Ready or Not (چه حاضر باشی چه نباشی)


خلاصه داستان:

فیلم داستان یک جوان به نام گریس است، که قرار است به تازگی با خانواده همسرش آشنا شود اما بزودی این آشنایی تبدیل به شرایطی برای فرار از مرگ و خون بار دنبال می‌شود…


تصاویر فیلم:

خلاصه نظر منتقدان:

Variety (امتیاز ۸ از ۱۰)
سطح خشونت در این فیلم به حدی بالاست که تقریبا به کمدی تبدیل می‌شود، خنده‌هایی از روی شوکه شدن که در سکانس‌های غیرمنتظره‌ی کشته‌شدن یک سری شخصیت روی ‌می‌دهند.

 

دیوید الریچ – Indiewire (امتیاز ۷.۵ از ۱۰)
شاید «چه حاضر باشی چه نباشی» در ظاهر شبیه به یک فیلم کالت کلاسیک نباشد – ترس‌های اثر بسیار سطحی و نازک نارنجی‌اند، تصویرسازی آشنا است، و پایان‌بندی نیز چیز چندان خاصی برای ارائه ندارد – اما فیلم همچنان به طرز شرورانه‌ای از ابتدا تا انتها سرگرم‌کننده است.

 

آلونسو دورالده – TheWrap (امتیاز ۷.۲ از ۱۰)
اشتباهات محاسباتی به کنار، هوش و ذکاوت چشم‌گیری در «چه حاضر باشی چه نباشی» وجود دارد که آن را از بازار عامه‌ی هالیوود جدا می‌کند.

 

جسی هسنجر – The A.V Club (امتیاز ۶.۷ از ۱۰)
فیلم ظرافت چندانی ندارد اما دیدن آن قطعا رضایت‌بخش است.

 

جان دیفور – The Hollywood Reporter (امتیاز ۶ از ۱۰)
بازی «ویوینگ» به حد کافی خوب است تا بتواند فیلم را به جلو ببرد و گروه بازیگری اطراف او را هم گاه و بیگاه به خنده بیاندازد.

 

تیم گریرسون – Screen International (امتیاز ۶ از ۱۰)
اگرچه کارگردانان این فیلم در درآوردن صحنه‌های تعلیق‌دار اثر عملکرد خوبی داشته اند اما بخش‌های طنز و یا طراحی صحنه‌ی اثر خوب نیستند.

 

جاشوا روثکوف – Time Out (امتیاز ۶ از ۱۰)
اگر حرکات مهره‌های شطرنج فیلم «سوگلی» (The Favourite) بیش از حد شرورانه بود، «چه حاضر باشی چه نباشی» نقطه‌ی متضاد آ» است.

 

مایکل فیلیپس – Chicago Tribune (امتیاز ۵ از ۱۰)
ریتم اثر کاملا خارج است و لحن آن نیز اصلا ثباتی ندارد.


نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)

نشریه ReelViews

نمره 7.5 از 10

فیلم «چه حاضر باشی چه نباشی» (Ready or Not) را می‌توان ترکیبی از کمدی سیاه با صحنه‌های خونین وحشتناکی دانست که بیننده را آزرده‌خاطر می‌کند. فیلم هیچ‌گونه ترسی از رفتن به سوی ناشناخته‌ها در مفاهیم و صحنه‌های سینماییش ندارد و تمام تابوها را می‌شکند. تصور کنید که «مانتی پیتون» فیلم ترسناکی به سبک گوتیک می‌ساخت، «چه حاضر باشی چه نباشی» دقیقا همان فیلم میشد. رویکرد غیرسنتی و بدیع اثر به این ژانر ( و تواناییش در گسترش دادن یک پیش فرض داستانی خرد تا این اندازه) ما را به یاد اثری ساخته‌ی برادران کوئن و یا فیلمی از استودیوی Blumhouse می‌اندازد.

اگرچه مفهوم اثر به طرز غیر قابل چشم‌پوشی‌ای ساده و سهل است اما روایت این داستان شگفتی‌های بزرگی را با خود به همراه داشته است. لحظاتی در اثر هستند که فیلم به گونه‌ای پیش می‌رود که همه انتظارش را دارند و قابل پیش‌بینی است اما در برخی دیگر لحظات به هیچ‌وجه نمی‌شود چیزی که در ادامه اتفاق خواهد افتاد را حدس زد. فیلم هیچ‌گونه ابایی ندارد که حتی خودش، داستان و یا حتی شخصیت‌هایش را هم مسخره بکند. در تمام طول تماشای این اثر سالی وجود دارد که آیا اتفاقی فراواقعی در کار است یا اینکه صرفا با عده‌ای دیوانه‌ای مادی‌گرا طرف هستیم. کارگردانان مشترک این اثر یعنی «مت بتینلی – اولپین و تایلر گیلت» (که بر اساس فیلمنامه‌ای از «گای باسیک و رایان مورفی این اثر را ساخته اند) کاری کرده اند تا ما حتی تا لحظه‌ی آخر هم نتوانیم حدس بزنیم که چه اتفاقی در انتظارمان است.

ازدواج با خانواده‌ی «لی دوماس» مزایای خاص خود را دارد. ثروت این خاندان از حد و اندازه‌های تصور افراد عادی خارج است و شبیه به داستان‌های رویایی می‌ماند. البته بازی‌هایی هم در این خاندان وجود دارد. پس از مراسم جشن ازدواج، عروس تازه وارد به خانواده باید کارتی را از میان گزینه‌هایی که در مقابلش قرار گرفته است به شانس انتخاب کند و سپس هر بازی‌ای که بر روی آن نوشته شده بود را با دیگر اعضای خانواده بازی بکند. شطرنج، چکرز (نوعی بازی شبیه به شطرنج)، پارچسی و حتی کروکت؛ تمامی این گزینه‌ها انتخاب‌های امنی محسوب می‌شوند. تنها کارتی که فرد تازه‌وارد به هیچ‌وجه نباید آن را برداشته باشد «قایم با شک» است. خانواده‌ی «لی دوماس» این بازی را بسیار جدی می‌گیرند. «جست و جوگران» با اسلحه، چاقو، تبر و تیر و کمان در صحنه حاضر می‌شوند و اگر «فرد قایم‌شونده» نتواند تا طلوع آفتاب خود را در امنیت نگه دارد، طلاقی سریع و ابدی در انتظارش خواهد بود.

متاسفانه، کارتی که «گریس» (سامارا ویوینگ) پس از عروسی با کوچک‌ترین پسر خانواده‌‌ی «لی دوماس» یعنی «الکس» (مایک اوبرایان) برمی‌دارد همان کارت «قایم با شک» است. در ابتدا تصور او این است که با بازی بسیار بی‌ضرری طرف هستیم که اصلا خطرناک هم نیست، صرفا یک سنت احمقانه که اکثر خانواده‌ها دیگر به آن پایبند نیستند. هر چه بناشید چه کسی می‌تواند تصور کند که برادرشوهرهای جدیدش یعنی «تونی» (هنری زرنای) و «بکی» (اندی مک‌داول) در کاری خطرناک دخیل باشند؟ برادر دیگر الکس یعنی «دنیل» (آدام برودی) به نظر خیلی گریس را دوست دارد حتی اگر در اکثر لحظات هم مست باشد. بقیه‌ی افراد خانواده هم به جز شاید خاله «هلن» (نیکی گادنی) دوست داشتنی اند. زمانی که این بازی شروع می‌شود، کاملا مشخص است که این فعالیت تا سر حد مرگ کشنده است و اگر «گریس» می‌خواهد که زنده بماند او باید اوضاع را به سمت خودش چرخانده و شکارچی را تبدیل به شکار بکند.

فیلم به لحاظ لحن ما را به یاد «زمان‌های بد در ال‌رویال» (Bad Times at El Royale( می‌اندازد اگرچه که «چه حاضر باشی چه نه» آن مشکلاتی که آن فیلم در بخش سوم از آن‌ها رنج می‌برد را ندارد. فیلم در زمان‌هایی بیشترین تاثیرگذاری خود را دارد که نگاه ما به آن به عنوان یک فیلم کمدی باشد تا یک فیلم ترسناک، اگرچه که میزان خشونت موجود در آن به حدی هست که خواستاران این سبک را نیز راضی بکند. مشخصا می‌توانم به یکی از صحنه‌ها اشاره بکنم (که یک ناخن در مرکز آن قرار دارد و بیش از این چیزی نمی‌گویم) که ممکن است حال بیننده‌های حساس را بد بکند. همچنین صحنه‌های عجیب و غریب و گروتسک دیگری نیز در این فیلم وجود دارند. اما فیلم «چه حاضر باشی چه نباشی» با خود کنار آمده است در استفاده از شوخی‌هایی که شاید چندان مناسب نباشند.

اگرچه استودیوی فیلم‌سازی Blumhouse در تولید این فیلم نقشی نداشته است اما فیلمسازان این اثر از سبک ترسناک موفقیت‌آمیز آثار آن استودیو الهام‌های بسیاری گرفته اند. تیم کارگردانی اثر که بیشتر به خاطر آثار کوتاهشان در ژانر ترسناک شناخته می‌شوند در زمینه‌ی ساخت فیلم‌های بلند ید چندان طولایی ندارند. فیلم «چه باشی چه نباشی» اسامی بزرگی را در گروه بازیگری خود ندارد؛ شاید آشناترین چهره را بتوان «اندی مک داول» و «هنری زرناری» دانست. بازیگر نقش اصلی یعنی «سامارا ویوینگ» شاید شباهت عجیب و زیادی به «مارگو رابی» داشته باشد.

تاریخ اکران اواخر آگوست فیلم «چه حاضر باشی چه نباشی» باعث می‌شود تا فشاری بر روی فیلم نباشد تا عملکرد درخشانی از خود در گیشه نشان بدهد. بودجه‌ی کم فیلم باعث می‌شود تا آن را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های تابستان امسال در نظر بگیریم که در ژانر کمدی/ترسناک خود را مطرح می‌کند. فیلم هیجان بالای خود را در یک یک ساعت پایانی از دست می‌دهد، هر چه نباشد با چنین پیش‌فرض داستانی محدودی تا یه حدی بیشتر نمی‌توان پیش رفت. اما در هر صورت به حدی خشونت و سرگرمی در ۹۵ دقیقه‌‌ی مدت زمان این فیلم وجود دارد که بخواهد بینندگان را تا انتهای خود بکشاند.

مترجم :امید بصیری


دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of