Good Boys (پسران خوب)


خلاصه داستان:

سه پسر ۱۲ ساله و کلاس ششمی وارد ماجرای پیچیده‌ای در ارتباط با مواد مخدر، دو دختر نوجوان و ورود به یک مهمانی که مدت‌ها در انتظارش بودند می‌شوند...


تصاویر فیلم:

خلاصه نظر منتقدان:
آی جی ان (نمره ۸.۵ از ۱۰)

«پسران خوب» یک جورایی موفق می‌شود تا آن مفاهیم جنجالی و مستهجن خود را با یک داستان نوجوانانه که به شکل غیرمنتظره‌ای شیرین و عمیق است ترکیب کند و به توازن برسد.

 

دن کافری – کانسیکوئنس آو سوند (نمره ۸.۳ از ۱۰)
حتی اگر سرعت دیوانه وار ارائه‌ی جوک‌ها باعث می‌شود که یک تعداد از آن‌ها درست و خوب عمل نکند، فیلم به خاطر این که ترسی از احساسی شدن ندارد امتیاز اضافه می‌گیرد.

 

اریک کان – ایندی وایر (نمره ۷.۵ از ۱۰)
در حالی که سرعت فیلم یکدست نیست و تمام جوک‌ها هم عمل نمی‌کند،‌ «پسران خوب» موفق می‌شود تا در آن واحد هم تحسین برانگیز و هم غیرعادی باشد.

 

مونیکا کاستیلو – د راپ (نمره ۷ از ۱۰)
«پسران خوب» یک کمدی غیرعادی است که به شکلی بامزه به آن سال‌های قبل از بلوغ سیخ می‌زند و، تا وقتی که تیتراژ فرا می‌رسد، به چیزی رشد پیدا می‌کند که یک کمدی بالغانه در مورد دوستی است.

 

رایان اولیور – پلی‌لیست (نمره ۶.۷ از ۱۰)
یک مقدار خاص است درست به مانند مخاطبانی که دقیقا برای‌ «پسران خوب» هدف گرفته شده است. برای بچه‌هایی که هم‌سن شخصیت‌های فیلم هستند زیادی بی‌ادبانه است، و در حالی که مخاطبان بالغ چیزهای زیادی در آن برای تحسین کردنش می‌بینند و حتی شاید با استفاده از آن به کودکان خود آموزش هم بدهند، برخی از آن المان‌های بچگانه‌تر فیلم می‌تواند برای آن‌ها کمی ناامیدکننده باشد.

 

گاردین (نمره ۶ از ۱۰)
فقط یک مشکل وجود دارد. عمدتا جوک‌هایی تکراری پشت سر هم است: بچه‌هایی بامزه فحاشی می‌کنند و زیاد از مسائل جنسی سر در نمی‌آورند.

 

جاشوا راثکاپف – تایم اوت (نمره ۶ از ۱۰)
نسل «تنها در خانه»، حالا بزرگ شده‌اند و احتمالا خودشان بچه دارند، در لحظه لذت خواهند برد از فیلم، ولی قلب این فیلم به اندازه‌ای که می‌خواهد ما باور کنیم که ناپاک است، ناپاک نیست.

 

جان فینک – فیلم استیج (نمره ۴.۲ از ۱۰)
علی رغم یک سری بخش‌های جالب، کمدی نوجوانانه ملال آور «جین استاپنیتسکی» یعنی «پسران خوب» یک تلاش پس زننده است.

 

جان دفور – هالیوود ریپورتر (نمره ۳ از ۱۰)
یک کمدی تقریبا یکنواخت.

 

دنیس هاروی – ورایتی (نمره ۳ از ۱۰)
یک مقدار زیادی تقلید از «سوپربد» است… «پسران خوب» فاقد هوشمندی و قلب آن فیلم است. این یک پکیج زنده و تر و تمیز است، ولی هنوز در هر لحظه واضح و خام است.


نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)

نشریه Reelviews

نمره 7.5 از 10

با توجه به دخیل بودن او در «سوپربد» (Superbad)، غافلگیر کننده نیست که نام «ست روگن» (Seth Rogen) را در میان تهیه‌ کنندگان «پسران خوب» (Good Boys) ببینیم. از لحاظ قصد و لحن، هر دو فیلم نقاط اشتراک زیادی دارند، حتی اگر فیلم دوم تمرکزش روی شخصیت‌هایی حدودا شش سال جوان‌تر است. بدون شک، یک سری از تماشاگران با توجه به میزان الفاظ رکیک، بددهانی، محتوای جنسی، و استفاده از مواد مخدر که در «پسران خوب» وجود دارد حس می‌کنند مورد توهین قرار گرفته‌اند، ولی رویکرد نویسنده / کارگردان اثر یعنی‌ «جین استوپنیتسکی» (Gene Stupnitsky) و همکارش «لی آیزنبرگ» (Lee Eisenberg)‌ خیلی به دور از واقعیات پیرامون بچه‌های ۱۲ ساله نیست. فیلم از آن هرزه‌نمایی‌هایش مدام خنده می‌گیرد ولی، زیر همه آن‌ها، یک داستان طنین انداز و احساسی از این وجود دارد که چطور کودکان با شیطان جوانی‌شان که سرباز جلوی درب ورود به دوران بلوغ است کلنجار می‌روند.

بچه‌ها فحش می‌دهند. آن‌ها این کار را به شکلی ناشیانه ولی با شجاعت انجام می‌دهند، از بددهانی به عنوان نشانه بلوغ استفاده می‌کنند. هیچ چیز غیرواقعی در مورد زبان تندی که در «پسران خوب» وجود دارد دیده نمی‌شود؛ به یک پارک بروید و دزدکی به حرف‌های بچه‌های کلاس ششمی گوش دهید. دید شخصیت‌های اصلی نسبت به مسائل جنسی به مانند پسرهای آن سن و سال است: ترکیبی از کنجکاوی، اطلاعات غلط، و حقایق. آن‌ها آن‌ قدری نمی‌دانند که بفهمند هنوز عقلشان نمی‌رسد. یک چیز محبت‌ آمیز در مورد اشتباهات آن‌ها وجود دارد. نهایتا، بچه‌ها از این نقطه نظر عمل می‌کنند که مواد مخدر چیز بدی است. از آن استفاده نمی‌کنند. در حقیقت، مواد مخدر را به پلیس می‌دهند.

نگاه «پسران خوب» به تجربه «دوازده سالگی» بدون تناقض است: «آیزنبرگ» و «استوپنیتسکی» به یاد می‌آورند که زمانی خودشان در مدارس درس می‌خوانده‌اند و آن خاطرات به جا مانده را با خود به شخصیت‌ها تزریق می‌کنند. چیزها به خاطر کمدی بودن فیلم اغراق دارند ولی پشت هر خنده یک حقیقت نهفته است. خیلی از جوک‌ها بامزه نبودند اگر این قضیه صحت نداشت. «پسران خوب» تلاش نمی‌کند تا به مانند فیلم Porky’s برای بچه‌های ۱۲ ساله عمل کند. این فیلم بیشتر مثل Fast Times at Ridgemont High بدون سکانس‌های برهنگی آن است.

برای کودکان نزدیک به تمام کردن دوره ابتدایی، بوسیدن یک منبع حیرت به شمار می‌رود. در «عروس شاهزاده» (The Princess Bride)، «فرد سوج» (Fred Savage که آن زمان ۱۱ ساله بود) ابراز ترس کرده بود که نکند داستان پدربزرگش یک «داستان حاوی بوسه» باشد. در «پسران خوب»، «مکس»‌ («جیکوب ترمبلی» (Jacob Tremblay)) در تلاش است تا به یک «مهمانی بوسه» راه پیدا کند، که این به او فرصتی می‌دهد تا به عشق واقعی خود، «بریکسلی» («میلی دیویس» (Millie Davis)) برسد و اگر رضایت داد، هم را ببوسند. یک مشکل وجود دارد: مکس و بهترین دوستانش یعنی «لوکاس» («کیت لی. ویلیامز» (Keith L. Williams)) و «تور» («بردی نون» (Brady Noon))، هیچ ایده‌ای در مورد بوسیدن ندارند و سرچ کردن در گوگل هم آن‌ها را فقط به یک سری اطلاعات غلط و هولناک می‌رساند.

آن‌ها به این نتیجه می‌رسند که بهترین راه دزدکی دنبال کردن دختر نوجوان همسایه، «هانا» («مالی گوردون» (Molly Gordon)) است وقتی که او با دوست پسر خود بیرون می‌رود. برای انجام این کار، آن‌ها درون پدر «مکس» که به عقیده خودش «یک اسباب بازی نیست» را «قرض» می‌گیرند. اوضاع آن طور که انتظار می‌رفت پیش نمی‌رود؛ «هانا» با دوست پسر خود به هم می‌زند (پس هیچ بوسه‌ای در کار نیست) و او و بهترین دوستش، «لیلی» («میدوری فرنسیس» (Midori Francis))، درون را می‌بینند و چنان آن را می‌زنند انگار یک اژدها است.

برای رفتن به مهمانی بوسه، «مکس» باید از خانه‌نشین شدن دوری کند. این یعنی باید درون را از دخترها پس بگیرد. خیلی آسان نیست، اگرچه آسان‌تر می‌شود وقتی پسرها به چیزی دست می‌یابند که با آن معامله کنند – یک چیز خصوصی از دخترها که در کیفشان هنگام فرار وجود داشته است – ولی این تنها شروع یک سری پیچیدگی‌هاست که باعث آمدن خنده بر لب همه حتی «جان هیوز» (John Hughes) در روزهای آخرش می‌شود. هر کدام از بچه‌ها یک هدف شخصی دارند تا بخشی از ماموریت نهایی را انجام دهند. برای «مکس»، این هدف این است که درون را قبل از این که پدرش («ویل فورت» (Will Forte)) از یک سفر کاری برگردد، از دخترها پس بگیرد. «لوکاس» باید با خبر طلاق والدینش کنار بیاید. علی رغم این که می‌دانند طلاق آن‌ها ربطی به «لوکاس» ندارد و آن‌ها مثل سابق عاشق او هستند، او هنوز سرشار از شک و شبهه است و به صلابتی حتی بیشتر از قبل در زمینه دوستی با دوستان‌اش نیاز دارد تا بتواند از این بحران خارج شود. «تور»، در همین حال، با قدرت قلدری سر و کله می‌زند و تصمیم می‌گیرد تا با رفتار بهش کلی دیگر کاری کند که شهرتی به عنوان یک بچه قلدر و شرور به دست بیاورد.

«پسران خوب» اتفاقا بامزه است. این شاید یک اظهاریه عجیب به نظر برسد ولی فیلم‌های خیلی زیادی در ژانر کمدی وجود دارند که پر شده‌اند از جوک‌های واضح و احمقانه و موقعیت‌هایی که دیگر بیات شده‌اند و رنگ و بویی ندارند. «استوپنیتسکی» (کسی که مهرش را روی نسخه‌ی آمریکایی «اداره» (The Office) زده بود، جایی که او به عنوان نویسنده، کارگردان و تهیه‌ کننده فعالیت داشت) آن قدری زرنگ است که بلوف نزند؛ او اجازه می‌دهد تا خنده به شکلی طبیعی در فیلم ایجاد شود. احتمالا بامزه‌ترین قسمت فیلم آن‌جایی است که در مورد رد شدن از اتوبان است (خبری از دخالت‌ مرغ‌ها اما به چشم نمی‌خورد). جوک‌ها در مورد مسائل جنسی به خاطر نادانی بچه‌ها در مورد این چیزها خودش خنده‌دار است.

سه بازیگری که متناسب با سن شخصیت‌ها انتخاب شده‌اند از خود بلوغ نادری نشان داده‌اند که باعث شده این گروه سه نفره باورپذیر به نظر برسند. «جیکوب ترمبلی» به تکمیل کارنامه‌ای ادامه داده که همین حالا هم آثار شاخصی چون «اتاق» (Room) و «اعجوبه» (Wonder) می‌شود. «کیت لی. ویلیامز» پس از داشتن یک رزومه قوی در تلوزیون برای‌ «پسران خوب» انخاب شده است. تعامل طولانی «بردی نون» با یکی دیگر از آثار اچ‌بی‌او (HBO) یعنی «امپراتوری بوردواک» (Boardwalk Empire) باعث شده تا او با آثاری که محتوای بزرگسالانه در آن وجود دارد اصلا غریبه نباشد. چنان ارتباط قدرتمندی بین آن‌ها برقرار است که قبلا نمونه آن در گروهی که در فیلم ۱۹۸۶ «راب رینر» (Rob Reiner) یعنی «با من بمان» (Stand by Me) به چشم می‌خورد.

اگرچه به نظر من «پسران خوب» از محتوایش سواستفاده نمی‌کند، ولی معتقدم هم نیستم که محتوای آن برای بچه‌ها مناسب باشد. فیلم به شکلی صادقانه درجه سنی بزرگسال را دریافت کرده است. شکوه فیلم از جایی نشات می‌گیرد که توانایی آن را دارد تا آن معصومیت دوران کودکی را به‌شکلی شیطنت‌آمیز به نمایش بکشد؛ خنده‌هایش از جایی تامین می‌شود که بزرگسالان آن نگاه معصومانه را به خیلی از آن چیزها ندارند. «پسران خوب» شاید برای همه نباشد ولی من را که حسابی خنداند.

مترجم :دانیال دهقانی


ممکن است شما دوست داشته باشید

دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of