نقد و بررسی فیلم «شب بازی» (Game Night)

۲۳ فوریه ۲۰۱۸ | کمدی، جنایی، معمایی | ۱۰۰ دقیقه | R

{mainvote}

کارگردانان : John Francis Daley, Jonathan Goldstein

نویسنده : Mark Perez

بازیگران : Jason Bateman, Rachel McAdams, Kyle Chandler

خلاصه داستان : جمعی از دوستان که یک بازی جنایی و عجیب را انجام می‎دهند، ناخودآگاه خود را درگیر حل یک پرونده‎ی قتل مرموز می‌بینند که در این بین ماجراهای جالبی رخ می‎دهد.

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

گزیده نظرات منتقدین

⓿⓿❶ «مارک پرز» یکی از تندترین فیلم‌نامه‌های کمدی که در طی سال‌های اخیر اکران شده‌اند را نوشته است. «شب بازی» که توسط «جان فرانسی دلی» و «جاناتان گلدستین» کارگردانی شده است حتی یک دیالوگ را هم هدر نمی‌دهد، دیالوگ‌های کشنده‌ای را به هر یک از اعضای تیم داده است. سکانس‌های اکشن با تعلیق نبوغ آوری ساخته شده است و حتی برخی جاها قواعد ژانر را هم می‌شکند.

April Wolfe Village Voice

❷❾ سریع و خنده‌دار، سرشار از شخصیت‌های به یاد ماندنی و توانا در برقراری توازن میان خشونت و خنده به‌گونه‌ای که از هیچ یک از این دو دور نمی‌شود. این الماس کمدی درجه آر تمامی فضاهای ممکن را تجربه می‌کند بدون اینکه پای در زندان بگذارد.

Alonso Duralde TheWrap

❺❼ شاید در ابتدا شما تمایل داشته باشید که آشکارا فیلم را پس بزنید اما «شب بازی» بسیار تلاش می‌کند تا تماشاگران را از این مسئله دور کند و در نهایت هم موفق می‌شود.

Steve Greene Indiewire

❺❼ این فیلم به مانند «بازی» «دیوید فینچر» است که با تم کمدی «روسای وحشتناک» ترکیب شده است، این همان دلیلی است که روشن می‌کند این فیلم چرا یک سرگرمی مفرح است.

Michael Roffman Consequence of Sound

⓿❼ بسیاری از لحظات خنده‌دار فیلم غافلگیرکننده هستند و یک شیرین‌کاری عالی در آن وجود دارد. دو ستاره اصلی درخشان هستند و این زوج یک غافلگیری جذاب‌اند.

Stephen Whitty New York Daily News

❼❻ این اثر تعلیق آور سینمایی بی‌روح اما سرشار از خنده‌های احمقانه حداقل لیست قابل قبولی از مهمانان را در خود دارد که همچون هر بازی شبانه واقعی دیگر دورهم بودن از خود بازی مهم‌تر است.

A.A. Dowd The A.V. Club

❸❻ «شب بازی» بیش‌ازحد وارد حوزه تریلر می‌شود و خشونت موجود در آن کمی زیاده است و اگر بخواهیم صادق باشیم فیلم‌نامه بدون توجه در مسیر خود حرکت می‌کند به‌خصوص در پرده سوم. اما «بیتمن» یکی از بهترین قهرمان‌های فیلم‌های کمدی را می‌سازد. و «مک‌آدامز» همچون «آماندا پلامر» (پالپ ... خودتون بقیشو میدونین، یادتونه؟) صحنه را می‌رباید.

Roger Moore Movie Nation

⓿❻ سبک کمدی «بیتمن» به درستی در «شب بازی» به کار گرفته نشده است اما بازهم این یکی از نقش‌آفرینی‌های خوب او در طی سال‌های اخیر است. فقط زیاد امیدوار نباشید که بعد از اتمام شب چیز زیادی از آن را به خاطر داشته باشید.

Benjamin Lee The Guardian

⓿❺ صحنه‌هایی با خنده‌های کم‌رنگ در سرتاسر فیلم وجود دارد. اما نبود صحنه‌هایی با خنده‌های بزرگ در فیلم احساس می‌شود. فیلم خودخواسته همچون فیلم‌هایی با تم سفرهای دخترانه نیست.

Jon Frosch The Hollywood Reporter

منتقد: جیمز براردینلی – امتیاز ۷٫۵ از ۱۰ (۳ از ۴)

«جیسون بیتمن» و «راشل مک‌آدامز» یک بازی شبانه را در تریلری هوشمندانه و کمدی که تماشاگر را تا انتها میخکوب می‌کند به پرده می‌آورند.

«شب بازی» یک کمدی نفس‌گیر جاده‌ای درباره شش آدم متوسط‌الحال است که برای یک انجام یک بازی شبانه و خوردن آب جو کنار هم جمع شده‌اند. و بازی‌ای را آغاز می‌کنند که یک شبیه‌سازی از یک موقعیت واقعی مرگ و زندگی است (و مسئله همین‌جاست: شاید همین‌طور است). این شاید یک چیز کم‌ارزش سینمایی باشد، تمامی خطرات موجود در آن، گره‌گشایی‌های معمول و ناپایداری موجود در آن. این مثل آن است که «تله مرگ» با بازیگرانی جدید در قالب تریلری هیجان‌انگیز که تماشاگر را درگیر خود می‌کند، بازسازی شده باشد. این چیز کم‌بها، سرشار از شوخی‌های موش و گربه‌ای است که کسی را برای دید زدن صفحه بازی از زیر نظر شما تشویق می‌کند.

این فیلم توسط تیم «جان فرانسیس دلی» و «جاناتان گلدستین» کارگردانی شده که قبلاً به‌عنوان نویسنده در فیلم‌های «روسای وحشتناک» و «مرد عنکبوتی: بازگشت به خانه» حضور داشتند و در این فیلم هیچ اثری از کارهای گذشته آن‌ها دیده نمی‌شود. با این حال «شب بازی» فیلمی استادانه‌تر از «روسای وحشتناک» است. فیلم‌نامه توسط «مارک پرز» با نوعی پاپ زدگی پوشانده شده است که به‌محض ورود «جیسون بیتمن» به‌عنوان یک زندانی بسیار باهوش که خود را استاد بازی می‌داند، آشکار می شود. او تلاش می‌کند و در این تلاش برای رسیدن به نام «ادوارد نورتن» به‌سرعت شکست می‌خورد. من ادعا نمی‌کنم که این فیلم معادلی از فیلم‌های کمدی دهد۱۹۳۰ است اما به هر حال تکان‌دهنده است- و همواره از تماشاگر یک قدم جلوتر است- خیلی هم متفاوت نیست.

بازیگران هم چیزی بیش از تنها حضور در صحنه دارند. «بیتمن» و «راشل مک‌آدامز» در نقش زوج «مکس» و «آنی» که بسیار شاداب و هماهنگ به نظر می‌رسند، ایفای نقش می‌کنند.(دو نفری که بدون دوئل با توپ کاغذی نمی‌توانند در اتاق نشیمن بنشینند»، تا زمانی که مسئله بچه‌دار شدن پیش می‌آید. در آن لحظه می‌توانیم ببینیم که شب بازی به‌عنوان نسخه متمدن غار مردانه «مکس» عمل می‌کند: مراسم هفتگی که او نمی‌تواند از آن دست بکشد.

«مکس» که نقش آن را «بیتمن» با پیچیدگی که کمتر از او در نقش‌های قبلی‌اش دیده‌ایم، بازی می‌کند، زندگی خود را تماماً زیر سایه برادر بزرگ‌تر خود گذرانده است، «بروک» (با بازی کایل چندلر») سرمایه‌داری که ماشین کورت مدل ۱۹۷۶ می‌راند (ماشین رؤیاهای «مکس» در کودکی). این مکس است با زرق‌وبرق تکان‌دهنده‌اش که این زوج و دوستانش را برای انجام یک بازی شبانه شبیه‌سازی شده که سرشار از موقعیت‌های خطرناک همچون آدم‌ربایی و این چنین موقعیت‌های خطرناک است به قصر خود را در حومه شهر دعوت می‌کند.

اما زمانی که آدم‌ربایان جایگیری می‌کنند، به طرز عجیبی واقعی به نظر می‌رسند؛ آن‌ها از مشتی استفاده می‌کنند که یک نفر را نقش زمین می‌کند. این بازی مخصوص برای دادن درسی سخت به «مکس» و «آنی» درباره زندگی است: زوجی که از گلوله‌های گنگسترها جاخالی می‌دهند باید معنای واقعی سرسختی را کنار هم بیاموزند.

مانند جست‌وخیزی «روب گولدبرگ»وار است، این فیلم همچون کمدی‌های سیاهی مانند «دیروقت» عمل می‌کند. همه چیز درباره اعدام است. همه چیز در مورد چگونگی نوشتن، هدایت و نوع بازی با زمان‌بندی درست است که فقط به‌اندازه کافی قابل تنظیم باشد تا هم خنده‌دار و هم قانع‌کننده باشد. این کیفیتی است که زمانی که «مکس» و«آنی» در حالی که آدم‌ربایان جعلی (شاید هم واقعی) بسته شده‌اند، در جاده می‌رانند وارد می‌شود. زمانی که «بیتمن» در نقش «مکس» خودبینانه سفارش یک کوکتل می‌دهد و «مک‌آدامز» همچون شمایل «آماندا پلامر» در «پالپ فیکشن» اسلحه پلاستیکی خود را روی پیشخوان می‌گذارد. (همه شما آن فیلم را به خاطر دارید) این دو نفر شاهکار هستند چراکه برای یک لحظه آن‌ها واقعاً فکر می‌کنند که درون یک فیلم هستند.

لذت‌بخش است همان‌گونه که داد و بیدادی که میان «میشل» (با بازی «کایلی بانبری») و «کوین» (با بازی لاورنه موریس» که او را برای اسم بردن از فرد مشهوری که او در زمان شکاف رابطه‌شان با او خوابیده است، درمی‌گیرد. آیا می‌توان «دنزل واشنگتن» باشد؟ (فلش بکی که پاسخ را آشکار می‌کند همچون بوقی ممتد است، البته نه به‌اندازه تخیل «موریس» درباره «دنزل واشنگتن»). اینجاست، در سکانسی که «جسی پلمونز» در نقش «گری» وارد می‌شود، یک پلیس طلاق گرفته بدخلق که در به تنهایی در اتاق کناری است و سعی در ملحق شدن به «مکس» و «آنی» در بازی شبانه‌شان دارد. «پلمونز» که همانند «مت دیمون» در نقش «فیلیپ سیمور هافمن» در روزی بسیار تاریک است، نقش مهمی را بازی می‌کند و خود را در سطح یک شخصیت پرداخته‌شده بالا می‌برد.

«دلی» و «گلدستین» که کار خود را به‌عنوان بازیگر آغاز کردند، فیلم «تعطیلات» را در سال ۲۰۱۵ بازسازی کردند. اما نشانه‌ای از اینکه این دو فیلم‌سازانی کمدی و جسور هستند در فیلم بعدی‌شان به نمایش گذاشته شده است.در سکانسی با نبوغ و پر پیچ و خم در خانه رئیس جنایتکاران (با بازی «دنی هیوستون») که در فیلم به مانند «مک گافن» عمل می‌کند. تیم قمارباز ما در خطوط دروغین دشمن نفوذ می‌کنند و سکانس با صحنه مبارزه‌ای میان سگ و انسان که برای سرگرم افراد ثروتمند ترتیب داده شده است، دنبال می‌شود. صحنه‌ای که گویا در آن «چشمان کاملاً بسته» با «باشگاه مشت‌زنی» تداخل پیدا می‌کند که همگی در یک شات دیدنی گرفته شده است. فیلم خود به یک بازی تبدیل می‌شود و این که فیلم رفته رفته قواعد خود را پیاده می‌کند لزوماً برای آن یک نقص نیست.

اتفاقات بعدی شاید کمی بیش از اندازه باشد. حتی در ۱۰۰ دقیقه هم «شب بازی» خود را به تماشاگر تحمیل می‌کند. با این حال، فیلم مخاطبان خود را با شیوه‌هایی حیرت‌انگیز و آرام در اختیار می‌گیرد. این فیلم بزرگی نیست اما از تماشایش لذت خواهید برد.

اختصاصی نقدفارسی

مترجم: محمد کیومرثی

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

دیدگاه بگذارید

1 دیدگاه on "نقد و بررسی فیلم «شب بازی» (Game Night)"

  Subscribe  
Notify of
Neo
Member
Member

وااااااااااااااااای عجب سایتی شده این نقدفارسی. دمتون گرم واقعا نیاز بود