Dumbo (دامبو)

۲۰۱۹ | فانتزی, خانوادگی | ۱۱۲ دقیقه | درجه نمایشی PG

 

کارگردان :Tim Burton

نویسنده :Helen AbersonEhren Kruger

بازیگران :Colin FarrellMichael KeatonDanny DeVito

خلاصه داستان :داستان فردی به نام هول را به تصویر میکشد که بعد از بازگشتش از جنگ زندگیش دستخوش تغیرات شد و در یک سیرک مسئولیت نگهداری از یک فیل تازه به دنیا آمده به نام دامبو است که بخاطر گوش های بسیار بزرگش ظاهری خننده دار دارد اما …

 
 
 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

کارولین سیئدی – Consequence of Sound (امتیاز ۶٫۷ از ۱۰)

شخصیت‌های این اثر چندان عمقی ندارند، شخصیت منفی تک بعدی است و اکشن بخش اوج اثر نیز کلا چندان جالب نیست. اما علی‌رغم تمام اینها، «دامبو» همچنین توانسته تا جادوی یک فیلم بلاک‌باستر سبک قدیمی را داشته باشد.

 

کیتی ریفی – The A.V Club (امتیاز ۶٫۷ از ۱۰)

لهجه‌ی کنتاکی‌گونه‌ی «ویل فرل» به همان اندازه‌ای بد است که لهجه‌ی شیکاگویی‌ش در «بیوه‌ها»(Widows) بد بود و علاقه‌ی «پارکر» به فیزیک و شیمی نیز به نظر تحمیل فیلمنامه است. تنها دلیل وجود این شخصیت‌ها به این خاطر است که فیلم بتواند به مسیر خود ادامه بدهد.

 

فیل سیملین – Time Out (امتیاز ۶ از ۱۰)

حتی اگر نخواهیم حضور مجدد «شوالیه تاریکی» و «پنگوئن» آقای برتون در کنار یکدیگر را نادیده بگیریم که بی‌شک موجب شعف تماشاگران خواهد بود، شباهت‌های فیلم با بتمن غیرقابل اجتناب اند.

 

دیوید رونی – The Hollywood Reporter (امتیاز ۶ از ۱۰)

وقتی که تصاویر ساخته‌شده با جلوه‌های ویژه در این اثر بیشتر از شخصیت اصلی فیل آن شما را جذب می‌کنند قطعا باید دانست که یک چیزی این وسط درست نیست. شاید این «دامبو»ی جدید جذاب باشد اما به ندرت می‌تواند کیفیت بالای خود را حفظ بکند.

 

راجر مور – Movie Nation (امتیاز ۵ از ۱۰)

«برتون» جادوی دیزنی را نابود کرده است.

 

دیوید الریچ – Indiewire (امتیاز ۵ از ۱۰)

همانند بسیاری (شاید هم کل) فیلم‌هایی که برتون در قرن جدید ساخته است، «دامبو» نیز بسیار سطحی و کم‌عمق بوده و بر روی جذابیت‌های غیرواقعی خود تمرکز می‌کند.

 

رابی کالین – The Telegraph (امتیاز ۴ از ۱۰)

مشکلِ این فیلم که یکی از آخرین نمونه‌های بازسازی‌های بی‌شمار فیلم‌های کلاسیک بوده، در این است که بسیار شبیه به شاهکار انیمیشنی اصیل استودیو بوده و همان ریتم و سادگی را دوباره تکرار کرده است.

 

اون گلیبرمن – Variety (امتیاز ۴ از ۱۰)

این اثر موفق شده که داستانی شگفت‌انگیز را تبدیل به اثری بسیار روتین و روزمره و عادی بکند، آن هم با کلی زرق و برق اضافی. شخصیت «دامبو» همچنان تکان‌دهنده است اما داستان او دیگر نه.

 

پیتر بردشا – The Guardian (امتیاز ۲ از ۱۰)

فیلم به طرز دردناکی به بیراهه رفته است.

«دامبو»(Dumbo) یک فیلم خانوادگی به معنای واقعی کلمه است. در حالی که این مسئله ممکن است یک تعریف کامل به نظر برسد اما باید این مسئله را در نظر داشته باشید که این فیلم قرار نبود که بین آثار سینمایی بزرگ سال ۲۰۱۹یِ دیزنی باشد. فیلم یک گَپ بزرگ را با چنان سبک و رویکردی متعهدی پر می‌کند که لذت‌های ساده‌ی فیلم‌های لایو-اکشن دیزنی را به یاد ما می‌آورد، فیلم‌ها و لذت‌هایی که در دوران کنونی چندان در دسترس نیستند. «تیم برتون» ساختار و بن‌مایه‌ی کلی یک انیمیشن قدیمی را گرفته و آن را با بازیگرانی واقعی و حجم زیادی از جلوه‌های ویژه ساخته است، درست همانند کاری که «کنت بانا» با «سیندرلا» کرده بود. «دامبو» برخلاف فیلم «دیو و دلبر» ساخته‌ی «بیل کاندون» یک بازسازی خالص و کامل از انیمیشن خود نیست. اگرچه این فیلم شباهت‌های با انیمشن ساخت سال ۱۹۴۱ خود دارد اما کمی پیچیده‌تر است و احساس نزدیکی بیشتری با دوران مدرن دارد. فیلم با در نظر داشتن خانواده در طول پروسه‌ی ساخت خود خلق شده است؛ بن‌مایه‌ و محتوای فیلم هم با کودکان و هم با افراد بالغ نزدیکی خواهد داشت و خوشبختانه افراد بالغ آرزو نخواهند که ای کاش در سالن سینما حضور نداشتند. اگرچه اگر فرد بالغی بدون همراهی کودکان به تماشای این فیلم برود شاید پشیمان بشود.

«دامبو» برخلاف «آلیس در سرزمین عجایب»(Alice in Wonderland) چندان دست‌پخت خاص «برتون»ی ندارد. سبک خاص «تیم برتون» را بیشتر می‌توان در نیمه‌ی دوم اثر مشاهده کرد که در آن شاهد یک پارک تفریحی آینده نگرانه‌ایم که مخلوطی از دیزنی‌لند و World’s Fair است. کارگردان توانسته تا علایق تاریک و عجیب و غریب خود را کمتر بکند و دلیل آن نیز مخاطب هدف این فیلم یعنی کودکان است. برای مثال شخصیت اصلی موجودی E.T گونه است و نه چیزی از دل «Roald Dahl». و اگرچه «برتون» بازیگران نام‌آشنایی را همچون «مایکل کیتون»، «اوا گیرین»، «دانی دویتو» و «آلن آرکین» به خدمت گرفته است، او همچنان عجیب و غریب بودن ذاتی خود را تا حد زیادی کاهش داده است( «دنی الفمن» نیز مثل اکثر کارهای او وظیفه‌ی ساخت موسیقی متن اثر را بر عهده داشته است). علاقمندان افراطی «برتون» ممکن است از میزان ساده بودن ساخت اثر ناامید بشوند(گرچه تصویری که او از دیزنی لند نشان می‌دهد ممکن است عجیب باشد اما مسلما بچه‌های ۹ ساله آن را درک نخواهند کرد).

داستان «دامبو» در سیرک برادران «مدیسی» و دخمه‌های دنج آن شروع می‌شود؛ این سیرک یک گروه مسافرتی تشکیل شده از عجیب‌الخلقه‌ها و حیوانات اند که پس از جنگ جهانی اول در مناطق روستایی برای توده‌ی مردم سرگرمی فراهم می‌کنند. دو نفر از کودکان سیرک – «میلی و جو فاریر»( با بازی نیکو پارکر و فینلی هابینز) مادر خود را در اپیدمی آنفولانزای سال ۱۹۱۸ از دست داده اند – پس از مدت‌ها دوباره در کنار پدر خود، هولت(با بازی کالین فارل) قرار گرفته اند که یک قهرمان جنگ است. او یک دست خود را در جنگ از دست داده است. مالک این سیرک یعنی «مکس مدیسی»(دنی دویتو) این فرزند وطن را به خانه خوش‌آمد می‌گوید اما تنها یک شغل برای او در نظر دارد؛ مراقب فیل. جدیدترین هیولای او یعنی «جامبو» خیلی زود فرزندی به دنیا خواهد آورد و او به کسی نیاز دارد که از این موجود کوچک مراقبت کند؛ موجودی که به نظر عجیب‌الخلقه است آن هم به خاطر گوش‌های خیلی بزرگ خود.

«مکس» که از ظاهر بچه‌فیل ناامید شده و احتیاج شدیدی نیز به پول دارد، «جامبو» را به صاحب قبلی‌ش می‌فروشید اما بچه را که نام «دامبو» بر او گذاشته اند نگه می‌دارد. «میلی و جو» به هنگام مراقبت از این تازه وارد متوجه چیز بسیار شگفت‌انگیزی می‌شوند؛ «دامبو» با تکان دادن گوش‌های بزرگ خود می‌تواند پرواز کند. وقتی «مکس» از این موضوع مطلع می‌شود، قصد می‌کند که نمایش بزرگ خود را حول این ستاره‌ی جذاب جدید بسازد. خیلی زود «دامبو» در سراسر کشور مشهور می‌شود و توجه «وی.ای واندویر»( با بازی مایکل کیتون) را  به خود جذب می‌کند. او با کشف جدید آکروباتیک خود یعنی «کولت مارچانت»(با بازی اوا گیرین) از راه می‌رسد تا ببیند برای بردن «دامبو» به پارک تفریحی جدید خود چه مبلغی نیاز است.

داستان «دامبو» خود را به عنوان داستانی مناسب کودکان نوشته تیم زن و شوهری «هلن آبرسون» و «هارولد پرل» شناخت. «والت دیزنی» حق امتیاز این داستان را در سال ۱۹۳۹ خرید و با توجه به نیاز خود به ساخت اثری سریع و کم خرج دست به دامن «دامبو» شد که بتواند ضررهای شکست سخت «فانتزی»(Fantasia) را بدهد. اگرچه این فیلم را برای دستاوردهای تجاری‌ش در آن زمان به یاد می‌آورند اما فیلم را شاید بتوان جوان‌ترین در بین تمامی آثار دیزنی دانست. این فیلم که به عنوان بخشی از سونامی فیلم‌های انیمیشن تبدیل شده به فیلم واقعی اکران شده است، فیلم‌سازان تصمیم گرفته اند تا تغییرات حیاتی‌ای را در آن اعمال کنند. حیوانات انسان‌گونه‌ی سخن‌گو جای خود را به انسان‌ها داده اند(میلی و جو جای موش سخن‌گو، تیموتی را گرفته اند)، تعدادی از قطعات حذف شده اند و بخش داستانی زیادی نیز به اثر اضافه شده است(انیمیشن اصلی محصول سال ۱۰۴۱ تنها ۶۴ دقیقه و این فیلم تقریبا نزدیک به ۵۰ دقیقه محتوای اضافه‌تر دارد).

علی‌رغم بودن موجودات عجیب و غریب در فیلم‌های قبلی «برتون»، «دامبو» بی‌شک شخصیت بامزه و دوست‌داشتنی‌ای است، علی‌الخصوص با توجه به این نکته که فوتورئالیسم نیز به این فیلم اضافه شده تا میزان قابل‌ستایش‌بودن شخصیت را بالاتر ببرد(او بیشتر شبیه به یک سگ رفتار می‌کند تا یک فیل). فیلم «دامبو» بخش احساساتی خود را از ساختن رابطه‌ای بین خود «دامبو» و بچه‌ها می‌یابد. همچنین مضمون قوی‌ای نیز درباره‌ی رابطه‌ی بین بچه‌ها و والدین وجود دارد؛ «هولت» در حال یاد گرفتن این است که چگونه با «میلی و جو» ارتباط برقرار کند و در همین لحظات نیز دامبو به دنبال بازیابی مادرش است. «برتون» به بسیاری از عناصر اساسی انیمیشن سال ۱۹۴۱ مثل اهمیت «پدر رویایی» و همچنین سکانسی شامل فیل‌های صورتی نیز اهمیت داده است.

«دامبو» دومین فیلم خانوادگی در این ماه میلادی است که در یک پارک تفریحی جریان دارد. همچون انیمیشن «پارک شگفتی»، این فیلم نیز جذابیت خود را از چیزهای تخیلی می‌گیرد تا مواردی که در دنیای واقعی پیدا می‌شود(چه برسد به سال ۱۹۱۹). ما هیچ‌وقت به طور کامل با این پارک آشنا نمی‌شویم بلکه بخش‌های مختلف آن را در لحظات متفاوت می‌بینیم. «دامبو» علی‌رغم اینکه اکثرا ساخته‌ی دست جلوه‌های ویژه است اما تمام توجه را به خود جلب می‌کند. از بین دو کودک حاضر در فیلم، نیکو پارکر بازی بهتری نشان داده است. اکثریت بازیگران بزرگسال نیز وظیفه‌ی خود را انجام داده اند.

فیلم «دامبو» اولین مورد از ۳ بازسازی انیمیشنی دیزنی است که در سال ۲۰۱۹ دیده ایم و اگرچه بن‌مایه‌ی این اثر در مقایسه با آن‌ها شاید ضعیف‌ترین نمونه باشد اما این اثر راهی را که «سیندرلا» رفته بود را دوباره طی کرده است تا هویت خود را تحکیم بکند. عوامل خلاقانه‌ی این اثر که مدیون «تیم برتون» و نویسنده‌ی فیلم یعنی «ارن کروگر» اند به این نسخه از «دامبو» اجازه داد تا چیزی بیش از یک بازسازی لایو-اکشن پرخرج باشد. «دامبو» با داشتن تمامی ارزش‌های دیزنی که والدین در طی سالیان به آن‌ها اعتماد کرده اند، داستانی درگیرکننده‌ درباره‌ی دوستی و خانواده‌ها تعریف می‌کند.

مترجم :امید بصیری


ممکن است شما دوست داشته باشید

1
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
محمدحسین Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
محمدحسین
Member
Member
محمدحسین

از بین کارایی که امسال دیزنی عرضه میکنه، بیشتر امیدم به Toy Story 4 و قسمت آخر جنگ ستارگانه!