Bad Times at the El Royale (دوران های دشوار در ال رویال)

۲۰۱۸ | جنایی, درام, راز آلود | ۱۴۱ دقیقه | درجه نمایشی R

 

کارگردان : Drew Goddard

نویسنده : Drew Goddard

بازیگران : Jeff BridgesCynthia ErivoDakota Johnson

خلاصه داستان :هفت غریبه که هرکدام رازی مرموز در سینه‌ی خود دارند، در هتل ال رویال واقع در نزدیکی دریاچه‌ی تاهو با یکدیگر دیدار می‌کنند؛ هتلی قدیمی و کهنه با گذشته‌ای تاریک. حال و در گذر شبی سرنوشت‌ساز، هر یک از این هفت تن به فرصتی برای رستگاری دست خواهند یافت؛ فرصتی تکرار نشدنی، پیش از آنکه آتش هولناک جهنم همه‌چیز را در برگیرد.

 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

دیوید الریچ – Indiewire (امتیاز ۸٫۳ از ۱۰)

 

هر چقدر که «گدار» بیشتر پیش‌فرض‌ها ما درباره‌ی اینکه چه کسی بد است چه کسی خوب است و چه کسی قرار است در انتهای شب زنده بماند را به هم می‌زند، ما نیز بیشتر درک می‌کنیم که دوست داریم این انسان‌های درمانده در کار خود موفق باشند.

 

جیم وجوودا – IGN (امتیاز ۸٫۳ از ۱۰)

 

شاید «دوران‌های دشوار در ال رویال» کمی در شروع خود زیاده‌روی می‌کند و پتانسیل شخصیت منفی خود را درک نمی‌کند اما در عین حال یک فیلم جنابیی خوش‌ساخت است که بازیگران آن نیز عملکرد خوبی از خود نشان می‌دهند.

 

دن کفری – Consequence of Sound (امتیاز ۸٫۳ از ۱۰)

 

اگرچه پایان اثر به اندازه‌ی دو ساعت ابتدایی‌ش جذابیت ندارد(و به هیچ‌وجه نزدیک به پایان کم‌نظیر «کلبه‌ای در جنگل» نمی‌شود) اما همچنان جذابیت بالایی دارد.

 

جسیکا کیانگ – The Playlist (امتیاز ۸٫۳ از ۱۰)

 

با سرعتی که «دوران‌های دشوار در ال رویال» به پیش‌ می‌رود ممکن است که بینندگان کم‌صبرتر کمی زود خسته شوند اما برای باقی ما او کاری تحسین‌برانگیز، لذت‌بخش و چشم‌نواز است.

 

ویلیام بیبیانی – Thewrap (امتیاز ۸٫۱ از ۱۰)

 

«دوران‌های دشوار در ال رویال» به‌گونه‌ای جذاب است که فیلم‌های کمی در حال حاضر شبیه به آن هستند. برخی ممکن است اثر را زیاده‌رو بدانند اما «رو به زیاده‌روی» اصلاح بهتری است.

 

جیمز موترام – Total Film (امتیاز ۸ از ۱۰)

 

اگر این فیلم به اندازه‌ی «کلبه‌ای در جنگل» خلاقانه نباشد اما همچنان تاثیرگذار و جذاب است.

 

کیتی ریف – The A.V Club (امتیاز ۷٫۵ از ۱۰)

 

برخلاف اولین تجربه‌ی کارگردانی این کارگردان یعنی فیلم «کلبه‌ای در جنگل»، «دوران‌های بد در ال رویال» یک شورش علیه ژانر خود نیست و به اندازه‌ی آن فیلم در ساختار جاه‌طلبانه نیست.

 

تیم گریرسون – Screen International (امتیاز ۷ از ۱۰)

 

در پیچش‌های داستانی، خیانت‌ها و همچنین اکتشافات اثر به حد کافی سرگرمی وجود دارد که فیلم را از آثار مشابهش جدا کند. اما «دوران‌های دشوار در ال رویال» هیچ‌وقت محدودیت‌های درونی خود که مختص به موقعیتش هستند را رد نمی‌کند. فیلم سرگرم‌کننده اما گذرا است.

 

شری لیدن – The Hollywood Reporter (امتیاز ۵ از ۱۰)

 

«دوران‌های دشوار در ال رویال» فیلمی چشم‌نواز و تا حدی مبتلا به بیماری فرهنگ عامه‌ی مردم است اما بخش‌های مختلف آن جذاب هستند. اما این بخش‌های جذاب در زمانی که باید خودشان را نشان دهند کاری از پیش نمی‌برند.

 

پیتر دبروژ – Variety (امتیاز ۵ از ۱۰)

 

این اثر با مدت زمان ۲ ساعت و ۲۱ دقیقه‌ای خودش که در سال ۱۹۶۹ واقع شده است کمی زیاده‌رو است به‌گونه‌ای که صحنه‌هایی که در حال حاضر دیده‌ایم را باز تکرار می‌کند.

مترجم :امید بصیری

در دهه‌ی ۹۰ دورانی وجود داشت که همگان سعی می‌کردند شبیه به «کوئنتین تارانتینو» باشند. اما با گذر زمان همه‌ی ما فهمیدیم که تنها یک «تارانتینو» وجود دارند و تمامی تلاش‌هایی که برای تقلید و الهام از او انجام شده است به شبیه به آثار درجه‌ سوم VHSای شده اند. حالا نزدیک به ۲۵ سال پس از «داستان عامه‌پسند»(Pulp Fiction)، «درو گدار» [ سازنده‌ی کلبه‌ای در جنگل(The Cabin in the Woods)] با بازیگرانی تارانتینوطور و داستانی که او ممکن بتواند با آن کارایی بکند به سراغ ما اومده است. متاسفانه، همانند تمام فیلم‌های تارانتینوواری که تارانتینو نساخته است، «دوران‌های دشوار در ال رویال»(Bad times at the El Royale) نمی‌تواند به هدف خود برسد. علی‌رغم لحظات شوکه‌کننده و درگیرکننده‌ای که در اثر وجود دارد اما در نهایت کلیات اثر به چیز مناسبی ختم نمی‌شود. سطح ذکاوت اثر به سطح باورنکردنی‌ای در نقطه‌ی اوج اثر سقوط می‌کند و تغییر لحن ناگهانی‌ای نیز رخ می‌دهد(از کمدی تاریک به سمت خشونت واضح و عریان) که اصلا پسندیده نیست. «دوران‌های دشوار در ال رویال» مشکلاتی فراتر از عدم ارتباط پایان داستان با باقی بخش‌ها دارد اما مشکل اصلی همان است که فیلم را غرق خواهد کرد.

بازیگران فیلم حس «چیزی برای هر کسی» را القا می‌کنند؛ برای مثال «جف بریجز» که سن و سال نمی‌شناسد یا «جان هَم» بامزه، «داکوتا جانسون» جذاب و یا «کریس همسورث»ـی که به همان اندازه جذاب است( که در اکثر اوقات بدون پیراهن است). چند مورد از بازیگران اثر چندان با سبک آن قرابت ندارد اما اگر بخواهیم به اسمشان اشاره کنیم بخشی از داستان اثر لوث خواهد شد. از بازیگران کمتر شناخته شناخته شده می‌توان به بازیگر برنده‌ی جایزه‌ی «تونی» یعنی «سینتیا اریوو»اشاره کرد که صدای او مشخصه‌ی اصلی شخصیتش است(او آهنگ‌هایی از دهه ۶۰ مثل Hold on, I’m Coming home و You Can’t hurry را بازخوانی می‌کند). «لوئیس پلمن» که به سختی می‌شناسیمش و همچنین «سیلی اسپینی» که از قبلی نیز کمتر شناخته‌‎شده‌تر است نیز نقش‌هایی در این اثر دارند.

زمان روی‌دادن وقایع اثر آنچنان مشخص نیست اما سرنخ‌ها به جایی در ابتدای دهه‌ی ۷۰ میلادی اشاره می‌کنند. این به معنی یک پیش‌پرده است که در آن مردی یک محموله‌ را در اتاق هتلش قایم می‌کند در حالی که کمی بعد از دهه‌ی ۱۹۶۰ است. هتل مذکور که در مرز نوادا و کالیفورنیا قرار گرفته است(بدان معنی که شما شانس این را دارید که یا نوادا بمانید و یا در کالیفورنیا که البته ماندن در کالیفورنیا شبی ۱ دلار بیشتر هزینه دارد) را از روی یک کازینوی واقعی به نام Cal Neva Resort & Casino  که در دهه‌ی ۶۰ به فرانک سیناترا متعلق بودند ساخته شده است. هتل «ال رویال» که یه زمانی محبوبیت بالایی داشته است از زمان باطل‌شدن مجوز قماربازی‌ش دوران‌های دشواری را می‌گذارند بنابراین ورود ۴ مشتری جدید در یک بعدازظهر برای تنها مستخدام آن‌جا یعنی «مایلز میلر» (با بازی لوئیس پالمن) اتفاق عجیبی است.

۴ مهمان این مکان افراد متفاوتی هستند. پدرمذهبی «دنیل فلین»(جف بریجز) که کم‌سخت است و ما از همان لحظه‌ی اول شک می‌کنیم که او احتمالا کسی نیست که نشان می‌دهد. «دارلین سوئیت»(سینتیا اریوو) که در هنگام کار کردن به عنوان یک خواننده‌ی دوره‌گرد در «رنو» به یک جای ارزان نیاز دارد. «لارامی سیمور سالیوان»(جان هَم) که یک فروشنده‌ی جاروبرقی است یا حداقل به نظر می‌رسد که این‌گونه باشد. و «امیلی سامرسپرینگ»ـی (داکوتا جانسون) که اصلا رفتار دوستانه‌ای ندارد و همراه خود یک دختر دزدیده‌شده(کیلی اسپینی) را دارد.

فیلمنامه‌ با لحنی مشتمل از حس طنز تلخ و ارائه‌کردن پیچ‌وخم‌های غیرمنتظره به بینندگان نوشته شده است. این مسئله برای زمانی جوابگو است تا اینکه «گدار» پس از مدتی کم و بیش به آن پایبند است و بیشتر به سوی سرگرمی سبک‌محور است. پایان اثر اما به طرز عجیبی ناامیدکننده است علی‌الخصوص با دانستن اینکه این فیلم قصد دارد در برابر کلیشه‌ها و قائده‌های تکراری مقاومت کند، چنین پایان‌بندی‌ای بسیار ناراحت‌کننده است. در طی ۱۵ دقیقه‌ی اثر من منتظر یک شوک پایانی بودم اما همچین چیزی به هیچ‌وجه اتفاق نمی‌افتد. «دوران‌های دشوار در ال رویال» لحن طنز خود را نیز در ادامه‌ی راه از دست می‌دهد. من این مسئله از حدود گذشت دو سوم از زمان فیلم می‌دانم که «کریس همسورث» از داخل فلش‌بک ها به فیلم باز می‌گردد.

فیلم ساختار عجیبی دارد؛ از بخش‌بندی‌های مختلف استفاده می‌کند تا نشان دهد هر کدام از شخصیت‌ها چگونه به «ال رویال» رسیده‌اند. یکی از لحظات کلیدی اثر جایی است که یک سکانس را به سه روایت مختلف می‌بینیم اما «گدار» قصد ندارد که یک «راشومون»(Rashomon) دیگر بسازد. این مسئله بیشتر در ذات چنین فیلمنامه‌ای است که حادثه را نشان دهد و سپس قدمی به عقب بردارد تا آنچه در حاشیه اتفاق می‌افتد را نشان دهد.

«دوران‌های دشوار در ال رویال» با کلی فرضیه و امید شروع می‌شود و حتی تا میانه‌های اثر نیز من به شخصه درگیر اثر بودم. اما فیلم در نهایت از مسیر خود خارج می‌شود. فیلم به طرز عجیبی یادآور اثر سال ۲۰۱۲و بد «مارتین مک دونا» یعنی «هفت روانی»(Seven Psychopaths) است البته نه در نحوه‌ی روایت بلکه در ظاهر و شکل. اگر کسی بخواهد این مقایسه را گسترش دهد بی‌شک به نتایج جالب‌تری خواهد رسید. «مک دونا» بعد از ساخت «هفت روانی» به ساخت «۳ بیلبورد خارج از ابینگ میزوری»(Three Billboards outside Ebbing, Missouri) دست زد. آیا می‌توان امید بهتری برای آینده‌ی «گدار» داشت؟ اما در حال حاضر، در حالی که «دوران‌های دشوار در ال رویال» مشخصا ناموفق است اما نمی‌توان به کلی آن را رد کرد.

مترجم :امید بصیری


دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of