گربه‌ها (Cats)

کارگردان: Tom Hooper (تام هوپر)
نویسنده: Lee Hall (لی هال),
2.6
32
0.18

خلاصه داستان:

در دنیای گربه‌ها قبیله‌ای بزرگ به نام جلیکلز با نژاد‌های مختلف وجود دارد که در این قبیله هر ساله تصمیم‌گیری می‌کنند که کدام یک از آنها به لایه‌ی هویساید صعود می‌کند ، اما در این میان اتفاقات مختلفی رخ می‌دهد که…


تصاویر فیلم:

خلاصه نظر منتقدان:

Indiewire ( امتیاز ۵.۸ از ۱۰ )

فیلم « گربه‌ها » تغییرات جاه‌طلبانه‌ای به نسبت اجرای صحنه‌ای خود داشته است که به صورت مستقل خوب عمل می‌کنند، اما به عنوان یک اثر کلی چندان خوب نیست. درست مثل شعرهای « تی‌ اس الیوت » که از آن الهام گرفته شده، فیلم « گربه‌ها » یک سرخوشی بسیار پرجزئیات است.

لی گرین‌بلت – Entertainment Weekly ( امتیاز ۵.۸ از ۱۰ )

حتی پس از گذشت ۱۱۰ دقیقه چرخش و رقص دیوانه وار خیلی سخت است که بفهمید از ابتدا واقعا چیزی از اثر می‌دانستید یا نه؛ جز اینکه حرف C به گربه‌ها اشاره دارد، حرف C به دیوانگی (Crazy) اشاره دارد و اینکه C احتمالا نمره‌ی شایسته‌ی این اثر است.

هوآی تران بوی – Slashfilm ( امتیاز ۵ از ۱۰ )

پیش‌فرض داستانی اثر مضحک است؛ اینکه یک سری غریبه‌ی گربه مانند در تاریکی خودشان را به این سو و آن سو پرتاب کنند.

Empire ( امتیاز ۴ از ۱۰ )

« گربه‌ها » قرار است آن فیلم بدی باشد که با عذاب وجدان از آن لذت می‌برید، یک تجربه‌ی موزیکال دیوانه‌وار که به مسیر اشتباهی رفته است. این فیلم تقریبا شبیه به هیچ چیزی نیست که تا به حال در سینما دیده باشیم. سوال اما این است که آیا واقعا به همچین چیزی نیاز بود یا نه؟

دومینیک سوزان مایر – Consequence of Sound ( امتیاز ۳.۳ از ۱۰ )

فیلم « گربه‌ها » به عنوان یک اقتباس ناقص است و هیچ‌وقت به فرصت‌های ایجاد شده از به خاطر نحوه‌ی تصویربرداری و بازیگران انیمیشن‌سازی شده‌ش به حد کافی توجه نمی‌کند.

رابرت آبل – The Wrap ( امتیاز ۳ از ۱۰ )

رویای « تام هوپر » بیشتر شبیه به یکی از موجوداتی است که از « آزمایشگاه » دکتر « موریئو » فرار کرده است.

دیوید رونی – The Hollywood Reporter ( امتیاز ۳ از ۱۰ )

باورنکردنی است که در تمام مراحل ساخت این اثر هیچ کس به ذهنش نرسیده که بپرسد:« چرا این گربه‌ها انقدر چندش اند؟!».

Austin Chronicle ( امتیاز ۳ از ۱۰ )

اگرچه نکته اینجاست که فیلم هیچ‌گونه منطقی ندارد.

پیتر بردشا – The Guardian ( امتیاز ۲ از ۱۰ )

فیلم کاملا، ذاتا و حقیقتا مهمل است.

جیک کول – Slant Magazine ( امتیاز ۱.۲ از ۱۰ )

این اقتباس کاملا به ذات اثر پایبند مانده است، تماشای ۲ ساعت از زندگی گربه‌های مختلف که خودشان را معرفی می‌کنند.


نقد و بررسی فیلم به قلم James Berardinelli (جیمز براردینِلی)

نشریه reelviews

نمره 6.25 از 10

هالیوود برای فیلم موزیک بزرگ مخصوص فصل تعطیلات سال ۲۰۱۹ به سراغ سال ۱۹۸۱ رفته است تا داستان خود را انتخاب بکند. ایده‌ی ساخت یک فیلم از نمایش بسیار موفق « اندرو لوید وبر » یعنی « گربه‌ها » ( Cats ) در طول سالیان دراز فیلم‌سازان مختلفی را به خود جلب کرده است. حتی زمانی بود که « استیون اسپیلبرگ » سعی کرد یک نسخه‌ی انیمیشنی از آن بسازند ( نسخه‌ای که احتمالا یکی از بزرگ‌ترین مشکلات این اثر یعنی طراحی شخصیت‌ها را رفع می‌کرد ) اما خب به سرانجامی نرسید ( « اسپیلبرگ » در این اثر به عنوان تهیه‌کننده‌ی اجرایی حضور فعال داشته است ). نسخه‌ی نهایی که توسط « تام هوپر » به روی پرده برده شده است ( کسی که برای فیلم « سخنرانی پادشاه » ( The King’s Speech ) و قبلا هم تجربه‌ی ساخت آثار موزیکال بزرگی مثل « بی‌نوایان » ( Les Miserables ) را داشته است ) نسخه‌ی نمایش آقای « وبر » را بسیار فشرده‌تر کرده است آن هم در حالی که تقریبا اکثر قطعات موسیقی همچنان در اثر حضور دارند. نتیجه‌ی آن ( حداقل برای کسانی که از ترس گربه‌های انسان‌گونه‌ی اثر زهره‌ترک نمی‌شوند ) اینگونه خواهد بود که احتمالا به مذاق‌شان خوش بیاید اما برای افراد دیگر چندان جذابیتی نخواهد داشت. قطعا این مسئله آن قضیه‌ی خانوادگی بودن این نوع آثار موزیکالی که از آن‌ها انتظار می‌رود را به همراه نخواهد داشت.

در زمینه‌ی داستان باید اشاره کرد که همچین چیزی در اثر وجود ندارد، یا حداقل داستانی که اهمیت داشته باشد. تمام فیلم بر روی « جلیکل بال » تمرکز دارد، جایی که اعضای یک قبیله‌ از گربه‌ها همدیگر را به چالش می‌کشند تا ببیند کدام یک می‌تواند به Heaviside Layer برسد ( از طریق چیزی که به نظر یک ایثار و مراسم مذهبی است ). تصمیم نهایی برای اینکه چه شخصی حق دارد که برود بر عهده‌ی رهبر « جلیکل » ها، یعنی « دوترونومی » پیر ( جودی دنچ ) است. شرکت‌کنندگان شامل « گاس »، گربه‌ی تئاتری ( با صداپیشگی یان مک‌کیلان )، « گریزابلا » ( جنیفر هادسون )، « بوستوفر جونز » ( جیمز کوردن )، « جنیانیداتز » ( با صداپیشگی ربل ویلسون ) و در نهایت آقای « میستوفلس » ( با صداپیشگی لاری دیویدسون ) می‌شود. « ماکاویتی » شرور و بدذات ( با صداپیشگی ادریس البا ) قصد دارد تا این روند را خراب کند تا جایگاه را برای خودش به چنگ بیاورد و نقشه‌ی او شامل دزدیدن رقبایش می‌شود. تمامی این اتفاقات از زاویه‌ی دید « ویکتوریا » ( فرانسسکا هیوارد ) روایت می‌شوند، یک تازه وارد به داخل این گروه که قصد دارد به جمع « جلیکل‌ها » بپیوندد.

کلیت فیلم تشکیل شده از آهنگ خواندن و ترانه‌خوانی است، دیالوگ‌های عادی بسیار کم و با فاصله‌های طولانی از یکدیگر قرار دارند. همچنین حجم صحنه‌های رقص در این اثر بسیار زیاد است به همین دلیل منطقی است که بسیار از بازیگران اثر سابقه‌ی قوی و زیادی در باله داشته باشند. فیلم بسیار وابسته به صحنه‌ها است و گاها دوربین در ظاهر گیج به نظر می‌رسد که آیا الان باید از کلیت صحنه نما بدهد یا اینکه به سراغ چهره‌ی بازیگرها برود. کارگردان هیچ‌وقت نمی‌تواند به این خوبی این مشکلات را حل بکند و لحظاتی در طی اثر هم وجود دارند که انتخاب او برای نماها ملالت بار است. برای کسانی که با فیلم موزیکال « گربه‌ها » آشنایی ندارد باید گفت که اکثر ترانه‌هایی که در این اثر اجرا می‌شوند، آوایی از « اندرو لوید وبر » را در خود دارند. جالب‌ترین و مشخص‌ترین آهنگ اجرا شده را می‌توان « خاطره » (Memory) دانست و طبق انتظار با اجرای « جنیفر هادسون » باعث شوکه شدن شما خواهد شد. نمی‌توان حرف مشابهی را درباره‌ی هیچ‌کدام دیگر از ترانه‌ها زد، من جمله یکی از ترانه‌های جدید که « تیلور سوئیفت » و « اندرو لوید وبر » به صورت مشترک نوشته اند ( این ترانه توسط « فرانسیسکا هیوارد » اجرا شده است ).

هر نقدی که بر « گربه‌ها » نوشته شود بدون صحبت درباره‌ی طراحی این موجودات ناقص خواهد بود. در راستای تغییر بازیگران این اثر به ترکیبی از انسان/گربه، لباس‌های گربه‌ای با تکنولوژی جلوه‌های ویژه‌ی بصری ترکیب شده اند. نتیجه اما کاملا موفقیت‌آمیز از آب در نیامده است، لحظاتی در این اثر وجود دارد که شما این موجودات را با گروهی از موجودات نسخه‌ی لایو-اکشن « گرینچ » (The Grinch) ساخته‌ی « جیم کری » اشتباه می‌گیرید. دیدن ویژگی‌های انسانی یک بازیگر که به این صورت دستخوش تغییر شده است کمی ناراحت‌کننده است. هیچ بخشی از نحوه‌ی حرکات این گربه‌ها عادی نیست، حتی اگر بخواهیم نگاهی بسیار جن*ی به حرکاتشان در طی خواندن آهنگ‌ها داشته باشیم.

چیز زیادی در « گربه‌ها » وجود ندارد جز اینکه راحت بنشینیم و یک سری بازیگر عجیب و غریب را تماشا کنیم که سعی دارند تظاهر به گربه بودن بکنند. درست است که یک سری بازیگر بسیار نامی و بزرگ در این فیلم حضور دارند – مثل « جودی دنچ »، « یان مک‌کیلان »، « ادریس الباس » – اما استعداد آن‌ها یا هدر رفته است یا کاملا بی‌مورد است. بازیگر تازه وارد یعنی « فرانسیسکا هیوارد » چه در زمینه‌ی ظاهرش و چه در زمینه‌ی حالت چهره‌ش بسیار انعطاف‌پذیر ظاهر شده است اما نمی‌شود گفت که آیا او واقعا بازیگر خوبی است یا خیر. طرفداران « تیلور سوئیفت » فرصتی خواهند یافت تا بازیگر محبوب‌شان را بر روی پرده‌ی بزرگ سینما ببینند اگرچه که نقش او نسبتا کوچک است و تنها یک فرصت برای خواندن ترانه‌ش به او داده شده است. اگر کسی این فیلم را دوست داشته باشد احتمالا به خاطر تجربه‌ی قبلیش با این نمایش بر روی صحنه است؛ بقیه احتمالا چندان تجربه‌ی خوبی با این فیلم نخواهند داشت.

مترجم: امید بصیری

 


ممکن است شما دوست داشته باشید

دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
  Subscribe  
Notify of