Aladdin (علاالدین)


خلاصه داستان:

ماجراهای پسری فقیر و سرگردان را روایت می‎کند که در خیابان‎های شهر آگرابا از مغازه‎ها دزدی می‎کند. اما پس از اینکه او به طور اتفاقی یک چراغ جادوی اسرارآمیر را پیدا می‎کند ، زندگیش دگرگون می‎گردد و…


تصاویر فیلم:

خلاصه نظر منتقدان:
کیت ارلبند – Indiewire (امتیاز ۶.۷ از ۱۰)
«ویل اسمیت» با قدرت بازیگری بالای خود چنان بر روی این اثر سایه انداخته است که دیگران به چشم نمی‌آیند. صدالبته فیلم شدیدا صدمه می‌بیند هنگامی که او در بخش سوم داخل چراغ جادو زندانی می‌شود.

ویلیام بیبیانی – TheWrap (امتیاز ۶.۵ از ۱۰)

فیلم اصلی علاالدین یک فیلم سینمایی خلاقانه بود که پرچم‌دار نسل جدیدی از انیمیشن‌های جلوه‌های ویژه‌دار شد که از بازیگران معروف در بین شخصیت‌های خود استفاده می‌کردند. آن فیلم بسیار بزرگ و جذاب بود. فیلم جدید نکات لذت‌بخش آن اثر را بازسازی کرده است اما به گونه‌ای که بسیار سرسری به نظر می‌رسد.

Time Out (امتیاز ۶ از ۱۰)

وقتی که فیلم «علاالدین» در مسیر درست قرار دارد شما را درست در روی همان فرش قرمز جادویی قرار می‌دهد و به سواری بی‌نظیری می‌برد. اما برخی حرکات اشتباه در اثر شما را از فضای اثر خارج کرده و بر روی صندلی‌تان در سینما می‌کوبد.

The Telegraph (امتیاز ۶ از ۱۰)

در نهایت می‌توان این اثر را فیلمی دانست که مخاطبان جوان را خود بکند. شرم‌آور و ناامیدکننده است که پس از به پایان رسیدن جادوی موقت اثر اشتباهات عجیب آن تا این حد به چشم می‌آیند.

دان جالین – Empire (امتیاز ۶ از ۱۰)

«علاالدین» یکی دیگه از باسازی‌های بسیار سرگرم‌کننده و در حال افراطی دیزنی است که در آن عملکردهای بسیار خوبی را از «مسعود» و «اسکات» شاهد هستیم. اما «ویل اسمیت» در نقش جینی، برای موجود بسیار بزرگ و قدرتمندی که داخل یم چراغ کوچک گیر افتاده است بازی او بسیار اجباری و تحت فشار به نظر می‌رسد؛ هم برای اتکای بیش از حد بر روی عنوان اصلی و هم جلوه‌های ویژه‌ی تا حدی مرده‌ی اثر.

تیم گریرسون – Screen International (امتیاز ۶ از ۱۰)

این بازسازی جدا از لحظات گاها جذابش تنها چیزی که برای ارائه دارد «دژاوو»های گاه و بی‌گاه است.

جاستین چنگ – Los Angeles Times (امتیاز ۶ از ۱۰)

هیچکس دوست ندارد فیلمی تا این حد متوسط ببیند که در نهایت هم کسی را راضی نخواهد کرد. به نظر می‌رسد که خود فیلم هم کاملا به این حقیقت واقف است چرا که دیالوگ‌ها، آهنگ‌ها و شخصیت‌های فیلم اصلی محصول سال ۱۹۹۲ را مورد استفاده قرار می‌دهد، گاه و بیگاه از کمدی استفاده می‌کند و بعضا هم سعی می‌کند محتوایی سیاسی در آن قرار بدهد.

کریس ناشاواتی – Entertainment Weekly (امتیاز ۵.۸ از ۱۰)

فرهنگ عامه‌ی هر روزه در حال گسترش به حدی خرد و کوتاه شده است که ما رسما وارد دوران بازگشت‌های بی‌معنی شده ایم. این همان نُرم جدید است. چیزی که قدیمی بود دوباره تازه و جدید شده است اما نه به گونه‌ای که آن را به یاد می‌آورید. «علاالدین» … خوب است اما واقعا فیلم دلیلی برای خود نمی‌بیند که بخواهد از این سرمایه‌داری محور بودن بالاتر برود. دنیایی کاملا جدید؛ نه، این فیلم آن نیست.

مت سینگر – Screencrush (امتیاز ۴ از ۱۰)

بهترین چیزی که در توصیف این فیلم می‌توانم بگویم این است؛ در بهترین لحظاتش من را به یاد انیمیشنی انداخت که به عنوان یک کودک خیلی دوستش داشتم.


نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)

نمره 5 از 10

فیلم «علاالدین» سال ۱۹۹۲ ترکیب مطبوعی از آهنگ و رقص و قطعات موسیقی‌ای بود که قبلا موفقیت خود را در آثاری مثل «پری دریایی کوچولو»(The Little Mermaid) و همچنین «دیو و دلبر»(Beauty and the Beast) ثابت کرده بودند. آن فیلم با صداپیشگی بی‌نظیری از «رابین ویلیامز» جادوی خود را در تقریبا ۹۰ دقیقه به خورد بینندگان داد. آقای «گای ریچی» و نویسنده‌ی دیگر این اثر یعنی «جان آگوست»، علی‌رغم اینکه داستانی مشابه نسخه‌ی اصلی را روایت می‌کنند اما ۳۸ دقیقه‌ی غیرضروری و طولانی دیگر نیز به اثر اضافه کرده اند. این مدت زمان اضافه‌تر نه تنها باعث کندشدن سرعت «علاالدین» می‌شود اما علی‌رغم اضافه شدن یک آهنگ جدید نیز باعث افزایش مدت زمان بین هر آهنگ شده و جذابیت اثر را تا حد بیشتری کاهش می‌دهد.
فیلم به لحاظ بصری مخلوطی از همه چیز است. لحظاتی وجود دارد که فیلم تلاش می‌کند(و حتی گاها موفق می‌شود) که به کیفیت و چشم‌اندازهای بصری اثر اول برسد. قابل‌ذکرترین این صحنه‌ها را می‌توان صحنه‌ی ورود و معرفی به شهر «آگرابا»(یک سکانس طولانی و بدون کات که در بالای سقف خانه‌ها و کف خیابان در جریان است)، سکانس‌های ماجراجویی در «غار شگفتی‌ها» و همچنین ورود «شاهزاده علی» به شهر دانست. البته در اکثریت غالب دیگر لحظات اثر کارگردان به سختی تلاش می‌کند که به دستاوردهای بصری انیمیشن برسد و صدالبته ناموفق است. جلوه‌های ویژه‌ی به کار رفته در اثر گاها چنان اغراق‌شده و سنگین می‌شوند که عملا «علاالدین» جدید را تبدیل به یک سبک جدید انیمیشن تبدیل می‌کنند که بسیار بی‌روح است. درست مثل نسخه‌ی لایو اکشن فیلم «دیو و دلبر»، چیزی که در «علاالدین» هم کمبودش جلوی چشم ما است نبود دل و حس در ساخت اثر است. فیلم به لحاظ تکنیکی پیشتاز و غنی است اما نبود خلاقیت بزرگ‌ترین مشکل آن است.
باید به سازندگان اثر برای تلاششان در جهت یافتن بازیگرانی که کاملا شبیه به شخصیت‌های انیمیشنی هستند تبریک گفت. «علاالدین» با بازی «مینا مسعود» درست شبیه به شخصیتی است که در انیمیشن دیده بودیم اگرچه بازیگر آن خواننده یا بازیگر چندان توانایی نیست. رابطه‌ی او با شخصیت مقابل بااستعدادترش در حد متوسط است؛ «نائومی اسکات» نقش «شاهزاده خانم یاسمین» را بر عهده داشته است. او در این به نسبت شخصیتی که در انیمیشن دیده بودیم مدت زمان بیشتری را در اختیار دارد. «جعفر» با بازی «مروان کنزاری» در این فیلم بسیار بی‌دبدبه و کبکبه است و بیشتر از اینکه شخصیت منفی و شیطانی‌ای باشد، نق نق می‌کند. در نهایت هم «ویل اسمیت» را داریم که خوشبختانه موفق شده از زیر سایه‌ی «رابین ویلیامز» خارج بشود و این نقش را کاملا متعلق به خود بکند. تنها نقطه‌ی درخشان «علاالدین» را می‌توان حضور «ویل اسمیت» دانست، فردی که شخصیت «جینی» او همان ویژگی‌های جن مانند و انرژی حرکتی نسخه‌ی انیمیشنی را دارد(آقای «ریچی» به «جینی» کارتون اصلی یک حضور افتخاری کوچک داده است).

داستان دقیقا اتفاقات انیمیشن سال ۱۹۹۲ را دنبال می‌کند. شخصیت اصلی یک پسربچه‌ی خیابانی در «آگرابا» است، کسی که با کمک دوست میمون خود یعنی «ابو» از راه دزدی امرار معاش می‌کند(صداپیشگی «ابو» را درست مثل نسخه‌ی اصلی «فرانک ولکر» بر عهده داشته است، او تنها کسی است که از فیلم اصلی در این اثر هم نقشی داشته است). در روزی از روزها، «علاالدین» در خیابان با «شاهزاده خانم یاسمین» مواجه می‌شود که به صورت مخفیانه به بازار آمده است تا زندگی رعیت‌ها را بهتر ببیند. مدتی بعد «علاالدین» برای بازگرداندن دستبند جامانده‌ی «شاهزاده خانم» به قصر می‌رود و در آنجا هویت واقعی او را کشف می‌کند. او همچنین با «جعفر» به عنوان مشاور شاه آشنا می‌شود، فردی که او را «الماسی در قالب گل» می‌بیند که می‌تواند وارد «غار شگفتی‌ها» شده و چراغ جادو را برای او بیاورد. نقشه‌ی او این است که از «علاالدین» استفاده بکند تا به نیات بزرگ‌تر خود برسد اما تمام این‌ها زمانی که «علا‌الدین» چراغ را می‌مالد و «جینی» را آزاد می‌کند رو به نابودی می‌روند. این بچه‌ی خیابانی برای اولین آرزویش می‌خواهد که تبدیل به یک «شاهزاده» بشود تا بتواند «یاسمین» را اغوا کرده و با او ازدواج بکند. اما اوضاع خوب پیش نمی‌رود؛ اگرچه که «سلطان»(با بازی نیوید نگابان) بسیار از شاهزاده و طلا و جواهرات او راضی است اما «یاسمین» شخصیت گذشته‌ی او را بیشتر دوست دارد و صدالبته «جعفر» هم به شدت به این تازه وارد مشکوک است.

 تمامی آهنگ‌های فیلم سال ۱۹۹۲ در این اثر نیز حضور دارند، اگرچه متن برخی از آهنگ‌ها دچار تغییرات شده است تا با برداشت‌های جدید از شخصیت‌ها هماهنگی بیشتری داشته باشد. اگرچه اما اکثریت ۳ آهنگ ساخته شده در نتیجه‌ی همکاری آلن منکن – هاوارد اشمن(آخرین میوه‌ی درخشان از دوران کاری پربار «آشمن» چرا که او در میانه‌ی تولید اثر درگذشت) یعنی آهنگ‌های «شب‌های عربی»(Arabian Nights)، «دوستی مثل من»(Friend Like Me) و «شاهزاده علی»(Prince Ali) دست‌نخورده باقی مانده است. آخرین اثر یعنی «شاهزاده علی» موفق‌ترین نمونه‌ی آن‌ها محسوب می‌شود. آهنگ‌های ساخته‌ی تیم دو نفره‌ی «منکن» و «تیم رایس» یعنی «یک قدم جلوتر»(One Step Ahead) و آهنگ برنده‌ی جایزه‌ی اسکار یعنی «دنیایی کاملا جدید»(A Whole New World) نیز استفاده شده اند. قطعه‌ی جدید یعنی «عاجز از بیان»(Speechless) که متن آن را «بنج پاسک و جاستین پال» از فیلم «لالالند»(La La Land) نوشته اند توانسته تا صدای بی‌نظیر «نائومی اسکات» را به ما نشان بدهد اما با دیگر آثار و قطعات موسیقی موجود در اثر هماهنگی چندانی ندارد. این قطعه‌ی موسیقی تنها ۲ هدف دارد؛ شخصیت «یاسمین» را بیش از پیش بزرگ بکند و برای فیلم آهنگی در سطح آثار اسکار داشته باشد.

 فردی که فیلم اصلی «علاالدین» را ندیده باشد، با فرض اینکه همچین فردی وجود دارد، احتمالا این فیلم جدید را سرگرم‌کننده، به لحاظ بصری شگفت‌انگیز و البته بسیار طولانی خواهد یافت. کسانی که با شاهکار ۲۷ سال پیش دیزنی آشنایی داشته باشند در این اثر چیزی جز طمع دیزنی برای ادامه دادن سلطه‌ی خود بر روی گیشه نخواهند دید. برای فیلمی که درباره‌ی جادو ساخته شده باشد، نداشتن همچین عنصری چندان شایسته نیست.

مترجم :امید بصیری


ممکن است شما دوست داشته باشید

6
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
4 Comment threads
2 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
5 Comment authors
hamletpayman hosseyniOmid Basiriامیر صوفیمحمدحسین Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
hamlet
Member
Member
hamlet

نسخه انیمیشن بد و این بدتر از آن تکان های دوربین و لرزش قاب از همان ابتدا نابلدی کارگردان را نشان می دهد بازسازی دامبو توسط تیم برتون با اینکه اثر ضعیفی بود اما بسیار یک دست تر با دوربینی مهار شده و تصاویر بصری نسبتا دیدنی خیلی جلو تر از این فیلم بود و اما درمورد باز سازی شیرشاه هم رئال گرایی و غرق تکنولوژی شدن در فیلم موج می زند یکی از منتقد ها در موردش نوشته بود شبیه به آثار دهه ۷۰ و ۸۰ است که از حیوانت واقعی فیلم می گرفتند و بعد وقتی دهانشان تکان… ادامه »

payman hosseyni
Member
Member
payman hosseyni

بیشتر نقد ها به این این فیلم حول این نکته می چرخه که این بازسازی رو دیزنی برای پر کردن جیب خودش و تجارت ساخته و اون انیمیشن بی نظیر سال ۱۹۹۲ دیگه تکرار شدنی نیست و فیلم حاضر چیز جدیدی جز اضافه کردن دالیا به عنوان ندیمه یاسمن نداشته، انگار خود این افراد میرن سر کار برای رضای خدا ! و اصلا برای کسب درآمد و پول کار نمی کنن! این طبیعی هست که هر شخص و شرکتی برای پول و درآمد کارکنه و نباید ایرادی گرفت، دیزنی اومده فیلم هایی رو در یک زمانی در گذشته ساخته که… ادامه »

امیر صوفی
Member
Member
امیر صوفی

چگونه به اسم تجدید خاطرات جیب خود را پر کنیم!

Omid Basiri
Admin
Member

دقیقا.

محمدحسین
Member
Noble Member
محمدحسین

۱۱ روز دیگه هم Toy Story 4 اکران میشه.

همش نگرانیم از اینه که گند بزنه به خاطرات خوشی که تو ۳ قسمت قبلی داشتیم!

Omid Basiri
Admin
Member

بله، امیدوارم خرابش نکرده باشن.