرست و تاریخ پرست نیست،وی همواره داستانهایش را در فضای تاریخی و فرهنگی امپراطوری کهن و پربار کشورش چین در دوره… ادامه »

ali.m
Member
Active Member
ali.m

سلام مجدد به همه ی دوستان گمان میکنم ترجمه ی نقد گلن کلی چندان دقیق نباشه آخه از ۱۰ به فیلم ۱۰ داده اونوقت خیلی هم ایراد گرفته(به نسبت نمره حداکثری) برخلاف پاراگراف آخر باید بگم سایه یک شاهکار بینظیر دیگر از ژنگ ییمو کهنه کار است که قطع به یقین در زمره ۳ شاهکار اول اون قرار میگیره و اگر بهتر و کاملتر از قهرمان و خانه خنجرهای پرنده نباشه،هرگز از اونها کمتر نیست،زیرا برخلاف اکثر آثار ییمو که فقط سرشار از زیبایی های مسحور کننده سمعی و بصری و منحصر بفردی است،دراین فیلم علاوه بر اونها با یک… ادامه »