We the Animals (ما حیوانات)

 (۲۰۱۸ |  درام  | ۹۴ دقیقه | درجه نمایشی R

کارگردان : Jeremiah Zagar

نویسنده :  Daniel KitrosserJeremiah Zagar

بازیگران : Sheila VandRaúl CastilloEvan Rosado

خلاصه داستان : داستان زندگی سه نوجوان آمریکایی در خانواده ای شکننده که بارها تا مرز از هم گسیختگی پیش می روند. 

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

 

 

آلن شرتستول –Village Voice (امتیاز۱۰ از ۱۰)

 «ما حیوانات» که اولین تجربه‌ی کارگردانی «جرمیا زاگار» است، در عین خشن بودن لطیف است و اثری درباره‌ی مرد بودن، درباره‌ی سواستفاده، درباره بزرگ‌شدن به عنوان یک *کوئیر و درباره‌ی یک بحران خانوادگی است.

اریک کوهن – Indiewire (امتیاز ۹٫۱ از ۱۰)

در حالی که کارگردان این اثر چیزی را به زور در جایی قرار نداده است، مشخصا بعضی از بخش‌های اثر با تمهیدات خاصی بسیار پیچیده ساخته شده اند که با موسیقی «نیک زاموتو» که تقریبا در تمام لحظات اثر حضور دارد لایه‌دار شده است. فیلم ارجاعات بسیاری دارد به دنیای انیمیشنی‌ای که «جونا» در دفترچه‌ی خود و زیر تختش نگه می‌دارد.

دیوید رونی – The Hollywood Reporter (امتیاز ۹ از ۱۰)

آقای «جرمیا زاگار» که قبلا در کار مستندسازی بوده است، در اولین تجربه‌ی کارگردانی خود حس این رمان را با دقتی عجیب و مثال‌زدنی منتقل می‌کند علی‌الخصوص در بخش بشری اثر و گرما و تنشی که از حرکات بدن‌های این افراد در مسافت نزدیک از دوربین ایجاد کرده.

برنت مک نایت – The Seattle Times (امتیاز ۸٫۸ از ۱۰)

«ما حیوانات» که بسیار رویایی و امپرسیونیستی است با لحظاتی از انیمیشن ترکیب شده است و تجربه‌ای خیره‌کننده از بچگی را به همراه دارد.

راجر مور – Movie Nation (امتیاز ۸٫۸ از ۱۰)

این همان «پروژه‌ی فلوریدا»(The Florida Project)ای است که در پنسیلوانیا قرار گرفته است؛ یک تجربه‌ی بسیار خاص و در عین حال بسیار عام.

جوردن رویمی – The Playlist (امتیاز ۸٫۳ از ۱۰)

بی‌شک ساخت این اثر یک تجربه‌ی اطمینان بخش برای کارگردان تازه‌کار یعنی آقای «زاگار» بوده است که توانایی بالای او در اقتباس کردن و ساختن اثری درخشان از منبع اقتباسی بسیار سخت را نشان می‌دهد. کار او داستانی پیچیده درباره‌ی دوران بلوغ است که نه تنها لحظاتی جذاب درباره‌ی گذشته به یاد شما می‌آورد بلکه این کار را با تصاویری خیره‌کننده که قدرت مات کردن شما برای چندین و چند روز را دارند می‌کند.

کریستوفر شوبرت – The Film Stage (امتیاز ۸٫۳ از ۱۰)

«ما حیوانات» قوی‌ترین لحظات خود را زمانی تجربه می‌کند که از بند داستان‌گویی سنتی رها می‌شود و به صدا، تصویر، احساس و حال تکیه می‌کند.

چاک بوون – Slant Magazine (امتیاز ۷٫۵ از ۱۰)

در «ما حیوانات» کارگردان این اثر حس یک نوستالژی زخم‌خورده را به خوبی برای شما به تصویر کشیده است و اثری را خلق کرده که همان طور که در گذشته صادق بوده، برای حال حاضر نیز معنا دارد.

آنتونی کافمن – Screen International (امتیاز ۷ از ۱۰)

علی‌رغم سبک بدیع و شخصیت‌های که با آن‌ها همذات‌پنداری می‌کنیم، همچنان چیزی در «ما حیوانات» درست نیست. تلاش‌های این اثر برای بیدار کردن دنیای درون یک پسر کوچک با عدم توانایی در به تصویر کشیدن کامل احساسات او ناقص می‌ماند. داستان «جونا» باید قلب شما را به درد بیاورد اما وقتی که او را در حال پرواز بر فراز جنگل می‌بینیم بیشتر محو زیبایی تصاویر می‌شویم.

The A.V Club (امتیاز ۵٫۸ از ۱۰)

برخلاف «شان بیکر» و فیلم «پروژه‌ی فلوریدا»، این اثر به نظر کمی هماهنگی و یکدست بودن را کم دارد.

 

«ما حیوانات» جواهری کوچک و اولین فیلمی است که توسط فیلم‌ساز غیرداستانی یعنی «جرمیا زاگار» ساخته شده است که وابستگی داستانش به شخصیت‌ها و همچنین مشاهدات آن به صورت بسیار خوبی با یکدیگر معنی پیدا می‌کنند. بیشتر این «مشاهدات» از طریق چشم‌های «جونا»(اوان روسادو)، راوی اصلی داستان و کوچک‌ترین فرد بین این ۳ برادر است که در خانواده‌ای کارگر در شمال نیویورک زندگی می‌‌کنند. از یک سو «ما حیوان‌ها» یک داستان کلاسیک درباره‌ی دوران بلوغ است و از سوی دیگر داستانی درباره‌ی صدمات روحی‌ای است که می‌تواند در نتیجه‌ی عدم اطمینان مالی به یک فرد وارد شود.

پدر این ۳ بچه یعنی «پاپس»(که او را به خاطر بازی فوق‌العاده‌ش در نقش «رائول کاستیلو» در سریال «نگاه‌کردن»(Looking) شبکه‌ی HBO می‌شناسیم) در جایی از فیلم تاکید می‌کند که:«هیچ راهی فراری از این مهلکه نیست». «ما»(شیلا واند) که زیبا اما رنگ و رو رفته است از زیر کار شانه‌ خالی می‌کند؛ او در یک کارخانه‌ی آبجوسازی کار می‌کند در حالی که «پاپس» بیشتر در کارهایی با حقوق حداقلی مشغول به کار است. آن‌ها به عنوان دو نوجوان همدیگر را در «بروکلین» ملاقات کردند و حالا بچه‌هایشان نافرمانی می‌کنند که آن‌ هم احتمالا بر اثر دیدن چرخه‌ی پایان‌ناپذیر شکست‌ها و مصالحه‌های والدینشان با خود و دنیای اطراف است.

اما «جونا» که در آستانه‌ی ۱۰ ساله شدن است و از خواهر و برادرش کمی احساساتی‌تر است(آیزیا کریستین و جوسیا گابریل) همه را به درون خود می‌ریزد. او که به داخل یک دنیای فانتزی مانند  از نقاشی‌ها پناه برده است(که به زیبایی توسط مارک سامسونوویچ تصویر شده است) مشکلات و مصائب زیادی را برای قبول کردن خانه‌ای نامنظم که در عرض چند دقیقه می‌تواند از دوست‌داشتنی به وحشتناک تغییر بدهد را تحمل می‌کند. تراما هیچ‌وقت دست از سر او برنمی‌دارد و حتی در ساده‌ترین لحظات نیز خود را نشان می‌دهد، همچون یک درس ساده‌س نا که تبدیل به آزمونی برای نشان دادن مردانگی می‌شود. و وقتی که بالاخره «پاپس» می‌تواند که «ما» را که حالا دچار مشکلات شدید شده در آغوش خود پناه بدهد، بچه‌های گرسنه‌ی آن‌ها خود را در دل جریانات رها می‌کنند و حمله به یک مغازه‌ی خوار و بار فروشی تبدیل به یک تفریح دیگر برای آن‌ها می‌شود.

فیلمنامه‌ی آقایان «زاگار» و «دنیل کیتروسر» که از رمان سال ۲۰۰۱ آقای «جاستین تورس» اقتباس شده است، توانسته تا حال و لحظه را در اولویت مهم‌تری از ساختار سنتی داستان قرار بدهد. در همان حال هم فیلمبردار اثر یعنی «زک مولیگان» توانسته تا با انتخاب لنز دوربین ۱۶ میلی‌متری بر دهه ۹۰ ای بودن فیلم تاکید بورزد. این مسئله به پوسته‌ی سخت خارجی فیلم و همچنین داخل آن (این اثر در اطراف «اوتیکا» در نیویورک فیلم‌برداری شده است) حالتی رویاگونه و نوستالژیک می‌دهد همچون اثرانگشت‌هایی از خاطرات. نتیجه‌ فیلمی است که بیش از اینکه به لحاظ روایت اثرگذار باشد به لحاظ بصری شما را شگفت‌زده می‌کند و روایت اثر به حدی کمرنگ است که بعضا گم می‌شود.

اما چیزی که در طول اثر ثابت می‌ماند آن حس اضطراب است که در فضای کلی اثر جریان دارد و پسرها را که همگی بازیگرانی غیرحرفه‌ای هستند به یکدیگر نزدیک کرده گویی که همگی در یک بدن هستند و یک نقش را بازی می‌کنند. هر چند در زیر این پوسته، «جونا» به آرامی در حال کشیده شدن به سوی زیرزمین همسایه است، جایی که یک مرد جوان به آرامی و در سکوت در حال تماشای ویدئوهایی با محتوای مستهجن است. برای این بچه نه تصاویر و ویدئوها و نه احساس رضایت مرد با دیدن آن‌ها قابل درک نیست اما شور و اشتیاق او برای بازگشت به آن مکان و فضای تاریک و مرده غیرقابل‌انکار است.

«ما حیوانات» شکننده و در عین حال بسیار ارتجاعی و انعطاف‌پذیر است و عناصر کیفی‌ای دارد که بسیار ساده هستند؛ از آب و خاک و هوا استفاده می‌کند تا دنیایی رویایی را خلق کند که تغییرات بسیار بزرگ را به طور کوچک و و به روش‌های بسیار نمادگونه و سمبلیک انجام می‌دهند. «جونا» که در این جهنم گیر افتاده است رفتار بزرگسالان را پیش می‌گیرد که در نهایت باعث جدا شدن او از برادرهایش می‌شود. راه آن‌ها به سوی بشریت ناگهان بسیار متفاوت از یکدیگر می‌شود.

مترجم: امید بصیری


دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of