«کریستوفر نولان» چگونه از یک توهم شنیداری در موسیقی متن فیلم‌هایش استفاده می‌کند؟ (ویدئو مربوطه را در تلگرام نقدفارسی ببینید)

* برای درک بهتر این مقاله، ویدئو مربوطه را در کانال تلگرام نقدفارسی (اینجا) ببینید.

به تازگی نولان در مصاحبه به بیزینس اینسایدر به نکته‌ای اشاره کرده که تا امروز نمی‌دانستیم و دانستنش‌اش می‌تواند به ما نشان بدهد که او چقدر زیرک و نکته‌سنج و مبتکر است.

او گفته که از زمانی که فیلم پرستیژ را می‌ساخته، از یک توهم شنوایی در موسیقی متن فیلم استفاده می‌کرده. میزان علاقه او این به کار رفته رفته آنقدر زیاد شد که اصلا به جای اینکه موسیقی فیلم دانکرک بر اساس فیلم ساخته شود، خود فیلم بر اساس ضرب‌آهنگ و نوع موسیقی، زمان‌بندی شد و با فضای آن خود را هماهنگ کرد.

اما این صدای شپارد اصلا چیست؟

در صحنه‌های اوج فیلم دانکرک و نیز در فیلم‌های دیگری مثل بین‌ستاره‌ای، ما جاهایی را داریم که موسیقی متن فیلم به نظر به صوت پیوسته و فزاینده در حال اوج گرفتن و افزایش دائمی فرکانس و ضرب‌آهنگ است. مسئله این است که در واقع چنین چیزی صورت نمی‌گیرد و آنچه ما می‌شنویم حاصل یک توهم شنوایی است.

در اینجا «هانس زیمر» کاری کرده این است که چند صدا را روی هم سوار کند. هر یک از آنها با دیگری به اندازه یک اوکتاو، جدا می‌شود.

حالا کاری که انجام می‌شود این است که زیرترین صدا، کم کم آهسته‌تر می‌شود. صدای وسطی، همچنان بلند نواخته می‌شود و صدای بم‌تر، در حدی که بتوان آن را شنید، نگه داشته می‌شود.

وقتی این صداها با هم نواخته شوند، مغز ما به اشتباه می‌افتد که در حال شنیدن صدایی با فرکانس بالا و بالاتر به صورت پیوسته است.

جالب این است که اگر ما مثلا یک قطعه ۱۵ ثانیه‌ای از صدایی که این طور ساخته شده را برداریم و چند بار کنار هم بگذاریم و یک موسیقی یکی دو دقیقه‌ای بسازیم، مغز ما اصلا متوجه برگشت موسیقی به نقطه آغاز، در هر ۱۵ ثانیه نمی‌شود و تصور می‌کند که صدا همچنان در حال اوج‌ گرفتن است.

http://naghdefarsi.com//wp-content/uploads/media/kunena/attachments/8299/7-28-2017-5-41-18-PM.jpg

نخستین بار یک روانشناس به نام راجر شپارد بود که متوجه این مسئله شد.

مسلم است که نولان نخستین کسی نبوده که به فکر استفاده از شپارد تون افتاده. در سپوپر ماریو ۶۴ که در سال ۱۹۹۶، وارد بازار گیم شد، هم از همین مطلب استفاده شده.

جالب‌تر از آن گروه پینک فلوید در قطعه موسیقی زیبا echoes خود، از همین پدیده استفاده کرده است.

هنر نولان این است که از حس و حال افزایش تنش و هیجان ناشی از این نوع موسیقی به موازات فیلم خوب خود استفاده می‌کند. از فیلم‌های شوالیه تاریکی بتمن گرفته تا همین فیلم جدی دانکرک.

جالب اینجاست که نولان در فیلم‌هایش دلبستگی زیادی به مسئله گنجاندن زمان در مکان در رؤیاها و در خاطرات ما دارد و توهم‌هایی مثل این، تنش حاصله از این مفهوم‌ها را ملموس می‌کنند.


منبع: یک‌پزشک

ممکن است شما دوست داشته باشید

7
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
7 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
0 Comment authors
Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
trackback
Member

… [Trackback]

[…] Find More Info here on that Topic: naghdefarsi.com/l-r-2695/78319/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Find More on that Topic: naghdefarsi.com/l-r-2695/78319/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Read More to that Topic: naghdefarsi.com/l-r-2695/78319/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Read More Info here to that Topic: naghdefarsi.com/l-r-2695/78319/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Find More Information here to that Topic: naghdefarsi.com/l-r-2695/78319/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Information to that Topic: naghdefarsi.com/l-r-2695/78319/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] There you can find 37226 additional Info on that Topic: naghdefarsi.com/l-r-2695/78319/ […]