نگاهی زندگی هنری «آندری تارکوفسکی»، به بهانه تولد وی

 

امروز (دوشنبه) هفتادونهمین سالروز تولد «آندری تارکوفسکی»، کارگردان نامد‌ار سینمای جهان و روسیه است.

«آندری آرسینوچ تارکوفسکی» متولد چهارم آوریل ۱۹۳۲، یکی از ۱۰۰ کارگردان بزرگ تاریخ سینما است که در عرصه فیلم‌نامه‌نویسی و اپرا نیز فعال بود.

«اینگمار برگمن»، کارگردان نامی سوئد زمانی در توصیف تارکوفسکی گفت: «او برای من بزرگ‌ترین کارگردان سینماست که زبان جدیدی اختراع کرد و به ماهیت فیلم وفادار است.»

تارکوفسکی به‌غیر از دو فیلم آخرش، تمامی آثارش را در روسیه ساخت که اکثرا مضامین متافیزیک و در رابطه با مسیحیت هستند. او از پدری شاعر و مترجم متولد شد و پس از پایان دوران دبیرستان، دانشجوی رشته فیلم‌سازی شد.

او نخستین فیلم بلندش را در سال ۱۹۶۲ باعنوان «کودکی ایوان» ساخت. «تارکوفسکی» با این فیلم به شهرت جهانی رسید و پانزده جایزه از جمله شیر طلای «ونیز» را کسب کرد.

در سال ۱۹۶۵، او با ساخت فیلم «زندگی آندری روبلف» که درباره‌ی نقاش بزرگ قرن پانزدهم روسیه بود، موفقیت‌هایش را ادامه داد، هرچند مقامات شوروی سابق حساسیت‌هایی را نسبت به آن نشان دادند. با این وجود «تارکوفسکی» توانست با این فیلم، جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم را در سال ۱۹۶۹ از جشنواره کن کسب کند.

در سال ۱۹۷۲ تارکوفسکی ساخت فیلم جدیدش با نام «سولاریس» را به پایان رساند. این فیلم که اثری اقتباسی از یک رمان بود، در سال ۱۹۶۸ به جشنواره کن راه یافت و توانست جایزه بزرگ هیأت‌داوران و جایزه فیپرشی را به خود اختصاص دهد.

تارکوفسکی در سال ۱۹۷۴ فیلم «آینه» را که شرح‌حال خودش از دوران کودکی و تجسم برخی سروده‌های پدرش بود ساخت که بازهم با مخالفت‌های مقامات شوروی سابق همراه شد.

وی در سال ۱۹۷۶ نمایش‌نامه‌ «هملت» را در مسکو کارگردانی کرد و پس از آن آماده‌ی ساخت فیلم «استاکر» شد که آخرین فیلمی بود که او در داخل شوروی کارگردانی می‌کرد. ساخت این فیلم به علت حمله قلبی

تارکوفسکی تا سال ۱۹۷۹ انجام نشد. پس از ارایه‌ی این فیلم به جشنواره کن، «تارکوفسکی» جایزه بهترین فیلم معنوی را از این رویداد سینمایی کسب کرد.

تارکوفسکی در سفری که در سال ۱۹۷۹ به ایتالیا داشت، مستند «سفر در زمان» را ساخت و در سفر بعدی‌اش که سال بعد به ایتالیا داشت، نگارش فیلم‌نامه «نوستالژیا» را به پایان رساند و با وجود برخی مشکلات مالی، ساخت این فیلم را در سال ۱۹۸۳ به پایان رساند و در جشنواره کن توانست جایزه بزرگ هیأت‌داوران، جایزه فیپرشی و جایزه بهترین فیلم معنوی را به‌دست آورد تا افتخارات سینمایی خود را کامل کند.

پس از آنکه مقامات شوروی سابق مانع از آن شدند که نخل طلای کن در آن سال به «نوستالژیا» برسد، تارکوفسکی مصمم شد که دیگر در شوروی فیلم نسازد.

وی در سال ۱۹۸۵ با وجود ابتلا به سرطان، ساخت فیلم جدیدش با نام «ایثار» را در سوئد به پایان رساند و در حضوری دوباره در جشنواره‌ی کن، جایزه بهترین فیلم معنوی و جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم را کسب کرد. اما تارکوفسکی به‌علت بیماری قادر به حضور در مراسم اعطای جوایز نبود.

آندری تارکوفسکی روز بیست‌وهشتم دسامبر ۱۹۸۶ در سن ۵۴ سالگی در پاریس درگذشت و روز سوم ژانویه ۱۹۸۷ در آرامگاهی در پاریس به خاک سپرده شد.

وی اگرچه تنها هفت فیلم بلند ساخت، اما کارنامه سینمایی‌اش سرشار از جوایز و افتخارات سینمایی است که کسب ۹ جایزه از جشنواره کن، جایزه بافتا بهترین فیلم خارجی (ایثار- ۱۹۸۸) و شیر طلای ونیز تنها بخشی از کارنامه اوست.

در سال ۲۰۰۹ انجمن فیلم بریتانیا به مناسبت هفتادوپنجمین سالگرد راه‌اندازی، طی نظرسنجی از کارشناسان و علاقه‌مندان سینما، فهرستی از فیلم‌هایی که نسل‌های بعد حتما باید آن‌ها را تماشا کنند تهیه کرد که «استاکر»، ساخته تارکوفسکی به‌عنوان دومین اثر برتر نام گرفت.

————————————————–

منبع : ایسنا

 

1
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
احسان سانبلی Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
احسان سانبلی
Guest
Member
احسان سانبلی

بدون شک آندری تارکوفسکی واپسین کارگردان اروپاست که از مفاهیم متافیزیک در راستای دین بهره جسته است. وی در فیلم هایش در پی یافتن یا نمایان ساختن معنای زندگیست در کودکی ایوان این معنا راز زبان یک کودک و در استکر از دوقشر متفاوت{نویسنده و دانشمند}و در نوستالژیا از زبان یک غریب ودر شاهکارش{سولاریس} از زبان کریس بدین موضوع پرداخته است.