Boyhood (پسر بچگی)


خلاصه داستان:

مِیسون شش ساله به همراه مادر و خواهرش، سامانتا، در تگزاس زندگی می‌کند. پدرش به تازگی آن‌ها را ترک کرده است. فیلم، زندگی مِیسون و خانواده‌اش را در طول ۱۲ سال آینده که طی آن به یک مرد تبدیل می‌شود، دنبال می‌کند.


نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)

نمره 8.8 از 10

یک چیز در طول تماشای «پسر بچگی/ Boyhood» مشخص می شود: کارگردان فیلم «ریچارد لینک لیتر» به شدت مجذوب ایده ی دنبال کردن یک شخصیت داستانی در گذر زمان واقعی شده است. بیشتر فیلم سازان از صبر و حوصله ی لازم برای چنین کاری بی بهره هستند. «پسر بچگی» از لحاظ روحیه ی جاری در فیلم، و شاید حتی برخی ویژگی های خاص، یادآور سه گانه ی «پیش از» لینک لیتر است: «پیش از طلوع»، «پیش از غروب» و «پیش از نیمه شب». آن فیلم ها زوج عاشقی را در یک دوره ی زمانی ۱۸ ساله دنبال می کنند و با فواصل زمانی نه ساله طی سه فیلم دوباره به سراغ آنها می رود. زمانی که در واقعیت سپری می شود با زمان سپری شده روی پرده ی سینما برابر است. «پسر بچگی» چیزی شبیه به این انجام می دهد و شخصیت ها را در یک دوره ی دوازده ساله دنبال می کند، سالی یکبار به سراغ آنها می رود اما به جای آنکه این لحظات ثبت شده را در قالب چند فیلم ارائه کند همه چیز را به شکل یک فیلم مستقل در می آورد. با اینحال ایده ی اصلی یکسان است: بگذاریم بالا رفتن سن بازیگران درباره ی تصویر شخصیت ها اطلاعات بدهد و آن را ارزشمند تر کند.

اگر این ویژگی تنها چیزی بود که «پسر بچگی» به تماشاگر ارائه می کرد، ممکن بود آن را به عنوان اثری که تنها با به کاربستن ترفند و حقه جلب توجه می کند تلقی کرد. خوشبختانه این فیلم علاوه بر این داستانی است به طرز استثنائی خوش ساخت درباره ی بالا رفتن سن. تجربه ی تماشای بازیگری که روی پرده ی سینما بزرگ می شود آنقدر از پایه با آنچه به آن عادت کرده ایم متفاوت است که شیوه‌ی تماشا کردن فیلم را تغییر می دهد. قطعاً فیلم هایی که در آن ها شخصیت ها بزرگ می شوند برای ما معمول و عادی هستند اما این امر معمولاً توسط تصاویر کامپیوتری یا استفاده از بازیگران متفاوت انجام می شود. شیوه ای که لینک لیتر به کار بسته آنقدر انقلابی است که مورد توجه قرار بگیرد. ضمناً این رویه ای نیست که احتمال داده شود توسط افراد زیادی اقتباس و الگو گرفته شود. ساخت «پسر بچگی» ۱۲ سال طول کشید. در عصر مطلوب بودنِ موفقیت فوری و بلافاصله، استودیوهای کمی پیدا می شوند که حاضر شوند چنین زمان طولانی ای منتظر بمانند.

این فیلم یک جنبه ی مستند وار نیز دارد. ما نه تنها بزرگ شدن بازیگر اصلی فیلم «الار کولترین» و رسیدن او از سن شش سالگی تا اوایل جوانی را دنبال می کنیم، بلکه همین امتیاز درباره ی دختر لینک لیتر، لورلی، هم به ما داده می شود. آنطور که کارگردان می گوید لورلی خودش تقاضای این نقش را کرد و بعد از چند سال علاقه ی خود را از دست داد و سپس دوباره سرسختانه نقش را مطالبه کرد. این فرصت به ما داده شده است تا تغییرات چهره های آشنایی مانند «پاتریشیا آرکت» و «ایتن هاوک» را طی همان دوره ی زمانی مشاهده کنیم، هر چند که تأثیر این مسئله به همان اندازه مهیج نیست زیرا هر دو بازیگر طی دوره ای که در ساخت «پسر بچگی» حضور داشتند در مرکز توجه عموم باقی ماندند.

کولترین نقش میسون را بازی می کند و «لورلی لینک لیتر» در نقش خواهر بزرگتر او، سامانتا، حاضر شده است. وقتی برای اولین بار با آنها ملاقات می کنیم آنها نزد مادر تنهای خود (آرکت) زندگی می کنند، زنی که به سختی تلاش می کند با یک حقوق ماهیانه ی نازل و محقرانه مخارج زندگی را تأمین کند. پدر آنها (هاوک)، به این دلیل که به دنبال کار به آلاسکا رفته است، در تصویر حضور ندارد. طی گذشت دوازده سال بعدی، مادر ازدواج می کند و برای مرتبه ی دوم طلاق می گیرد، پدر تابستان ها یک هفته در میان تعطیلات آخر هفته را با بچه هایش می گذراند، میسون و سامانتا دوره ی بلوغ خود را می گذرانند، جنس مخالف را کشف می کنند، مشروب می نوشند و ماری جوانا می کشند. میسون دل شکستگی حاصل از یک مورد قطع رابطه را در کنار آزادی تلخ و شیرینی که از جدا کردن محل سکونت اش از خانواده ایجاد شده تجربه می کند.

تماشای «پسر بچگی» مانند این است که از درون دریچه ای به جزئیات خصوصی زندگی دیگران سرک بکشیم. گاهی اوقات ساده ترین داستان ها می توانند از همه تکان دهنده تر باشند زیرا خیلی آسان می شود با آنها ارتباط برقرار کرد. شخصیت های «پسر بچگی» می توانستند همسایه های شما، دوستان شما و حتی خود شما باشند. اثری از ملودرام در فیلم دیده نمی شود. دوربین لینک لیتر بی آنکه حالتی آراسته کننده و یا ناخوانده و فضولانه پیدا کند، دقایق زندگی روزمره را ثبت می کند. هیچ چیز اغراق شده نیست. بزرگترین “اتفاق” فیلم زمانی رخ می دهد که همسر دوم مادر، تحت تأثیر فزاینده ی الکل، کنترل خود را سر میز شام از دست می دهد و چیزهایی را می شکند و خرد می کند. کمی بعد میسون و سامانتا از خانه فراری می شوند. ما دیگر شخصیت الکلی یا فرزندانش را نمی بینیم. مانند خود زندگی، داستان دیگران اغلب ناتمام می ماند.

ما می بینیم که زندگی چقدر گذرا و شکننده است. تغییر و تحولاتی که از سالی تا سال دیگر اتفاق می افتد یکپارچه و منسجم است و چون بازیگران عوض نمی شوند همه چیز به شکلی واقع گرایانه در هم آمیخته می شود. «پسر بچگی» در طول زمان تقریباً سه ساعته ی خود، ما را به سفر می برد. این فیلم به جای آن که سفری جاده ای در گذر از مناطق مختلف جغرافیایی باشد، سفری در طول زمان است. وقتی فیلم تمام می شود از اینکه توانسته ایم با خانواده ای به شکلی آشنا شویم که در کمتر فیلم سینمایی ای امکانش وجود دارد، احساس رضایتمندی عمیقی در ما ایجاد می شود. به دلیل فداکاری و تلاشی که برای ساخت فیلمی مانند «پسر بچگی» به کار رفته است، به احتمال زیاد در آینده ی نزدیک چیزی شبیه به آن را نخواهیم دید. اما من از فرصتی که برای تماشای نتیجه ی آزمایش جسورانه و موفق لینک لیتر دست داده است، به شدت احساس خوشحالی و رضایت می کنم.

اختصاصی نقد فارسی

مترجم: الهام بای

 

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

نقد و بررسی فیلم به قلم Liz Beardsworth (لیز بردزورث)

نشریه Empire

نمره 10 از 10

در سال ۲۰۰۱ ریچارد لینکلِیتر که به تازگی یک درام ویدئویی ۸۶ دقیقه ای لحظه به لحظه (Real-Time) به نام «نوار / Tape» را روی پرده برده بود، یک «ایده غیرعملی» را در ذهن داشت که ممکن بود در مقایسه با کار قبلی‌اش او را به طور نامنظم در طول ۱۲ تا ۱۳ سال آینده درگیر کند، این ایده عبارت بود از «داستان یک رابطه والد و فرزندی که زندگی یک پسربچه را از کلاس اول تا کلاس دوازدهم دنبال می‌کرد و همزمان با ورود او به دانشگاه به پایان می‌رسید.» گرچه این ایده موضوعی منحصر به فرد و سختی‌های بالقوه زیادی داشت، اما آیا کارگردان می‌توانست بازیگرانی پیدا کند که برای مدت طولانی نسبت به ساخت این فیلم متعهد بمانند؟ اگر کودک نقش اول، یک بازیگر بسیار ضعیف از آب در می‌آمد، چه اتفاقی می‌افتاد؟ آیا او می‌توانست یک خط روایی منسجم را حول یک ایده مبهم شکل دهد؟ قمار لینکلِیتر – که هر سال چند صحنه از آن بازبینی می‌شد و به قول او کم کم چیزی شبیه به «یک پروژه هنری اردوی تابستانی» شده بود- در واقع یک جواهر بی حرف و حدیث است و به تعبیری شاهکار این کارگردان تا به امروز به شمار می‌رود.

لینکلِیتر موفق شد با ایتن هاک و پاتریشیا آرکِت به عنوان بازیگران نقش والدین مطلقه قهرمان قصه‌اش برای مدت طولانی توافق کند و نقش خواهر بزرگتر مِیسون، سامانتا، را به دختر خودش لورلی سپرد؛ یافتن کودکی که باید نقش مِیسون را از ۶ تا ۱۸ سالگی بازی می‌کرد، کار نسبتاً دشواری بود. لینکلِیتر بالاخره نابازیگری به نام اِلار کولتران را انتخاب کرد که خوشبختانه هر چه مِیسون از شخصیت یک کودک کم حرف و خیالباف دورتر و به مرد مورد نظر کارگردان نزدیک‌تر می‌شد، کولتران نیز به عنوان یک استعداد واقعی توانست در نقش پسر هاک مخاطب را متقاعد کند و در پایان فیلم بازیگری با چنین کاریزمای بی تفاوتی که می‌توانست سوپراستار بعدی هالیوود باشد، در جایی قرار گرفت که بلندپروازی هایش وجود داشتند.

فیلم که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۳ یا به قول لینکلِیتر از زمان “کولدپلی”[۱] تا “دَفت پانک”[۲] – البته هیچ زیرنویسی در فیلم این را نشان نمی‌دهد- را پوشش می‌دهد، با نمایش مِیسون شش ساله، پدر بی خیال و بی مسئولیتش (در این مقطع زمانی)، مِیسون سینیور که بعد از فرار به آلاسکا برای گریز از مسئولیتهایش به تازگی به شهر برگشته است، مادرش اولیویا که سعی می‌کند وظایف مادری را با بلندپروازی‌های پیشرفت و بهتر شدن از طریق بازگشت به دانشگاه جبران کند، شروع می‌شود. دغدغه های مِیسون و سامانتا همان دغدغه های همیشگی کودکان است: مدرسه، رقابت‌های خواهر و برداری، رفاقت‌ها، خلوتگاه های سِرّی، کلکسیون‌های مخفی و در این مورد خاص امید مبهم بازگشت دوباره پدر و مادر به زندگی مشترک. در این میان، والدین نیز شادی‌ها و غم‌ها، جاه طلبی‌ها و نگرانی‌های خود را دارند- گرچه دوران پسربچگی درونمایه اصلی این اثر است، اما لینکلِیتر (به عنوان نویسنده و کارگردان) به اندازه کودک بودن، حرف برای بزرگ شدن دارد. و زندگی با فراز و نشیب‌های بسیار در طول سالیان پیش می‌رود و ما با دیدن تغییر مدل موها، ضخیم و نازک شدن دورکمرها، روابط، خانه‌ها، شغل‌ها و مدرسه های جدید متوجه این تغییرات می‌شویم. هیچ اثری از یک خط داستانی متداول در این فیلم به چشم نمی‌خورد؛ در عوض به قول هاک این فیلم، «تصویربرداری زمان گریز[۳] از یک انسان» است.

و همچنان اتفاقات رخ می‌دهند. شاید یکی از غیرمترقبه ترین لذت‌های فیلم «پسربچگی / Boyhood»برای یک بیننده غربی دوران معاصر این باشد که این فیلم در واقع یک تصویربرداری زمان گریز از دهه گذشته زندگی او نیز است. در این فیلم شاهد مبارزات تبلیغاتی اوباما در دور اول ریاست جمهوری‌اش، ورود آیپاد و یک بحث جنجالی پدر و پسری درباره آینده احتمالی فیلم‌های جنگ ستارگان هستیم. سخت است به یاد بیاوریم که لینکلِیتر این صحنه‌ها را با اطلاع از گذشته ننوشته است، اما در یادآوری این که چنین نکرده است، لذت زیادی نهفته است. وقتی پای جزئیات شخصیت‌های فیلمش در میان است، (یک گفتگوی مادر فرزندی مشقت بار اما خنده دار درباره رابطه جنسی؛ طفره رفتن از بحث درباره الکلیسم؛ بچه های جدید در خانواده ای که مدام بزرگتر می‌شود) لینکلِیتر یک بار دیگر در خلق افراد باورپذیر و دوست داشتنی موفق است. آن‌ها انسان‌های کاملی نیستند، اولیویا مدام با مردانی در حشر و نشر است که او را رها می‌کنند، مِیسون سینیور فقط برای خود وقت می‌گذارد، اما همگی جذاب هستند و تو دوست داری که با آن‌ها وقت بگذرانی، در شب نشینی های آرام و روشنفکرانه اولیویا تنقلات بخوری و در کنار مِیسون سینیور و هم اتاقی نوازنده‌اش روی کاناپه لم دهی. این تا حدی مدیون یک متن خوب و در عین حال بازیگران خوب – از هر دو بچه گرفته تا آرکِت و مجموعه خوبی از بازیگران مکمل – که هرچه شخصیت‌هایشان کامل‌تر و بالغ‌تر می‌شود آن‌ها نیز متقاعد کننده‌تر می‌شوند. اگر این فیلم در ماه دسامبر پخش می‌شد، بخت برنده شدن هاک در بخش نامزدی بهترین بازیگر نقش مکمل خیلی زیاد ‌بود.

اما از همه مهم‌تر، این شاهکار ریچارد لینکلِیتر است. پسربچگی تقریباً بهترین فیلم او تا به امروز محسوب می‌شود. این کارگردان تگزاسی برای جادویی و لذت بخش جلوه دادن زندگی و در عین حال توأم کردن آن با کمی غم در دوران ناامیدی‌ها و گذر اجتناب ناپذیر زمان، روش خود را دارد. همچون مجموعه ای از بهترین آثار ریچارد، پژواک‌های از فیلم‌های مختلف او را اینجا می‌بینیم؛ مثلاً همچون برخی صحنه های فیلم «مات و مبهوت / Dazed and Confused»، مِیسون نوجوان و رفقایش با بچه‌هایی که از آن‌ها بزرگتر هستند به یک خانه نیم ساخته می‌روند، آبجوهایشان را یک نفس می‌خورند، با یک تیغه اره برقی این طرف و آن طرف می‌روند و درباره تجربیات جنسی من درآوردیشان یاوه سرایی می‌کنند. چند سال بعد مِیسون و دوست دخترش کل شب را راه می‌روند و در اطراف تئاتر اوستین حرف می‌زنند، دو نفری که واقعاً عاشق همدیگر هستند اما مانند فیلم «پیش از طلوع / Before Sunrise» این عشق مملو از کشش‌ها و پیچش‌های غیرمنتظره است. گرچه این فیلم شبیه «پیش از نیمه شب /Before Midnight» سال گذشته است، ولی لینکلِیتر بالغ‌تر و پخته تر شده است. یکی از مزایای بزرگ این فیلم این است که برای درک آن لازم نیست که حتماً دوران پسربچگی را طی کرده باشید، تجربه کودکی برای آن کافی است؛ همچنین لازم نیست یک پدر یا مادر بوده باشید: کافیست فردی باشید که سعی می‌کند آن را بفهمد.

حرف آخر: فیلم زیبای لینکلِیتر یک دستاورد فوق‌العاده لطیف، سرگرم کننده، معقول و دقیق، پر از گرمی و انسانیت است.

——————————-

[۱] Coldplay: یک گروه آلترناتیو راک بریتانیایی است که در سال ۱۹۹۶ در لندن شکل گرفته است.

[۲] Daft Punk: یک گروه موسیقی دو نفری موسیقی الکترونیک فرانسوی است.

[۳] Time-lapse photography: تصویربرداری زمان‌گریز و یا گاه‌گشتی و یا گاه‌گذر شیوه‌ای است که در آن فرکانس ضبط فریم‌ها در یک سکانس، کمتر از فرکانس مشاهده آنها در همان سکانس است. زمانی که نتیجه کار با سرعت عادی پخش می‌شود، به نظر می‌رسد که زمان با سرعت بیشتری می‌گذرد.

اختصاصی نقد فارسی

مترجم: محمدرضا سیلاوی

 

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

 


ممکن است شما دوست داشته باشید

141
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
141 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
95 Comment authors
تارا یگانهشهرهابیفیلم دوستمحمدجواد هفتانی Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
مشاور
Guest
Member
مشاور

اراده ای که بتونه ۱۲ سال یک پروژه سینمایی رو دنبال کنه،مثل تحقیقات طولی در دانشگاه ها واقعا ستودنی هست.البته فیلم میخواد تصویر آرمانی از زندگی امریکایی که طلاق وازدواج های مجدد و شکست های متعددرو در پی داره به تصویر بکشه واینکه باید قدرت تحمل رو بالا برد .در قسمت پایانی هم سندرم آشیانه خالی برای خانواده تک والدی بسیار غم انگیز تر هست رو باز به روی صحنه میاره.

پیمان ...
Member
Member
پیمان ...

masoodp:با سلام بنظر من فیلم مستحق گرفتن ۷٫۵ از ۱۰ بود… و انصافا فیلم خیلی خوبی بود(نه شاهکار) اما اینکه می تواند در ۲۵۰ تا قرار بگیرد یا نه؟ در لیستی که خودم بخواهم ایجاد کنم،قرار نمیگیرد. اما چرا در Imdb قرار گرفته؟ بنظرم فیلم های جدید شانسشان در Imdb بیشتر شده،چون تعداد کسانی که امتیاز بالا می دهند بسیار بالاتر رفته! شما دقت کنید از سال ۲۰۱۰ به اینطرف چند فیلم در فهرست قرار گرفته اند؟ بعد نسبتشان را با نسبت بیش از ۱۰۰ ساله تاریخ سینما مقایسه کنید،تا عرضِ مرا متوجه شوید… هرچند باز میگویم فیلم درام بسیار… ادامه »

Meysam Shabdiz
Member
Member
Meysam Shabdiz

peymann021:من این فیلم و دیدم ، آخ بازی ضعیف نمیشه گذاشت اسمشو ی آدم ۱۵ ساله باید مثل ی ۱۵ ساله رفتارکنه توفیلم. این فیلم و براساس زندگی ی شخص تو آمریکا زندگی میکنه ساخته شده.من خودم اولین بار ی ایراد ی که ازفیلم گرفتم نپرداختن ب مسائل جنسی توفیلم بود که بعد ازتحقیق فهمیدم که زندگی ی بچه ایرانی با ی بچه آمریکایی فرق میکنه !!! peymann021:من این فیلم و دیدم ، آخ بازی ضعیف نمیشه گذاشت اسمشو ی آدم ۱۵ ساله باید مثل ی ۱۵ ساله رفتارکنه توفیلم. این فیلم و براساس زندگی ی شخص تو آمریکا زندگی… ادامه »

پیمان ...
Member
Member
پیمان ...

من این فیلم و دیدم ، آخ بازی ضعیف نمیشه گذاشت اسمشو ی آدم ۱۵ ساله باید مثل ی ۱۵ ساله رفتارکنه توفیلم. این فیلم و براساس زندگی ی شخص تو آمریکا زندگی میکنه ساخته شده.من خودم اولین بار ی ایراد ی که ازفیلم گرفتم نپرداختن ب مسائل جنسی توفیلم بود که بعد ازتحقیق فهمیدم که زندگی ی بچه ایرانی با ی بچه آمریکایی فرق میکنه !!!

peyman a
Member
Member
peyman a

KEYHAN:وای خد!!!با چه امید و آرزویی منتظر کیفیت بلوری موندیم که از imdb 8.5 گرفته و ۱۲ سال طول کشیده!!!یه ناامید کننده به معنای واقعی!! ایده بسیار جالب برای نشان دادن زندگی ۱۲ ساله یه خانواده عادی ولی فیلمی بسیار معمولی و بدون ویژگی خاصی.بازی ها هم قربونش برم.غیر Ethan Hawke همشون اوت بودن.خیلی بهتر میتونست مسائل و بحران های نوجوانی و کودکی نشون بده عین مالنا. خلاصه بگم با نمراتی که بهش دادن منتظر یه شاهکار درام اجتماعی مثل american beauty دوازده ساله بودم ولی کارگردانی و فیلمنامه و بازی ها بدجوری تو ذوقم زد. خدا خیرت بده حرف… ادامه »

KEYHAN
Guest
Member
KEYHAN

وای خد!!!با چه امید و آرزویی منتظر کیفیت بلوری موندیم که از imdb 8.5 گرفته و ۱۲ سال طول کشیده!!!یه ناامید کننده به معنای واقعی!!
ایده بسیار جالب برای نشان دادن زندگی ۱۲ ساله یه خانواده عادی ولی فیلمی بسیار معمولی و بدون ویژگی خاصی.بازی ها هم قربونش برم.غیر Ethan Hawke همشون اوت بودن.خیلی بهتر میتونست مسائل و بحران های نوجوانی و کودکی نشون بده عین مالنا.
خلاصه بگم با نمراتی که بهش دادن منتظر یه شاهکار درام اجتماعی مثل american beauty دوازده ساله بودم ولی کارگردانی و فیلمنامه و بازی ها بدجوری تو ذوقم زد.

میثم-د
Guest
Member
میثم-د

مهرداد مومن:مرگ بر امریکای خونخار
مرگ بر صهیونیسم
چرا ۱۲ سال عمر این امریکاییها خرج مسموم کردن ذهن جوانان این مرزوبوم غیور مردان گل گون کفن میشه

خونخوار نه اونی که تو نوشتی "خونخار" . جای گیر دادن به امریکا برو زبان مادریتو یاد بگیر !

dariiush
Guest
Member
dariiush

peyman:یعنی فیلمش مثل فیلم درخت زندگی (ترنس مالیک) هست؟ یا مثل فیلم پیش از نیمه شب ؟ من این دو فیلم رو دیدم و خوشم اومده ولی خیلی خسته کننده هستن … اگه بچگی مثل این دو فیلمه لطفا بگید تا دان نکنم! مرسی آخه میدونین چرا؟ چون اگه یادتون باشه از فیلم پیش از نیمه شب هم خیلی تعریف میکردن و فیلم خوبی هم بود مخصوصا لخاطر دیالوگ هاش ولی واقعا من نتونستم طاقت بیارم و فیلم رو کامل ببینم … درخت زندگی هم خوب بود ولی اونم نتونستم کامل ببینم لطفا یکم در موردش توضیح بدین تا اگه… ادامه »

peyman*
Guest
Member
peyman*

محسن خطیبی: peyman:یعنی فیلمش مثل فیلم درخت زندگی (ترنس مالیک) هست؟ یا مثل فیلم پیش از نیمه شب ؟ من این دو فیلم رو دیدم و خوشم اومده ولی خیلی خسته کننده هستن … اگه بچگی مثل این دو فیلمه لطفا بگید تا دان نکنم! مرسی آخه میدونین چرا؟ چون اگه یادتون باشه از فیلم پیش از نیمه شب هم خیلی تعریف میکردن و فیلم خوبی هم بود مخصوصا لخاطر دیالوگ هاش ولی واقعا من نتونستم طاقت بیارم و فیلم رو کامل ببینم … درخت زندگی هم خوب بود ولی اونم نتونستم کامل ببینم لطفا یکم در موردش توضیح بدین… ادامه »

محسن خطیبی
Guest
Member
محسن خطیبی

M2M4:براردینلی؟ کسی که سال گذشته به فیلم گرگ وال استریت ۱۰ داده بود! این فیلم رو هم ندیدم و نمی تونم در موردش نظر بدم ولی کلا براردینلی رو قبول ندارم و آبمون تو یه جوب نمیره. هر فیلمی که من دوسش دارم آقا با نقدش گند میزنه بهش هر فیلمی هم که من خوشم نمیاد ازش آقا فقط به‌به و چهچه نثارش میکنه. اونجور که من از نقدهای این آقا برداشت کردم بیشتر بهش میاد یه منتقد درباری باشه و با توجه به نیاز و فضای سیاسی آمریکا نقد میکنه. نمونه بارز نمره ای که به گرگ وال استریت… ادامه »

محسن خطیبی
Guest
Member
محسن خطیبی

peyman:یعنی فیلمش مثل فیلم درخت زندگی (ترنس مالیک) هست؟ یا مثل فیلم پیش از نیمه شب ؟ من این دو فیلم رو دیدم و خوشم اومده ولی خیلی خسته کننده هستن … اگه بچگی مثل این دو فیلمه لطفا بگید تا دان نکنم! مرسی آخه میدونین چرا؟ چون اگه یادتون باشه از فیلم پیش از نیمه شب هم خیلی تعریف میکردن و فیلم خوبی هم بود مخصوصا لخاطر دیالوگ هاش ولی واقعا من نتونستم طاقت بیارم و فیلم رو کامل ببینم … درخت زندگی هم خوب بود ولی اونم نتونستم کامل ببینم لطفا یکم در موردش توضیح بدین تا اگه… ادامه »

peyman a
Member
Member
peyman a

یعنی فیلمش مثل فیلم درخت زندگی (ترنس مالیک) هست؟ یا مثل فیلم پیش از نیمه شب ؟ من این دو فیلم رو دیدم و خوشم اومده ولی خیلی خسته کننده هستن … اگه بچگی مثل این دو فیلمه لطفا بگید تا دان نکنم! مرسی آخه میدونین چرا؟ چون اگه یادتون باشه از فیلم پیش از نیمه شب هم خیلی تعریف میکردن و فیلم خوبی هم بود مخصوصا لخاطر دیالوگ هاش ولی واقعا من نتونستم طاقت بیارم و فیلم رو کامل ببینم … درخت زندگی هم خوب بود ولی اونم نتونستم کامل ببینم لطفا یکم در موردش توضیح بدین تا اگه… ادامه »

masoodp
Guest
Member
masoodp

با سلام بنظر من فیلم مستحق گرفتن ۷٫۵ از ۱۰ بود… و انصافا فیلم خیلی خوبی بود(نه شاهکار) اما اینکه می تواند در ۲۵۰ تا قرار بگیرد یا نه؟ در لیستی که خودم بخواهم ایجاد کنم،قرار نمیگیرد. اما چرا در Imdb قرار گرفته؟ بنظرم فیلم های جدید شانسشان در Imdb بیشتر شده،چون تعداد کسانی که امتیاز بالا می دهند بسیار بالاتر رفته! شما دقت کنید از سال ۲۰۱۰ به اینطرف چند فیلم در فهرست قرار گرفته اند؟ بعد نسبتشان را با نسبت بیش از ۱۰۰ ساله تاریخ سینما مقایسه کنید،تا عرضِ مرا متوجه شوید… هرچند باز میگویم فیلم درام بسیار… ادامه »

ehsan motaghinejad
Member
Member
ehsan motaghinejad

واقعا شاهکاره. اصلا نفهمیدم کی سه ساعت گذشت !ی درام به تمام معنی…

حسیــن
Guest
Member
حسیــن

مرســــــی

علیرضا205648
Guest
Member
علیرضا205648

تشکر از ترجمه ها

ولی من فکر میکنم با این نمره۱۰۰ از ۱۰۰ متا این فیلم لیاقت اینو داره که دست کم ۳٫۴ تا نقد ازش ترجمه شه..

حسیـن
Guest
Member
حسیـن

زیر نویس فیلمو کسی نداره؟

alireza jafarian
Member
Member
alireza jafarian

مهرداد مومن:مرگ بر امریکای خونخار
مرگ بر صهیونیسم
چرا ۱۲ سال عمر این امریکاییها خرج مسموم کردن ذهن جوانان این مرزوبوم غیور مردان گل گون کفن میشه

حالت خوبه؟؟؟؟؟
این دیگه چه سوالیه که پرسیدم 😐 معلومه که نیست 😐

مهرداد مومن
Guest
Member
مهرداد مومن

مرگ بر امریکای خونخار
مرگ بر صهیونیسم
چرا ۱۲ سال عمر این امریکاییها خرج مسموم کردن ذهن جوانان این مرزوبوم غیور مردان گل گون کفن میشه

bil
Guest
Member
bil

Eric:دوستان من این کار ستودنی هست ولی یک سوال حاشیه ای ! : تکنولوژی دوربین مال ۲۰۰۲ بعد تا ۲۰۱۳ با همون دوربین فیلم گرفتن ! با عوض شدن دوربین جنس رنگ فیلم عوض میشه ! و مخاطب متوجه میشه ! اگر هم از دوربین قدیمی استفاده کنن تو این روزگار مدرن جنس تصویر قدیمیه و تو ذوق میزنه ! (بنده اصلا به فیلمهای قدیمی و کلاسیک توهین نکردم , صرفا نظرم روی یک فیلم ۲۰۱۴ امروزی هست !) نقل قول | گزارش به مدیریت سایت سلام دوست عزیز . فیلمایی که ۲۰۰۲ کار شدن هنوز فک نکنم اسم کلاسیک… ادامه »

GTA BIG FAN
Guest
Member
GTA BIG FAN

در یک کلام محشر

Red Devils
Guest
Member
Red Devils

این فیلم از ۴۹ نقد متای ۱۰۰ کامل رو گرفته (۹۹٫۵ به بالا بوده که رندش می کنن)
از این ۴۹ تا نقد ۴۰ تا ۱۰۰ کامل دادن
نقد آقای برندلی یکی از آخرین نقدهاست با تمام احترامی که بهش قائلم ولی در اکثر موارد سعی می کنه یکم متفاوت باشه
می تونست ۱۰۰ کامل رو بده ولی بین ۴۰ تا ۱۰۰ کامل نقد و امتیازش گم می شد! این نمره و نقد بین اون اقلیت ۹ نقدی قرار می گیره که امتیاز ۱۰۰ کامل ندادن و بهتر دیدن میشن هدف آقای برندلی هم یه جورایی همین بوده

M2 M4
Member
Member
M2 M4

براردینلی؟ کسی که سال گذشته به فیلم گرگ وال استریت ۱۰ داده بود!
این فیلم رو هم ندیدم و نمی تونم در موردش نظر بدم ولی کلا براردینلی رو قبول ندارم و آبمون تو یه جوب نمیره. هر فیلمی که من دوسش دارم آقا با نقدش گند میزنه بهش هر فیلمی هم که من خوشم نمیاد ازش آقا فقط به‌به و چهچه نثارش میکنه. اونجور که من از نقدهای این آقا برداشت کردم بیشتر بهش میاد یه منتقد درباری باشه و با توجه به نیاز و فضای سیاسی آمریکا نقد میکنه. نمونه بارز نمره ای که به گرگ وال استریت داد.

m.p
Member
Member
m.p

امید بصیری:انصافا براردینلی ابلهیه که دومی نداره.داستان فیلم رو تعریف کرده و اطلاعاتی که همه دارند رو میگه بعد بدون ایراد گرفتن به فیلم ۱۰ نداده.اعجوبه ایه این انسان!

اولا برادر عاقل! فکر کنم دیگه وقتشه که فرق ریوو و نقد را درک کنی؟
ثانیا الزامی نداره که به فیلمهای بدون ایراد ۱۰ داد .۱۰ برای فیلمهایی است که به نظر منتقد خیلی بیشتر از یک فیلم بدون ایراد هستند. اوکی؟

محمد13
Guest
Member
محمد13

امید بصیری:انصافا براردینلی ابلهیه که دومی نداره.داستان فیلم رو تعریف کرده و اطلاعاتی که همه دارند رو میگه بعد بدون ایراد گرفتن به فیلم ۱۰ نداده.اعجوبه ایه این انسان! آقا جان کار منتقد همینه دیگه باید نقد کنه نه تعریف اکثرا نقد ها منفی میشن نه مثبت وقتی منتقتی اینجوری ۳٫۵ میده میگه فیلم عالیه نمیخواد تو یه سال ۱۰ تا نمره ۴ از ۴ بده برادینلی خودش میدونه خوبه وقتی نمیتونه ایراد بگیره نمرشو میده تموم برادینلی زیادی تعصبی نمره نمیده مثلا به بهترین فیلما هم ۳٫۵ میده حتی ۳ ولی ۴ نمیده بخاطر همینه که دومین منتقد بعد… ادامه »

امید بصیری
Guest
Member
امید بصیری

انصافا براردینلی ابلهیه که دومی نداره.داستان فیلم رو تعریف کرده و اطلاعاتی که همه دارند رو میگه بعد بدون ایراد گرفتن به فیلم ۱۰ نداده.اعجوبه ایه این انسان!

psycho mantis
Guest
Member
psycho mantis
Eric
Guest
Member
Eric

دوستان من این کار ستودنی هست
ولی یک سوال حاشیه ای ! :
تکنولوژی دوربین مال ۲۰۰۲ بعد تا ۲۰۱۳
با همون دوربین فیلم گرفتن !
با عوض شدن دوربین جنس رنگ فیلم عوض میشه !
و مخاطب متوجه میشه !
اگر هم از دوربین قدیمی استفاده کنن تو این
روزگار مدرن جنس تصویر قدیمیه و تو ذوق میزنه !
(بنده اصلا به فیلمهای قدیمی و کلاسیک
توهین نکردم ,
صرفا نظرم روی یک فیلم ۲۰۱۴ امروزی هست !)
نقل قول | گزارش به مدیریت سایت

rezaei
Guest
Member
rezaei

AGH79:اگه امتیازش تو IMDB همین ۹ بمونه میشه سومین فیلم برتر تاریخ! 😮

با این که به نظر فیلم خوبی میاد ولی گود زیلا هم از ۹/۳ رسید به ۷/۱ زیاد به نمرات اولیه دل خوش نباشید

alireza ghazbanpour
Member
Member
alireza ghazbanpour

اگه امتیازش تو IMDB همین ۹ بمونه میشه سومین فیلم برتر تاریخ! 😮

محمدرضا سیلاوی
Member
Member

Jump Street:جیمز چند داده؟۷٫۵؟ 😀

براردینلی این فیلمو تو دستور کارش قرار نداده به احتمال خیلی زیاد هم نقد نخواهد کرد.
و اگر روزی نقد کرد به این فیلمم قطعا ۴ از ۴ خواهد داد

؟؟؟
Member
Member
؟؟؟

جیمز چند داده؟۷٫۵؟ 😀

Farid Asadi
Member
Member
Farid Asadi

۱۲سال؟؟؟
دهنتو

kim
Guest
Member
kim

فکر کنم خیلی قشنگ باشه…

وحید حسینی
Guest
Member
وحید حسینی

رضا جان بابت ترجمه خیلی ممنون
متای فیلم ۹۹ از ۱۰۰ 😮 مگه میشه؟!
فکر کنم با یک شاهکار طرف هستیم!

شملی
Guest
Member
شملی

وای.۱۲ سال یه فیلم رو بسازی و خسته نشی.یه کار منحصر بفرد و عالی.حتما حتما این شاهکارو میبینم.

ARIN ARINZE
Member
Member
ARIN ARINZE

ممنون بابت نقد

حجت مغنی
Member
Member
حجت مغنی

ایول به این کارگردان،چب پشتکاری داره!!!!!!!!!!!!!!!!!

مهسا
Guest
Member
مهسا

آقای سیلاوی خیلی عالی بود.
پیشنهاد می کنم برای علاقمندان جلسات ترجمه نقد فیلم بگذارید خیلی کمک میکنه

محمدحسین
Member
Member
محمدحسین

دمت گرم محمد رضای گل و نازنین