Beautiful Boy (پسر زیبا)

۲۰۱۸ | بیوگرافی, درام | ۱۳۴ دقیقه | درجه نمایشی R

 

کارگردان : Felix van Groeningen

نویسنده : Luke Davies , Felix van Groeningen

بازیگران : Steve CarellTimothée ChalametMaura Tierney

خلاصه داستان :نیک شف نوجوان همه چیز دارد؛ از نمرات خوب و سردبیری روزنامه مدرسه گرفته تا بازیگری و مقام‌های ورزشی. ولی وقتی اعتیاد به زندگی او وارد می‌شود، پدرش به هر دری می‌زند تا بتواند او را از این منجلاب نجات دهد.

 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

فیونوالا هالیگن – اسکرین اینترنشنال (نمره ۸ از ۱۰)

نقش افرینی‌های قدرتمند و متعهدانه و حلقه ناراحت کننده واقعیت در یک فیلم به شدت شخصی که چرخه میان اعتیاد، پسرفت و بازیابی را به شکلی اپیزودیک نمایش می‎دهد.

 

اوون گلیبرمن – ورایتی (نمره ۸ از ۱۰)

«پسر زیبا»، اثر کارگردان بلژیکی «فلیکس ون گرونینگن» (با سابقه ساخت «شکست دایره شکسته» (The Broken Circle Breakdown)) با فیلمنامه‌ای از «لوک دیویس»، دقیق و به شکلی لطیف احساسات را جریحه دار می‎کند، درامی که شما را می‌‎رباید و با خود نگه می‌دارد.

 

اریک کان – ایندی وایر (نمره ۷٫۵ از ۱۰)

شلمت، پسر جذابی که از برعهده گرفتن نقش‌های نه چندان زیبا هراسی ندارد، تلاش‌های تراژیک یک مرد جوان آلوده به اعتیاد را طوری به نمایش می‎گذارد که باورتان نمی‌شود چنین چیزی واقعا امکان پذیر بوده، در حالی که چشمان افسرده کرل تمام جزئیات را به خود جذب می‌کند. این یک اثر فراموش نشدنی دو نفره است که بازیگران اصلی‌اش اجازه می‌دهند مهارت‌هایشان همه چیز را زیر سایه خود بگیرند.

 

لیا گرینبلت – انترتینمنت ویکلی (نمره ۷٫۵ از ۱۰)

«پسر زیبا» شما را روی آن خطی که انتظار دارد برای تقریبا تمام طول مدت خود نگه می‌دارد، و بعضی اوقات این بیشتر از اینکه حس یک فیلم را بدهد حس یک تست مقاومت دارد، یکی که با عشق و علاقه و با دقت زیاد ساخته شده ولی تقریبا زیادی شبیه به زندگی واقعی است: یک سری پستی و بلندی‌های امپرسیونیستی، پسرفت‌های در بیماری و بهبود یافتن‌ها، بدون آن قوس منطقی لازم.

 

جاستین چنگ – لس آنجلس تایمز (نمره ۷ از ۱۰)

انفصال به کار رفته در «پسر زیبا» خبر از یک تلاش برای صحبت به شکلی واضح و حقیقی را می‌دهد، تا در برابر کلیشه‌های درام‎‌های مرتبط با اعتیاد مقاومت کند در حالی که اعتراف می‌کند آن کلیشه‌ها را به سختی می‌توان از نو نوشت.

 

جیسن بیلی – پلی لیست (نمره ۶٫۷ از ۱۰)

با کار کردن در چنین فضای مسکوتی که تعمدی هم است، آن پیامدهای احساسی که ما از یک داستان این چنینی انتظار داریم هیچ گاه از راه نمی‌رسند، و «ون گرونینگن» هیچ وقت یک جایگزین انجام شدنی برای آن‎ها در نظر نمی‌گیرد.

 

بنجمین لی – گاردین (نمره ۶ از ۱۰)

لحظاتی با وزن تحمل ناپذیری از احساسات وجود دارد ولی هر چه فیلم جلو می‌رود، از قدرت آن‌ها هم کاسته می‌شود.

 

کریستوفر مچل – سین ویو (نمره ۶ از ۱۰)

«پسر زیبا» با دور بودن از بی‌نقصی،  و ارائه دادن چیزی که انتظارش را نمی‌رود به شکلی بسیار نادر، علی ای حال یک تصویر خوش ساخت از یک چرخه هولناک اعتیاد است.

 

تاد مک کارتی – هالیوود ریپورتر (نمره ۵ از ۱۰)

علی رغم حضور بازیگرانی که هیچ شکی در خوب بودنشان نیست، این داستان هیچ گاه متقاعد کننده یا درگیرکننده نمی‌شود، و فیلم در رسیدن به خواسته‌هایش درست عمل نمی‎کند. به هر حال، اگر یک نفر تا انتهای فیلم با آن باقی بماند، کاملا ارزش آن را دارد که تیتراژ فیلم را هم تماشا کند، تیتراژی که در آن یک مونولوگ توسط نیک بیان می‎شود که بهترین نکته این فیلم است.

 

جرد مبارک – فیلم استیج (نمره ۵ از ۱۰)

اگر این از همان ابتدا داستان نیک بود من نمی‎‌دانستم که یک راه بهتر هم برای آن وجود دارد. و اگر این در تمام مدت فیلم قرار بود داستان دیوید باشد من به دیدن نوجوان فیلم به عنوان یک داستان تراژیک هشدار آمیز به جای صرفا وسیله‌ای خودخواهانه برای داستان سرایی که در ادامه به آن تبدیل می‎شود، ادامه می‌دادم. در یک سطح کاملا زیباشناسی، به هر حال، «پسر زیبا» موفق می‌شود.

<p style=”text-align: justify;”>داستان‌های با موضوع اعتیاد می‌توانند بسیار قدرتمند باشند: قدرتی برای دلسرد کردن، قدرتی برای ناکام گذاشتن، و (در مواقعی انگشت شمار) قدرتی برای تعالی بخشیدن. بدون توجه به چیزهایی که در هسته این مریضی وجود دارد، فیلم‌های با موضوع اعتیاد یک مسیر آشنا را طی می‌کنند. اگر آن‌ها آثاری صادق باشند، مخاطب را با خود به انتهای یک پلکان می‌برند که تنها دو نتیجه ممکن خواهد داشت: مرگ یا پاک شدن. مصادیق سینمایی اعتیاد کم نیستند ولی نمونه‌های خوش ساخت و از لحاظ احساسی، سرشار از پتانسیل آن قلیل هستند. خیلی از این فیلم‌ها یا روی به عاری از احساسات بودن یا به زیادی سانتی مانتال و پر دوز و کلک بودن می‌آورند. «پسر زیبا» (Beautiful Boy)، اثری از کارگردان بلژیکی «فلیکس ون گرونینگن» (Felix Van Groeningen) که بر اساس خاطرات یک پدر و پسر به نام دیوید و نیک شف است، بیشتر به سمت حالت دوم گرایش دارد. اگرچه فیلم نقش آفرینی‎‌های قدرتمندی دارد و شامل چندین سکانس سرشار از پتانسیل می‎شود، ولی استایل کلی فیلم مخاطب را ناراضی باقی می‎‌گذارد، و از قدرت کلی و بار احساسی داستان کم می‌کند.</p>
<p style=”text-align: justify;”>«پسر زیبا» داستان اعتیاد یک نوجوان به نام «نیک شف» (Nic Sheff) (با بازی «تیموتی شلمت» (Timothee Chalamet)) را از دو زاویه بیان می‌کند: زاویه دید خودش و زاویه دید پدرش، «دیوید» (با بازی «استیو کرل» (Steve Carell)). استفاده از یک زمان بندی تحریف شده، گاها گیج کننده برای شرح وقایع که از لایه‌های متشکل از فلش بک ها و گاهی اوقات گمراه کردن مخاطب در برابر این قضیه که در حال تماشای کدام بخش از مشکل «نیک» است، «ون گرونینگن» ما را از لحاظ ذهنی با فیلم درگیر می‌کند ولی از لحاظ احساسی از فیلم دور می‌افتیم. ما آن قدری انرژی ذهنی خود را صرف کنار هم چیدن سکانس‌ها به طوری که در کنار هم معنی بدهند می‎کنیم که دیگر رمقی برای دنبال کردن شخصیت‌ها برایمان نمی‌ماند. اگر از آن برش‌های دوران کودکی نیک گذر کنیم، فیلم دو سال و نیم از زندگی او را پوشش می‌دهد. پایان بندی، متاسفانه، انگار که شبیه به چیزی‌ست که ما از یک آگهی مربوط به کمپ ترک اعتیاد انتظار داریم.</p>
<p style=”text-align: justify;”>فیلم به اعماق موضوع می‌پرد، تا بتواند صحبت کند. وقتی ما برای اولین بار نیک را می‌بینیم، او همان موقع هم مدتی‌ست که وارد وادی اعتیاد شده و، در همه اما بیشتر فلش‌بک‌های محرمانه تودرتو، او حداقل در حال آزمون و خطا با مواد مخدر است. پدر او به طور مختصر در جریان این است که او در حال آزمایش چیزهای مختلف است (و حتی در یک نقطه قبل از مصرف کوکائین طی یک سکانس عجیب که دنباله‌ای هم ندارد به او می‌پیوندد) ولی نگرانی خاصی ندارد. سرانجام، به هر حال، هم نیک و هم دیوید مجبور هستند تا با اتفاقی که رخ داده مقابله کنند. یک دوره بازیابی که در ابتدا به نظر درست پیش می‌رود، به یک شکست می‌انجامد. این با یک چرخه مصرف مواد و دوری از آن ادامه می‌یابد. اتفاق مهم به نظر وقتی می‌رسد که نیک از سن فرنسیسکو به لس آنجلس می‌رود تا با مادر خود، «ویکی» (با بازی «ایمی رایان» (Amy Ryan)) زندگی کند. او وقتی که دوباره به پیش پدر خود، همسر پدر خود «کارن» (با بازی «ماورا تیرنی» (Maura Tierney))، و برادر ناتنی خود «جسپر» (با بازی «کریستین کانوری» (Christian Convery)) و خواهر ناتنی خود «دیزی» (با بازی «اوکلی بول» (Oakley Bull)) بازمی‌گردد ۱۴ ماه است که پاک است. تجربیات نیک به نظر آن قدری برای او سنگین بوده که به نظر او نمی‌تواند به همان شکلی که دفعه قبلی به لس آنجلس رفت، دوباره به آنجا برود.</p>
<p style=”text-align: justify;”>با رقم خوردن در انزوا، چندین سکانس پتانسیل خوبی دارند. این عمدتا به خاطر هنرنمایی «استیو کرل» (کسی که توانسته تبدیل شدن از یک کمدین به یک بازیگر عمدتا درام را به خوبی تکمیل کند) و «تیموتی شلمت» (با سابقه حضور در «مرا با نام خود صدا بزن» (Call Me By Your Name)) است. «پسر زیبا» هر نقصی هم که داشته باشد، قطعا کار بازیگرانش جزو آن‌ها نیست. کرل یک تصویر از پدری دلسوز و گاها در حال تقلا از پدری که ناامید است تا بفهمد که چه بر سر پسر خود آمده و هنوز هم نمی‌تواند به خوبی با آن دست و پنجه نرم کند را ارائه می‎دهد. وقتی او با اعتیاد پسر خود روبرو می‎شود، استیصال او تبدیل به بروز خشونت می‎شود. (خانواده‎ها و دوستان معتادان در این قضیه زیادی شبیه به یکدیگر خواهند بود.) نقش آفرینی پرجزئیات و سرشار از ریزه کاری «شلمت» تمامی زمینه‎‌ها را پوشش می‎دهد: روان اشفتگی، ناامیدی، افسردگی، عزم راسخ و درماندگی. زنان فیلم، «ماورا تیرنی» و «ایمی رایان»، کار زیادی جز اینکه مکمل آن‌ها باشند از خود بروز نداده اند، این تا وقتی است که «تیرنی» در یک تعقیب و گریز با ماشین در اواخر فیلم دیده می‎شود. درست است، یک تعقیب و گریز با ماشین در یک درام سنگین وجود دارد. چنین چیزی چه در زندگی واقعی رخ بدهد و چه رخ ندهد، در این متن و فیلم مصنوعی به نظر می‎رسد.</p>
<p style=”text-align: justify;”>دو نوع از فیلم‌ها وجود دارد که همیشه به من نفوذ می‎کنند، روح مرا در هم می‌درند و قلب من را می‎شکافند: داستان‌های در مورد پدرها و پسرها و داستان‎‌‎های مربوط به مقابله انسان‎ها با شیطان درون خود. «پسر زیبا» یک جورایی هر دو مورد را شامل می‎شود، چرا که راهی که فیلمنامه نویسان اثر یعنی «لوک دیویس» (Luke Davies) و «ون گرونینگن» به این داستان چارچوب داده‌اند و آن را نمایش داده‌اند، آن قدری به شما رخنه نمی‎کند که بتواند یک اثرگذاری نهایی در شما داشته باشد. با خروج از سینما، من آگاه بودم که این تجربه باید تیزتر می‎بود. این باید مرا به زانوهایم می‌کشید. ولی این کار را نکرد. اگرچه این نامنصفانه است که یک فیلم باصلاحیت و با بازیگرانی خوب را اینگونه به شلاق کشید، ولی به همان نسبت من نمی‌توانم به جمع آن‌هایی بپیوندم که از همین حالا سودای اسکار بردن این فیلم را در سر دارند. «پسر زیبا» از داستانی که به شدت تقلا دارد تا بگوید ارائه‌ کمتر از حد انتظاری دارد.</p>
<p style=”text-align: justify;”>مترجم: امید بصیری</p>


ممکن است شما دوست داشته باشید

1
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
Member
Member

ممنون از سایت خوبتون

تور ترکیه