Erin Brockovich (ارین بوروکویچ)

۲۰۰۰ | بیوگرافی, درام | ۱۳۱ دقیقه | درجه نمایشی R

 

کارگردان :Steven Soderbergh

نویسنده :Susannah Grant

بازیگران :Julia RobertsAlbert FinneyDavid Brisbin

خلاصه داستان :یک مادر که شغلی ندارد به تنهایی یک شرکت نیروگاهی در کالیفرنیا را به دلیل آلودگی زیست محیطی تحت پیگرد قرار می دهد و آن را به چالش می کشد …

 
 

 

«مایکل ویلمینگتون» – Chicago Tribune (امتیاز ۱۰ از ۱۰)

فیلم «ارین بوروکوویچ» یک حقیقت خام را تبدیل به سرگرمی بسیار جذاب و البته ترسناکی می‌کند.

 

چارلز تیلور – Salon (امتیاز ۹ از ۱۰)

«ارین بوروکوویچ» بی‌شک یکی از زیرکانه و دقیق‌ترین آثاری است که درباره‌ی طبقه‌ی کارگر آمریکایی ساخته شده است.

 

USA Today – (امتیاز ۸٫۸ از ۱۰)

یک فیلم کمدی درجه یک درباره‌ی تغییرات دردناک.

 

وسلی موریس – San Francisco Chronicle (امتیاز ۷٫۵ از ۱۰)

بامزه‌ی تحسین‌برانگیز.

 

رنه رودریگز – Miami Herald (امتیاز ۷٫۵ از ۱۰)

ارتباطی که «جولیا رابرتس» با این شخصیت برقرار کرده تا به حال در دوران کاری او سابقه نداشته است.

 

جان هارتل – Film.com (امتیاز ۶ از ۱۰)

«استیون سودربرگ» انتظارات زیادی از ستاره‌ش در این فیلم دارد و «جولیا رابرتس» کاملاً خواسته‌های او را برآورده کرده است.

 

رابرت هورتون – Film.Com (امتیاز ۶ از ۱۰)

«جولیا رابرتس» بهترین قسمت این فیلم بسیار خوش نیت است.

 

دانا استیونز – The New York Times (امتیاز ۶ از ۱۰)

«ارین بوروکوویچ» همان فیلم سال ۲۰۰۰ ای است که قرار است حس خوبی به شما بدهد.

 

راجر ایبرت – Chicago Sun-times (امتیاز ۵ از ۱۰)

«ارین بوروکوویچ» فیلمنامه‌ای با عمق و درون‌بینی یک اثر تلوزیونی دارد.

در ابتدای فیلم «ارین بوروکویچ»(Erin Brockovich)، ما با خود شخصیت «ارین»، مادری که تا کنون دو بار طلاق گرفته است و همچنین سلیقه‌ی بسیار خاصی در مد و فشن دارد آشنا می‌شویم آن هم در حالی که او در میانه‌ی یک سری بدشانسی قرار دارد. «ارین» پس از اینکه در یک مصاحبه‌ی شغلی بلوف می‌زند، یک تصادف رانندگی نیز برای او پیش می‌آید. اگرچه او دامن کوتاه و تاپ تنگش را با یک گردنبند همراه کرده است، شکایت او علیه سمت دیگر آن تصادف رانندگی که دکتری بسیار ثروتمند است راه به جایی نمی‌رود. یکی از پرستاران بچه از شغلش انصراف می‌دهد‌، نفر جایگزین او شبیه به بیماران روانی است و یک گروه موتورسیکلت سوار نیز به خانه‌ی بغلی نقل مکان کرده اند. حساب بانکی «ارین» عدد ۷۴ دلار را نشان می‌دهد و بچه‌ش نیز از تب شدیدی رنج می‌برد.

فیلم «ارین بوروکوویچ» در نیمه‌ی ابتدایی‌ش و در زمانی که افسردگیِ در حال گسترشِ قهرمان داستان را دنبال می‌کند، اجرای بسیار بی‌نقصی دارد و به تمام اهداف خود می‌رسد. خانم «جولیا رابرتس» که بازیگری بسیار هوشمند و خلاق است، با هنرمندی توانسته تا هم بی‌رحمی و هم آسیب‌پذیربودن این شخصیت را به خوبی به تصویر بکشد. بخش‌های دیگر شخصیت او مثل خشم، جذابیت و همچنین گیرایی‌ش را نیز به خوبی می‌توان در بازی او مشاهده کرد. زندگی «ارین» به گونه‌ای است که انگار فردی با کفش پاشنه بلند در مسابقه‌ی دوی سرعت شرکت کرده باشد؛ هر لحظه احتمال اینکه با سر به زمین بخورد و گردن خود را بشکند.

بیشترین تاثیر کارگردان و حضور او را می‌توان در نیمه‌ی ابتدایی اثر مشاهده کرد، جایی که فیلم «ارین بوروکوویچ» هنوز تبدیل به آن فیلم ملودرام تا حدی کلیشه‌ای نشده است. کارگردان مورد نظر ما «استیون سودربرگ» است کسی که در سالیان پس از ساخت فیلم معروفش یعنی «سکس، دروغ‌ها و نوار ویدئویی»(Sex, Lies and Videotape) تبدیل به یک سینماگر سبک گرای اصیل شده است.

امضای آقای «سودربرگ» را می‌توان در سرعت آرام و پایین سکانس‌ها و همچنین حس خاصی که جزئیات تصاویر او دارد مشاهده کرد. دوربین او شبیه به یک مشاهده‌گر محبوب و کنایه‌آمیز است که انتظار شگفت‌زده شدن از چیزی که می‌بیند دارد. و او توانسته تا با در نظر گرفتن ریتم اثر، لحظات بسیار پرتنشی خلق کند. شما نه تنها تحقیرهایی که مرتبا زنان کارگر می‌شوند را مشاهده می‌کنید، بلکه اضطراب و نگرانی‌هایی که یک مادر تنها باید بکشد را نیز به خوبی حس خواهید کرد.

اما وقتی که «ارین بوروکوویچ» به قسمت‌ دوم داستان خود وارد می‎‌شود، همه چیز تغییر می‌کند. شانس کمی بیشتر به «ارین» رو می‌کند؛ او شغلی با درآمد کم و بدون مزایا برای «اد مسری»(آلبرت فینی) پیدا می‌کند، همان راننده‌ی آمبولانسی که او را در پرونده‌ی دادگاهش همراهی کرد. همسایه‌ی موتورسوار او(آرون اکهارت) از قضا انسانی بسیار احساسی است که با نگه‌داری از بچه برای «ارین» مشکلی ندارد البته با این انتظار که بعدها موقعیتی برای رابطه‌ای جدی‌تر پیدا شود. خیلی سریع نیز «ارین» مبارزه‌ی قانونی طولانی‌ای را برای کمک به شهروندان کالیفرنیایی جنوبی آغاز کرده است، مردمانی که سلامتی‌شان به خاطر مواد شیمیایی سمی‌ای که یک کارخانه تولید می‌کنید در خطر قرار گرفته است.

در حالی که «ارین بوروکوویچ» در جست و جوی عدالت است، فیلم «ارین بوروکوویچ» تبدیل به یک فیلم سنتی هالیوودی «در جست و جوی عدالت» می‌شود. چه کسی می‌توانست پیش‌بینی کند که این کارگردان غیرقابل‌پیش‌بینی فیلمی ساخته باشد که تا این حد رو و قابل پیش‌بینی باشد. نه تنها هر کدام از اتفاقات داستانی اثر را از کلی قبل تر می‌توان پیش‌بینی کرد بلکه هر سکانس نیز شامل یکی از این دو مضامین می‌شود که: ۱) «جولیا رابرتس» با عصبانیت با فردی صحبت می‌کند یا ۲) «جولیا رابرتس» مشکلات و دردهای فرد دیگری را حس می‌کند.

البته عذر می‌خوام، منظورم از «جولیا رابرتس» در واقع «ارین بوروکوویچ» بود. اما خب مشکل همین است. «جولیا رابرتس» پس از اینکه در ۴۰ دقیقه‌ی اول ثابت می‌کند چقدر بازیگر بی‌نظیری است، ۹۰ دقیقه‌ی بعدی را در تلاش برای یک «ستاره‌ی سینما» بودن است. هر چقدر که در فیلم به جلوتر می‌رویم، عملکرد او افت پیدا می‌کند و درگیر نوعی پوپولیسم می‌شود.

گویی که در قرارداد خانم «رابرتس» ذکر شده است که هیچ‌کس دیگری حق ندارد در این فیلم جذابیت داشته باشد. آقای «اکهارت» به حد کافی خوب است اما نه به حد کافی خوب که بتواند با خانم «رابرتس» در بخش کاریزما رقابت کند.

هنگامی که «ارین» به قربانیان آن حادثه کمک می‌کند تا حق خود را بگیرند، خود او نیز حس اعتماد به نفس و دارای هدف بودن پیدا می‌کند. علاقه‌ی او به شغلش باعث کشمکش‌های غیر قابل اجتنابی با شریک زندگی و فرزندانش می‌شود و تمام این‌ها بسیار دراماتیک و تاثیرگذار هستند.

«من یک داستان پریان می‌خواهم» همان جمله‌ای بود که «جولیا رابرتس» را به یک ستاره‌ی سینما تبدیل کرد، و «داستان پریان» همان چیزی است که «ارین بوروکوویچ» در نهایت به آن تبدیل می‌شود. بخش اخلاقی داستان کاملاً بر روی پول سوار است، میلیون‌ها دلار پول. پول همان چیزی است که افراد حاضر در آن حادثه درخواست می‌کنند و اصلا هدف ساخته شدن فیلم هم درآمد در گیشه است. همچنین فیلم احتمالاً یک نامزدی اسکار برای خانم «رابرتس» در بر داشته باشد و آقای «سودربرگ» را نیز به یکی از مهم‎‌ترین کارگردانان دنیا تبدیل بکند.

مترجم :امید بصیری


دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of