Jurassic Park (پارک ژوراسیک)


خلاصه داستان:

دانشمندان در جزیره دورافتاده ای پارک تفریحی ماقبل تاریخ درست کرده اند و توانسته اند دایناسورهای ماقبل تاریخ را بازسازی کنند تا اینکه ..


تصاویر فیلم:

نقد و بررسی فیلم به قلم

پس از 65میلیون سال از انقراض دایناسورها، غول‌های باستانی زمین به محبوب‌ترین موجودات روی زمین تبدیل شده‌اند. مهم‌ترین ویژگی پارک ژوراسیک هم این بود که برای نخستین بار این موجودات را به نمایش عمومی درآورد.

65 میلیون سال پیش یکی از بزرگ‌ترین انقراض‌های تاریخ سیاره ما رخ داد. بسیاری از دانشمندان معتقدند آنچه باعث آن رویداد شد برخورد سنگ آسمانی بزرگی به جایی بود که امروز خلیج مکزیک قرار دارد. در پی آن حادثه دوسوم گونه‌هایی که روی زمین زندگی می‌کردند برای همیشه از صحنه گیتی حذف شدند و دایناسورها شناخته‌شده‌ترین قربانیان آن رویداد بودند.

با وجود اینکه 65 میلیون سال از نابودی آن‌ها می‌گذرد، اما این خانواده از موجودات در یک زمینه بی رقیب مانده‌اند و آن محبوبیت بین انسان‌هایی است که میلیون‌ها سال پس از آن‌ها به حکمرانی زمین رسیده‌اند. بعید می‌دانم هیچ گونه از جانورانی که اکنون در جهان وجود دارند و یا پیش‌تر از ما بر روی این سیاره زیسته‌اند به اندازه دایناسورها محبوب و کنجکاوی برانگیز باشند. هنوز هم خواندن خبر یافته جدیدی درباره این حکمرانان باستانی زمین و یا دیدن فسیلی نو یافته از آن‌ها چشم‌ها را خیره و توجه‌ها را به خود جلب می‌کند. دایناسورها گونه‌ای بودند که سیاره ما را تحت سلطه خود داشتند و حادثه‌ای غیر منتظره مهر پایانی بر حضور آن‌ها بر روی سیاره ما زد. همان رویداد می‌تواند دوباره تکرار شود و از این نظر ما با دایناسورها چندان تفاوتی نداریم.

اما یکی از هیجان‌انگیزترین داستان‌ها درباره دایناسورها این است که چگونه دیرینه‌شناسان آن‌ها را از روی بقایای فسیل‌ها و استخوان‌هایشان بازسازی کردند و ما را با چهره موجوداتی آشنا ساخته‌اند که میلیون‌ها سال است که دیگر سیاره ما روی آن‌ها را به خود ندیده است. علم چگونه توانسته است فراموش شده‌ها را به محبوب‌ترین موجودات تاریخ بدل کند؟

در میان بازسازی‌های عمومی ‌که از چهره دایناسورها صورت گرفته و آن‌ها را مقابل دیده‌های مردم عادی قرار داد، بدون شک پارک ژوراسیک یکی از موفق‌ترین تجربه‌هاست.

استیون اسپیلبرگ در سال 1993/1372 بر مبنای رمانی علمی‌تخیلی از مایکل کرایتون فیلم پارک ژوراسیک را ساخت. داستان پارک ژوراسیک (به خصوص نخستین قسمت آن) را بسیاری، تلاقی موفق و مبهوت‌کننده علم و جلوه‌های ویژه سینما به شمار آورده‌اند. این داستان به قدری خوب و دقیق بیان شده بود که بعد از موج عظیمی‌که به وجود آورد بسیاری از دانشمندان و تهیه‌کنندگان فیلم ناچار شدند توضیح دهند آنچه در فیلم به نمایش آمده است هنوز از نظر علمی‌قابلیت اجرایی شدن ندارد.

پارک ژوراسیک از دو جنبه قابل دقت و توجه است. یکی به خود داستان بر می‌گردد و دیگری به بازسازی و نمایش دایناسورها و دقتی که در بازسازی آن‌ها اتفاق افتاده است.

داستان فیلم

داستان پارک ژوراسیک به تلاش دانشمندان برای زنده کردن این موجودات فراموش شده برمی‌گردد. ایده اصلی که در فیلم برای این کار بیان می‌شود این است که با توجه به پیشرفت‌هایی که در شبیه‌سازی موجودات زنده به وجود خواهد آمد، ما می‌توانیم با استفاده از بقایای DNA دایناسورها آن‌ها را شبیه‌سازی کنیم. اما این دی.ان.ای را از کجا باید پیدا کنیم؟

داستان برای حل این مشکل به سراغ یکی از جذاب‌ترین پدیده‌های طبیعت اطراف ما می‌رود، کهربا‌های باستانی که در دل خود حشراتی را به دام انداخته‌اند. این حشرات گاهی زمانی که روی درخت نشسته‌اند اسیر شیره درخت می‌شوند و بعد در طی سال‌های متمادی و تحت فشار، این شیره خشک‌شده به سنگ کهربایی بدل می‌شود که حشره را در دل خود ذخیره کرده است. اگر آن قدر خوش شانس باشیم که حشره‌ای که در این کهرباها به دام افتاده پیش از اسیر شدن دایناسوری را گزیده باشد در این صورت خون آن دایناسور که حاوی دی.ان.ای آن نیز هست درون بدن این حشره حفظ شده است. با استخراج این خون می‌توان به دی.ان.ای یا حداقل بخش سالم مانده آن دست پیدا کرد. اما این دی.ان.ای آسیب دیده پیش از آنکه وارد فعالیت شبیه‌سازی شود باید کامل گردد. برای این موضوع داستان پیشنهاد می‌کند که بخش‌های آسیب دیده این زنجیره با کمک یکی از خویشاوندان این موجودات تکمیل شود. این ایده اگرچه در فیلم کارآمد است اما در واقعیت با مشکلات فراوانی همراه است و به نظر می‌رسد امکان چنین کاری وجود نداشته باشد. اما اگر به هر ترتیب بتوان این زنجیره را کامل کرد بقیه کار بر عهده پیشرفت‌هایی است که در زمینه شبیه‌سازی رخ خواهد داد و امکان شبیه‌سازی موجودات از طریق دی.ان.ای را فراهم می‌آورد.

اگرچه این که بتوان دایناسورها را به این روش به زندگی دوباره فراخواند شاید چندان عملی نباشد، مثلا به این دلیل که نیمه‌عمر دی.ان.ای بسیار کوتاه‌تر از مدت‌زمان طولانی‌ای است که از انقراض دایناسورها می‌گذرد و اگر زمانی حقیقتاً دی.ان.ای دایناسوری در شکم حشره‌ای در کهربا مانده باشد، میلیون‌ها سال از تجزیه خود به خود آن گذشته است.

اما برخی از دانشمندان روش‌های دیگری را برای این بازآفرینی پیشنهاد می‌کنند، هرچند این روش‌ها نیز هم‌چنان خیلی تخیلی به نظر می‌رسند؛ مثلا این که با تغییر در دی.ان.ای نسل امروزی به جا مانده از دایناسورها، یعنی پرندگان، آن‌ها را تبدیل به موجوداتی دم‌دراز و دندان‌دار با دست‌هایی چنگال‌دار کنیم تا شبیه اجداد درنده خود به نظر برسند.

از آن گذشته اگر دانشمندان تصمیم بگیرند به جای دایناسورها برخی از موجودات منقرض شده جدیدتر مانند ماموت‌ها را به زندگی برگردانند به نظر می‌آید فرصت و امکان بیش‌تری بر عهده دارند. دی.ان.ای ماموت‌ها به شکل دست نخورده و سالمی‌به ما رسیده است و ما خویشاوندان خیلی نزدیکی از آن‌ها داریم که می‌توانیم از آن برای شبیه‌سازی استفاده کنیم.

دایناسورهای پردار!

یکی از اهداف تاسیس پارک ژوراسیک این بوده که چهره واقعی این موجودات پیش چشم مردم به نمایش گذاشته شود و این کاری است که به شکلی استعاری خود فیلم با موفقیت انجام داد. بخش عمده و مهمی‌از فیلم به نمایش نماهای خیره‌کننده و دقیقی از دایناسورها می‌گذرد و برای این کار اسپیلبرگ و همکارانش تیمی‌از دانشمندان را با خدمت گرفتند تا طرح‌های دقیقی مبتنی بر دانش روز از شکل و ظاهر دایناسورها ترسیم کنند. طراحی دقیق ظاهر آن‌ها در کنار جلوه‌های ویژه چشمگیر باعث شد مردم برای نخستین بار چهره‌ای واقعی از دایناسورها – بر اساس جدیدترین ایده‌ها و نظریاتی که در هنگام ساخت فیلم در اختیار بود – را بر پرده سینما ببینند.

البته در طول زمان دانش ما متوقف نمانده است و توسعه فراوانی در زمینه شناسایی این حاکمان باستانی زمین رخ داده است. برای مثال می‌دانیم برخی از دایناسورهایی که شخصیت اصلی این فیلم را بر عهده داشتهند (به ویژه تیرانوسورس یا همان تی-رکس و ولاسی‌راپتورها) به جای پوست زبر و خشن دارای پوششی از جنس پر بوده‌اند. شاید تهیه‌کنندگان قسمت جدید (قسمت چهارم) پارک ژوراسیک در فیلم جدید به این نکته توجه کنند و سعی کنند همان ایده فیلم اول را پیگیری کرده و در کنار داستان اصلی خود به روایت دقیق این موجودات بپردازند. اما خبری که چندی پیش از روند ساخت قسمت چهارم پارک ژوراسیک به بیرون درز کرد برای بسیاری از عاشقان این فیلم ناراحت‌کننده بود. ظاهرا عوامل فیلم آب پاکی را روی دست دیرینه‌شناسان ریخته‌اند و گفته‌اند خبری از دایناسورهای پردار در این فیلم نخواهد بود.

برخی از واکنش‌های کسانی که سال‌ها پیش با دیدن پارک ژوراسیک عاشق دایناسورها شدند، و اکنون به دیرینه‌شناسان حرفه‌ای تبدیل شده‌اند در این میان جالب بود. زیرا پردار بودن حیواناتی مثل راپتورها و تیرانوسورس برای دانشمندان دیگر یک فرضیه انقلابی نیست، بلکه حقیقتی بدیهی است که بارها و بارها با سنگواره‌های متعدد به اثبات رسیده است. مثلا به جز این که تصویر راپتورهای پارک ژوراسیک را با تصویری که امروزه از ظاهرا راپتورها می‌شناسیم مقایسه می‌کنند، تصاویری از جانوران امروزی (مثلا پرندهای مانند قو) را بدون پر و به سبک دایناسورهای پارک ژوراسیک ترسیم می‌کنند تا به همه یادآوری کنند که دایناسورهای پارک ژوراسیک همین قدر از واقعیت فاصله دارند.

دایناسورهای سه بعدی

این روزها قسمت اول فیلم پارک ژوراسیک به شکل سه بعدی بازسازی شده و به زودی دوباره به پرده‌های سینماها باز می‌گردد و قسمت چهارم آن در حال ساخت است. ساخته شدن فیلم اول پارک ژوراسیک باعث شد نه تنها موضوع دایناسورها بار دیگر به کانون توجه و علاقه برگردد که در کنار آن ایده‌های آینده‌نگرانه‌ای درباره توانایی‌های بالقوه شبیه‌سازی و بازگرداندن گونه‌های منقرض شده مورد بحث جدی قرار بگیرد. جامعه علمی‌نیز از این فرصت استفاده کرد تا یافته‌های جدید خود را با مردم به اشتراک بگذرد و این وظیفه یک فیلم علمی‌– تخیلی خوب است که نه تنها ایده ای منطقی را عرضه کند که در بیان جزییات تا حد ممکن دقیق عمل کند و زمینه بحث‌ها و پرسشگری‌های جدید را ایفا کند. پارک ژوراسیک این وظیفه را به خوبی انجام داد و هنوز پس 20 سال از اولین نمایش آن این توانایی را دارد.

نویسندگان: پوریا ناظمی-عرفان خسروی

منبع: خبر آنلاین

 

نقد و بررسی فیلم به قلم

دایناسورها همواره به عنوان موجوداتی خاص در تاریخ پیدایش حیات ‌بر روی زمین از ابتدا تا کنون مطرح بوده‌اند و همواره خود را به عنوان یک نقطه‌ی عطف در تاریخ موجودات زنده نشان داده‌اند به طوری که دایناسور‌ها حد فاصل مهره‌داران اولیه و مهره‌داران پیشرفته‌ای چون پرندگان و پستانداران به شمار می‌روند. این موجودات اسطوره‌ای که اغلب چهره‌ای ترسناک داشته‌اند، دارای جثه‌هایی متفاوت بوده‌اند از بدنی به اندازه‌ی یک مرغ گرفته تا هیکلی برابر یک ساختمان هفت طبقه! البته دایناسورها از آغاز کشف فسیل‌هایشان در اوائل قرن بیستم به سرعت وارد فرهنگ عمومی مردم دنیا شدند و در مورد آن‌ها کتاب‌ها و داستان‌ها و فیلم‌های گوناگونی نوشته و ساخته شده است که طیف مخاطبان آن از کودکان سه ساله تا بزرگسالان را در بر می‌گیرد!

«استیون اسپیلبرگ» کارگردان نامی سینما نیز به این کشش ذاتی دایناسورها جواب مثبت داده و اوپرایی ماقبل تاریخی تقدیم بینندگان پرده‌ی نقره‌ای می‌کند به طوری که تماشگران با یک فلسفه و معرفت از سالن سینما خارج می‌شوند! داستان فیلم پارک ژوراسیک، از آنجا شروع می‌شود که میلیونری شصت و پنج ساله به اسم «جان ‌هاموند» تصمیم می‌گیرد به رویای کودکانه‌ی خویش جامه‌ی واقعیت بپوشاند. وی تعداد زیادی دانشمند و مهندس ژنتیک را به دور خود جمع می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد تا کار بر روی جان بخشی دوباره به دایناسورها را آغاز کنند. البته اقبال با آن‌ها یار بوده و در یکی از معادن ذغال سنگ در جنوب مکزیک تکه صمغ خشک شده‌ای متعلق به هفتاد و پنج میلیون سال پیش پیدا می‌شود که در آن پشه‌ای وجود دارد که بدنش حاوی خون دایناسور‌هایی است که در آن دوران نیش زده‌ است و به صورت اتفاقی در صمغ درختان به دام افتاده است ! و بدین ترتیب دانشمندان موفق می‌شوند با استفاده از باقی مانده‌ی ژنوم دایناسورها و تطبیق دادن آن، قسمت‌هایی از ژنوم پرندگان و خزندگان امروزی دایناسور‌ها را دوباره خلق کنند. «جان هاموند» هم بیکار ننشسته و جزیره‌ای کوچک در منطقه‌ای استوایی از دولت کاستاریکا را می‌خرد و بهشتی مجهز و مدرن با جنگ‌هایی پر از دایناسورهای مختلف برای شیفتگان این موجودات افسانه‌ای بر پا می‌کند. او بلافاصله برای افتتاح پارک ژوراسیک، از یک گروه شش نفری از دانشمندان و دیرین شناسان دعوت می‌کند تا از پارک بازدید نمایند که در میان آن‌ها دکتر« آلن گرانت» با شکل و شمایل ایندیانا جونزی به چشم می‌خورد! البته طبق روال معمول همه چیز به‌ناگاه به هم می‌ریزد و به دلیل سهل انگاری یکی از متصدیان پارک، دایناسور‌ها از محدوده‌های حفاظت شده خود می‌گریزند! و در این بین گردشگران از همه‌جا بی‌خبر در میان تعداد زیادی از موجودات ما قبل تاریخی گیر می‌افتند و تلاششان را برای فرار از این جهنم دایناسوری آغاز می‌کنند. در پایان نیز که گردشگران در میان چند «والاسی رپتور» محاصره شده‌اند توسط «تی‌رکسی» غول پیکر به صورت معجزه آسایی نجات پیدا می‌کنند و پارک ژوراسیک را با تمام ماجراهایش ترک می‌کنند.

در پایان نتیجه‌ای که می‌توان از اثر انقلابی« اسپیلبرگ» گرفت، هشدار درباره تغییرات ژنیتکی است به طوری که به وسیله‌ی آن می‌توان مشکلات محیط زیست و کشاورزی و یا پزشکی را حل نمود یا به واسطه‌ی آن هیولاهایی را بازآفرینی کرد که بلای جان انسان‌ها شوند!

منبع: انجمن کلیمیان تهران

نقد و بررسی فیلم به قلم

پارک ژوراسیک فیلمی در ژانر علمی تخیلی ساخته سال ۱۹۹۳ به کارگردانی استیون اسپیلبرگ و برگرفته از رمانی به همین نام است. داستان فیلم در جزیره‌ای تخیلی به نام ایلا نیوبلار رخ می‌هد.

دانشمندان در جزیره دورافتاده ای پارک تفریحی ماقبل تاریخ درست کرده اند و توانسته اند دایناسورهای ماقبل تاریخ را بازسازی کنند تا اینکه یک شب تمام معادلات به هم می ریزد و موجودات غول پیکر کنترل جزیره را در دست میگیرند.

اسپیلبرگ با این فیلم انقلاب عظیمی را در صنعت فیلمسازی به پا کرد و موجودات ساخته شده توسط وی(که همگی مکانیکی بودند)به شدت طبیعی از کار آمدند.من خودم این فیلم رو دوباره بر روی vhs دیدم و در محافل تماما نقل این فیلم و دایناسورهای گوشت خوار آن بود.این فیلم به واقع در نوع خود بی نظیر بود.این فیلم زیبا برنده 3 جایزه اسکار شد و فروش خوب 914 میلیون دلار را در کارنامه دارد.

درداستان پارک ژوراسیک دانشمندان توانسته‌اند دایناسورها را دوباره خلق کنند. اما چگونه؟ روش آنها بر این فرض استوار است که پشه‌های دوره‌های ماقبل تاریخ همانند پشه‌های امروزی خون انواع جانوران و از جمله دایناسورها را می‌مکیده‌اند. تعدادی از این پشه‌ها در صمغ درختان به دام افتاده‌اند، این توده‌های صمغ سفت شده و بدن پشه‌ها و خون مکیده شده در آنها تقریباً به همان حالت ماقبل تاریخی، سالم، باقی مانده‌اند. حالا این دانشمندان این صمغهای خشک شده (=کهربا؟!) را پیدا کرده‌اند، باقیمانده‌های خون موجود در بدن پشه‌ها را بیرون کشیده‌اند، تکه‌هایی از DNA دایناسورها را در آن تشخیص داده و جدا کرده‌اند و زنجیره‌ی DNA به دست آمده را با استفاده از DNA قورباغه‌های امروزی کامل کرده‌اند و نهایتاً عناصر حیاتی را داخل تخم جانوران دیگر پرورش داده و به دایناسورهای زنده رسیده‌اند. اما آیا این روش نمی‌تواند یک دستورالعمل عملی برای خلق مجدد دایناسورها باشد؟!

منبع: فیلم و سینما

نقد و بررسی فیلم به قلم

تاریخچه ی سری فیلم های پارک ژوراسیک

اگر فیلمی بتواند راه شما را به دنیایی باز کند که شما در حالت عادی قادر به دیدن آن نیستید آن فیلم قبل از اینکه یک فیلم باشد ، پل ارتباطی شما به سوی دنیای تخیل خواهد شد. آن فیلم می تواند به راحتی قوه ی تخیل شما را فعال کند. ولی از این فیلم ها تنها انهایی موفق ترند که بتوانند این باور را به شما بدهند که شما در آن دنیا زندگی می کنید. یعنی باعص شوند خیال کنید که شما وارد آن دنیا شده اید. پارک ژوراسیک نیز از همین گروه فیلم هاست.پلی بین عصر حاضر و میلیون ها سال قبل. ماشین شبیه سازی کننده ای که به ما نشان می دهد اگر می توانستیم دایناسور ها را وارد زندگیمان کنیم یا خود را وارد زندگی دایناسور ها کنیم چه پیش می امد.

حال به تاریخچه ی این فیلم بپردازیم:

سری اول این فیلم به کارگردانی Steven Spielberg از سایت IMDB نمره ی 8.0 دریافت کرده 16 نامزدی و 21 دریافت جایزه داشته که از جوایز دریافتی این فیلم می توان به بهترین صداگذاری و بهترین جلوه های ویژه اشاره کرد. بودجه ی ساخت این فیلم 63 میلیون دلار و فروش آن تقریبا 370 میلیون دلار بود که برای اولین سری از یک فیلم فروش قابل توجهی ست.

قسمت دوم این فیلم از سایت IMDB نمره ی6.3 راگرفت و 4 جایزه برد و 16 نامزدی داشت. از لحاظ فروش هم حدود 620 میلیون دلار فروش داشت که نسبت به سری اول کاهش چشمگیری دارد. بودجه ی ساخت این فیلم هم 73 میلیون دلار می باشد.

سری سوم این فیلم توسط کارگردانی دیگر یعنی Joe Johnstone که با فیلم Captain Of America شناخته می شود ساخته شد. این فیلم 5 جایزه برده و 8 نامزدی داشت . این فیلم بودجه ای 93 میلیون دلاری داشت ولی تنها 368 میلیون دلار فروش داشت.

منبع: اخبار و نقد فیلم و موسیقی


ممکن است شما دوست داشته باشید

7
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
7 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
3 Comment authors
FilmBine Amateurahmad reza roAbe Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
FilmBine Amateur
Member
Member
FilmBine Amateur

فیلم علمی تخیلی و سرگرم کننده‌ی خوبی بود. این فیلم با هزینه‌ی ۶۳ میلیون دلاری ساخته شده ولی با فروش شگفت‌آور ۱٫۰۲۹ میلیارد دلاری روبرو شده است.

JURASSIC
Guest
Member
JURASSIC

این فیلم بهترین فیلم تاریخ سینماست و فیلمی است که تاریخ انقضا نداره همیشه تازگی داره و هیجان انگیز و دیدنی و ارزش این فیلم به ویژه در این روزا که سینما خیلی بی ارزش شده و مصنوعی این فیلم زبای پارک ژوراسیک ارزش و زیبایی اش دو جندان میشه درود بر اسپیلبرگ

JURASSIC
Guest
Member
JURASSIC

این فیلم بهترین فیلم تاریخ سینماست و فیلمی است که تاریخ انقضا نداره همیشه تازگی داره و هیجان انگیز و دیدنی و ارزش این فیلم به ویژه در این روزا که سینما خیلی بی ارزش شده و مصنوعی این فیلم زبای پارک ژوراسیک ارزش و زیبایی اش دو جندان میشه درود بر اسپیلبرگ

علوی
Guest
Member
علوی

مردم درک نمیکنند
ولی سینما یعنی همین
اسپیلبرگ

mUrDerer
Guest
Member
mUrDerer

انصافا ساختن همچین بلاک باستری اونم تو سال ۱۹۹۳ واقعا تحسین برانگیزه …

ahmad reza ro
Guest
Member
ahmad reza ro

برای سرگرمی فیلم خوبی بود

Abe
Member
Member
Abe

جز جلوه های ویژه چیز بخصوصی در این فیلم نبود. این فیلم برای پول ساخته شده بود و به همین دلیل نمیشه ازش توقع زیادی داشت.