Dolittle (دولیتل)


خلاصه داستان:

جان دولیتل یک دکتر و دامپزشک بسیار مشهور در دوره ملکه ویکتوریا بریتانیا است که ۷ سال پس از مرگ همسرش به گوشه‌نشینی روی آورده و خود را در خانه‌اش به همراه حیوانات باغ‌وحش مخفی کرده‌است. نکته جالب اینجاست که او قادر است با حیوانات صحبت کند...


تصاویر فیلم:

خلاصه نظر منتقدان:

لی گرین­‌بلت – Entertainment Weekly (امتیاز 5.8 از 10)

فیلم بسیار به دنبال سرگرم‌کردن است، بی­رحمانه تند و زننده و سرشار از خیال­های عجیب و غریب است. اغلب احساس می‌­کنید در حال تماشای باغ وحشی که  درون گردونه شهربازی ساخته­ شده است هستید.

کارن هان – Polygon (امتیاز 5.1 از 10)

کارکترها بدون هیچ توضیح یا فکری برای صحنه‌­های بعد از جایی به جای دیگر می‌­روند و حتی به نظر می­‌رسد سکانس‌­هایی از فیلم، فردی حلقه فیلم را در آورده است و با قیچی بخش­‌هایی از آن را بریده است.

مالی فریمن – Screen Rant (امتیاز 5 از 10)

برای سرگرم‌کردن مخاطب در طول زمان فیلم به اندازه کافی خنده‌­دار است اما هیچ چیز قابل توجهی در آن وجود ندارد، نه حیوانات آن، نه دنیای فانتزی­اش و نه حتی اجرای داونی جونیور.

دیوید ارلیچ – IndieWire (امتیاز 4.2 از 10)

استودیو تمام تلاشش را برای تاکسیدرمی کردن این بهم ریختگی به چیزی قابل ارائه کرد ولی ساخت یک فیلم دکتر « دولیتل» وقتی که حتی تمثیل عقرب و قورباغه را نمی‌­توانی متوجه شوی سخت است.

بنجامین لی – The Guardian (امتیاز 4 از 10)

این تقریبا یک معجزه است که علی­‌رغم سیر شکنجه‌­وار تهیه این فیلم، دولیتل در بهترین حالت می‌­تواند به عنوان فیلمی قابل قبول برای جوانان غیرممیزی عنوان شود. بالاترین تحسینی که می­توانم از این فیلم بکنم این است که آن شما را نمی‌­فریبد یا سرگرم نمی­‌کند اما فاجعه هم نیست.

راجر مور – Movie Nation (امتیاز 3.8 از 10)

تنها « شین » و « باندراس » کارکترهای­شان را بامزه جلوه می­دهند.

تای بِر – Boston Globe (امتیاز 3.8 از 10)

و اگرچه من خواسته داونی مبنی بر ساخت فیلمی برای کودکانش را درک می­کنم اما با ساختن فیلمی برای خودش بهتر به دنیا خدمت می­‌کرد.

درک اسمیت – Slant Magazine (امتیاز 2.5 از 10)

ناتوانی « دولیتل » در شخصیت پردازی کارکترها، آن را به فیلمی سرشار از ظواهر و خالی از رویداد تقلیل می‌­دهد.

ریچارد روپر – Chicago Sun-Times (امتیاز 2.5 از 10)

این فیلم نامزد بزرگی برای فرصت از دست رفته دهه است.

مت سینگر – ScreenCrush (امتیاز 1 از 10)

زباله‌­ای ناخوشایند و فاقد هم­بستگی که به نظر می‌

­رسد ماحصل وصله زدن نتایج و باز­برداشت­های چیزی کاملا متفاوت با این است.


نقد و بررسی فیلم به قلم Roger Moore (راجر مور)

نشریه rogersmovienation

 «دکتر» رابرت داونی جونیور عاجز از دمیدن جانی دوباره در «دولیتل»

رابرت داونی جونیور تصمیم گرفت که نسخه او از دکتر «دولیتل» به حالتی زمزمه‌وار و آرام به لهجه اسکاتلندی متن زمخت فیلم که باید با توجه یا زیرنویس متوجه آن شد را بخواند. او در سایه فیلم جدیدش، «نجواکننده با سگ» واقعی می‌شود. این مهربانه‌ترین توصیف برای این کمدی انیمیشنی کودکانه ماجراجویانه بی‌جان و بازی جهت رفع مسئولیت ستاره فیلم است. بازیگران برنده اسکار هم در بخش تصویر و هم در بخش صدا وجود دارند و این به این دلیل است که بالاخره همه حیوانات، از «یوشی» خرس قطبی با صدای «جان سینا» گرفته تا «پلی» طوطی با صدای «اما تامسون» باید صدای یک ستاره را داشته باشند. (با حالت طعنه)

این قضیه تبدیل به بازی و سرگرمی‌ای برای بزرگسالان می‌شود: «سنجاب صدای کریگ رابینسون، اردک بداخلاق صدای اکتیویا اسپنسر، گوریل احمق صدای رامی ملک، ببر صدای رالف فینز و پلیمپتون شترمرغ صدای کمیل نانجیانی نیست؟ این درست همان کاری است که وقتی فردی از یک فیلم بی‌نشاط و رنگارنگ مانند این نمایشگاه حیوانات با بازیگری افرادی چون داونی جونیور، مایکل شین، جسی باکلی و جیم برادبنت به عنوان انسان‌های روی پرده خسته می‌شود انجام می‌دهد.

این فیلم فانتزی زمان سلطنت ملکه ویکتوریا با بازی «باکلی» را نشان می‌دهد. ملکه بیمار است و دولیتل گوشه¬گیر که عزادار همسر ماجراجو‌طبیعت‌گرای خویش است به دربار ملکه احضار می‌گردد. و از آن جا که او می‌تواند با حیواناتی که در قصر هستند «حرف بزند»، امکان دارد که آن‌ها به او بگویند که چه شده است.
در روند فیلم مشخص می‌شود که حیوانات می‌توانند به او چرایی موضوعات را بگویند. اما قبل از اینکه به صورت کامل متوجه چند و چون امور شود تشخیص می‌دهد که ملکه با سمی که پادزهرش تنها در یکی از جزایر دوردست که یک بار به آن جا رفته بود پیدا می‌شود، مسموم شده است.

او چاره‌ای جز بستن بار و بندیل سفر با دوستان حیوانش ندارد. پلی ریاست را به عهده می‌گیرد و پسرکی که به تازگی دیده است «هری کُلِت» دستیار او می¬شود. رقیب قدیمی (پزشک قصر) با بازیگری «شین» او را با کشتی بادبانی ترسناکی سایه به سایه دنبال می‌کند. ماجراجویی‌های‌شان با ورود رقیب قدیمی‌ای دیگر همراه می‌شود. شاه رسولی با بازیگری «آنتونیا بندریاس» کارکترها را در موقعیتی که امکانات و پتانسیل¬های درونی که پیش از این نسبت به آن‌ها مغفول بوده‌اند محک می‌زند همان رقیب قدیمی است.

«چی چی» با بازیگری رامی ملک برنده اسکار باید دیالوگ «من بیشتر از این مدلایی که تو سکوت و به آرامی ذوق می‌کنن هستم» را ادا کند و پلیمپتون شترمرغ که بامزه‌ترین صدا در فیلم متعلق به این کاکتر است باید یاد بگیرد که به خرس قطبی اعتماد کند ـــ «تو تا الان باید فرش زیر پای یه اسکیمو می¬شدی!». دولیتل؟ اون باید دیالوگ «دیگه برای هیچ‌کس یا هیچ‌چیزی در هیچ‌جایی اهمیتی قائل نمی‌شم.» حیوانات این انیمیشن واقعی جلوه می‌کنند اما روح زندگی در آن‌ها وجود ندارد. تصمیم انتخاب کسی که «سیریانا» و «ترافیک» و «آلامو« را نوشته است به عنوان کارگردان و نویسنده کمکی، در هر سکانس خالی از خیال فیلم بیشتر غلط جلوه می‌کند.

شین و بندریاس تنها کسانی هستند که باعث می‌شوند کارکترهای‌شان بانمک به نظر بیایند و این به این علت است که هیچ چیزی به مهلکی گزینش لهجه دولیتل نیست. این لهجه دقیقا به اندازه جانی دپ در “Mortdecai” بد است. انتخاب لهجه آنقدر بد است که تنها اظهارات شین بر تصمیمات داونی واضح و رسا است. نظرم در مورد متن فیلم و اجرای داونی بدتر از هر چیزی است که بتوانید متصور شوید. دولیتل زمزمه می‌کند :« می‌خوام یه چیز جااااااالب بگم!». ولی هیچ وقت چنین نمی¬شود.

مترجم: پدرام موسی‌پور


ممکن است شما دوست داشته باشید

دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of