نقد و بررسی فیلم «ددپول ۲» (Deadpool 2)

۱۸ مه ۲۰۱۸ | اکشن، ماجراجویی، کمدی | ۱۱۹ دقیقه | R

کارگردان : David Leitch

نویسندگان : Rhett Reese, Paul Wernick

بازیگران : Josh Brolin, Morena Baccarin, Zazie Beetz

خلاصه داستان : پس از اینکه «وید ویلسون» از حوادث مرگبار فیلم اول نجات پیدا کرد، حال او تصمیم گرفته که به آرزوی دیرینه‌ خود رنگ واقعیت ببخشد و سرآشپز یک کافه‌تریا در میبری شود. او همچنین برای محقق ساختن این آرزو باید یاد راهی را پیدا کند تا دوباره بتواند مزه و طعم غذاها را متوجه شود. او در حال جستجو برای پیدا کردن یک ادویه خاص است که این احساس را باز می‌گرداند که در طول این جستجو باید با گروهی از نینجاها، یاکوزا و سگ‌های وحشی نیز مبارزه کند.

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png


92 | فیلم با یک پیام احساسی و به یاد ماندنی به پایان می‌رسد. با توجه به قدرت اتهاماتی که مطرح می‌کند این شاید بهترین پایان در یک فیلم ابرقهرمانی تا به امروز باشد. ولی به هر حال فیلم به شدت خوب است، ولی هنوز می‌توانیم منتظر تیتراژ وسطی و بهترین جوک دنیا در مورد «گرین لنترن» باشیم.

Christopher Orr The Atlantic

90 | یک اثر ابرقهرمانی بسیار خوب و خوش‌ساخت است که به طرز فوق‌العاده‌ای سرگرم‌کننده است. حتی خود کاراکتر ددپول هم به سختی می‌تواند اشکالی در این فیلم پیدا کند.

Alex Abad-Santos Vox

800 | مهم‌تر از هر موضوع دیگری، «ددپول ۲» به‌شدت سرگرم‌کننده و خنده‌دار است. (بله، شما باید تا پایان فیلم صبر کنید و تمامی صحنه‌های پس از پایان فیلم را تماشا کنید) شاید در این اثر برخی موارد خیلی جدی گرفته نشود، اما می‌توان گفت در ژانری که همه چیز به‌شدت جدی است و برخی اوقات اتفاقات بسیار مرگباری رخ می‌دهد، ساخت و اکران این اثر کاملا به‌جا بود.

Bill Goodykoontz Arizona Republic

80 | در سرتاسر فیلم اکشن به طور فراوان وجود دارد، ولی «ددپول ۲» آن قدری که برخی از دنباله‌های فیلم‌های مربوط به کتاب مصور در گرداب اکشن غرق می‌شوند، در آن غرق نشده است. با آن توهین‌ها و مسخره‌بازی‌های کاریزماتیک «رایان رینولدز» به عنوان هسته فیلم، فیلم از یک اکشن پر زد و خورد صرف عبور کرده و به یک کمدی بسیار باحال و بیشتر از آن تبدیل می‎‌‎شود، حتی گاهی جایی برای احساسات هم باز می‌شود.

John DeFore The Hollywood Reporter

75 | «ددپول ۲» درست همانند قسمت اول آن است؛ منتها با کمی تفاوت. می‌توان گفت که این قسمت نسبت به قسمت اول محبوب سال ۲۰۱۶ خود کمی بهتر، منحصربه‌فردتر، خنده‌دارتر و مبتکرانه‌تر است. همچنین لازم به ذکر است که این قسمت نسبت به تن و سبکی که انتخاب کرده، ثابت قدم‌تر از قسمت اول بوده و این فیلم را تبدیل به یک اثر کمدی دیوانه‌وار بسیار خشن کرده است.

Michael Phillips Chicago Tribune

70 | تقریبا از هر جهت، این دنباله نسبت به قسمت قبلی در سال ۲۰۱۶ پیشرفت کرده است: هوشمندانه‌تر، پرفروش‌تر، از لحاظ روایی منسجم‌تر و به صورت کلی بامزه‌تر، با چندین چیز تازه که جواب داده است. این فیلم می‌خواهد که همه چیز را - جوک‌ها، ارجاعات، سرها، خون، دل و روده و حتی کمی استفراغ - را به این طرف و آن طرف بپاشد، و خیلی هم به این دقت نمی‌کند که این‌ها چقدر به مقصد می‌رسند.

Andrew Barker Variety

60 | صحنه‌های مبارزه‌ای که در این اثر وجود دارد، اصلا قابل مقایسه و به خوبی مبارزه‌های اثر قبلی دیوید لیچ یعنی فیلم بلوند اتمی یا سری فیلم‌های «جان ویک» (John Wick) نیست، اما اینگونه می‌توان گفت که نسبت به استاندارد مبارزه‌ای دیگر آثار ژانر ابرقهرمانی، کمی بهتر است. در این اثر خلاقیت‌های جالبی به کار برده شده که تا انتهای اثر، داستان همچنان جذاب و هیجان‌انگیز باشد.

Matt Singer ScreenCrush

60 | با توجه به مصمم بودن فیلم برای فتح گیشه، با جوک‌های مربوط به فرهنگ عامه و خیلی اوقات ناشایست، «ددپول ۲» به طور واضح ساخته شده تا با تمامی لحظات کنایه‌ دارش به طرفداران قدیمی تحویل داده شود (آن‌ها باید تیتراژ را هم برای برخی نکات مهم داستانی که خیلی راحت کنار گذاشته شده‌اند، ببینند).

Helen O'Hara The Telegraph

50 | در «ددپول ۲»، شوخی‌ها خیلی زود اثر می‌کنند، ولی فرنچایز به صورت کلی آن قدرت اولیه را به خاطر وارد شدن ضد قهرمان‌اش یعنی ددپول به دنیای پدرانه از دست می‎دهد، جایی که سعی می‌کند همان مشکل همیشگی فیلم‌های بلاک باستری را به فیلمی که زمانی یک اثر انقلابی با رده بندی سنی بزرگسال بود تزریق کند.

Jen Yamato Los Angeles Times

40 | ما به عصر اشباع آثار ابرقهرمانی رسیده‌ایم، و «ددپول ۲» بیشتر از آن که یک هجونامه بر آن باشد، نشانه‌ای بر آن فرارسیدن آن عصر است. این فیلم هیچ تعلیقی ندارد، به شدت ثابت‌تر از آن است که تعلیقی داشته باشد.

David Edelstein New York Magazine (Vulture)

منتقد: ای. او. اسکات | نیویورک تایمز – امتیاز ۶ از ۱۰

وقتی که ددپول به شخصیت «کیبل» (Cable) تحت عنوان «تانوس» (Thanos) اشاره کرد، کسی که کنار من نشسته بود متوجه منظور او نشد و او را نشناخت. چرا که، می‌دانید، تانوس اسم دشمن اصلی در فیلم «انتقامجویان: جنگ ابدیت» (Avengers: Infinity War) است که نقش آن را «جاش برولین» (Josh Brolin) ایفا می‌کند، که البته در همین حین بازیگر نقش کیبل هم است، کسی که تقریبا می‌توان گفت دشمن شماره یک در «ددپول ۲» است. چندین و چند سطح از جوک‌های مختلف، که همگی به سرعت برق و باد به نمایش در می‌آیند. من نیز، خندیدم، آن موقع و البته مواقعی دیگر. من فیلم‌های ابرقهرمانی زیادی را تماشا کرده‌ام، و این خنده‌ها به مانند گرفتن پول نقد از یک دستگاه ATM بود. البته این دقیقا یک موفقیت بادآورده، با توجه به خرج‌های قسمت قبلی نیست، ولی به هر حال عکس آن هم کاملا صدق نمی‌کند.

فیلمنامه، که آن را «ریت ریس» (Rhett Reese)، «پل ورنیک» (Paul Wernick) و «رایان رینولدز» (Ryan Reynolds، که بار دیگر بازیگر نقش اصلی فیلم است) نوشته‌اند، پر شده از شوخی‌های کوچه بازاری، از آن دست شوخی‌هایی که حتی یک آدم به شدت لفظ قلم و سنگین را نیز وادار به خنده‌های شیطانی کند. حداقل، برای من که جواب داد. ولی این دنباله بر بلاک باستر غافلگیرکننده و هم خانواده سری «مردان اکس» (X-Men) که با رده بندی سنی بزرگسال در سال ۲۰۱۶ اکران شد، زیادی برای رسیدن به هدفی نامعلوم تلاش می‌کند.

اولین «ددپول» که بر مبنای شخصیتی از «مارول» (Marvel) بود که در اوایل دهه ۹۰ معرفی شده (با اسم واقعی «وید ویلسن»)، خودش را به عنوان مرهمی بر زخم فیلم‌های ابرقهرمانی تکراری نشان داد، ولی این فقط یک درمان موقتی بود. اگر می‌خواستید با چند جوک مواجه شوید، جای درستی را انتخاب کرده بودید. بیش از آن، مقصود آن بوده که آن قدری در این ژانر سرمایه گذاری شود تا هم شور و اشتیاق و هم بدگمانی را به صورت همزمان به دست آورد.

«ددپول ۲» که تقریبا با تمامی آثار و متعلقات دنیای سینمایی «مارول» و «دی سی» (DC) شوخی می‌کند و آن‌ها را دست می‌اندازد – گاهی اوقات هم به شکلی نمادین و استعاری آن قدری روی صحنه خون و خونریزی به راه می‌افتد که طعنه‌ای به آن‌ها باشد – از آن مسخره‌بازی‎های خاص خودش استفاده می‌کند تا به آن دنباله‌سازی‌ها و گسترش برند که خودش آن‌ها را هجو می‎‌کند، برسد. در نهایت، یک گروه رنگارنگ و چندنفره از مبارزان آماده‌اند تا با شخصیت شیطانی بجنگند. یکی دیگر. دقیقا همان چیزی که نیاز بوده است. آن جوک‌ها در مورد دنباله سازی‌هایی که دهه‌ها به طول می‌انجامند صرفا جوک نبوده، درست است؟

در این بین، ما می‌توانیم یک جین از مزه‌پرانی‌ها و صداگذاری خلاقانه آقای «رینولدز» را شاهد هستیم، به همراه یک سری سکانس‌های مبارزه سریع و پرجنب و جوش، که به خوبی توسط «دیوید لیچ» (David Leitch) کارگردانی شده است. صورت و بدن «وید» همچنان زخمی است، و او همچنان به دنبال اجرای عدالت به شیوه خود، به شکلی خشن و خونین است، با نقابی اجباری به روی صورت، با دو عدد شمشیر مخصوص نینجاها که به شکلی ضربدری پشت او قرار گرفته. قدرت اصلی «ددپول» فناناپذیری اوست. او نمی‎‌تواند بمیرد، حتی اگر به مانند خیلی از لحظات فیلم، او واقعا دوست داشته باشد که بمیرد. او به زمین می‌افتد، زخمی می‌شود، منفجر می‌شود، ولی در نهایت، از جای برخاسته و به مبارزه ادامه می‌دهد.

ناامیدی و اندوه در ابتدا «وید» را به آن وا می‌دارد که به دنبال انتقام برود و سپس او سعی می‌کند تا جلوی رخ دادن دو انتقام گیری دیگر را بگیرد. احساسات او همچنین یک بهانه همیشگی برای اوست. هرچقدر که او شرور به نظر برسد، هرچقدر که او در کشتن مثل یک شوالیه بی‌رحم باشد و همه را قلع و قمع کند، در نهایت، درست بودن کار او همیشه تضمین شده است. او با پسری به نام «راسل» (با بازی «جولین دنیسن») دوست می‌شود، کسی که توانایی‌های آتش افروزی دارد و در یکی از آن یتیم‌خانه‌های شبیه به آثار «چارلز دیکنز» همواره مورد آزار و اذیت و سواستفاده قرار می‎گرفته است. «ددپول» از «راسل» محافظت می‌‎کند، چیزی که به نوعی تضمینی بر آن است که «ددپول» آدم خوبی است.

«کیبل» به عنوان عامل اصلی بدبختی‌های آن بچه پا به فیلم می‌گذارد، به شکلی که گویی خود به خوبی از کلیشه‌های موجود در ژانر باخبر است. او یک مسافر زمان با یک بازوی مکانیکی و رفتاری کاملا نظامی است، به مانند چیزی مثل «باز لایتیر» (Buzz Lightyear) از مجموعه «داستان اسباب بازی» (Toy Story) در برابر ددپولی که به مانند «وودی» است. دیگر آدم‎‌های منفی موجود در قصه شامل «کلوسوس» (با صداگذاری «استفان کاپیچیچ/ Stefan Kapicic»، یک روسی غول پیکر با بدنی تیتانیومی و «دومینو» ( با بازی «زازی بیتز / Zazie Beetz»)، کسی که توانایی عجیب و مرموزی برای فرار از مخمصه‌های خطرناک دارد، می‌شود. «ددپول» اصرار دارد که «شانس یک قدرت اصلی نیست»، و این شک او یک دعوای فلسفی تقریبا جالب را پدید می‌آورد.

«ونسا» (با بازی «مورنا باکارین / Morena Baccarin»)، عشق زندگی «وید»، به او هشدار می‎دهد که قلب او در جای درستی نیست، و این نرمی، احساساتی بودن در قلب «ددپول ۲»، جایی باعث می‎شود که به پذیرش همگان برسد ولی در همین حین از ارزش شوخی‌ها و هجوآمیز بودن آن کاسته شود. چیزی که این فرنچایز را رو به جلو می‌راند، چیزیست که در همین حالا هم خیلی از مباحث فرهنگی و سیاسی را رو به جلو می‌برد: دلسوزی‌های یک سفیدپوست با نیاز شدید و مبرم به این که در کانون توجه باشد. او خشمگین، خشن، بی‌ادب نسبت به همه چیز و همه کس است، ولی در همین حال این هیچوقت آزاردهنده نشده و همیشه هم جالب توجه است.

مطمئن. عالی. ولی یک چیز نادرست همیشگی در مورد این شخصیت وجود دارد، یک چیز اشتباه در مورد حد و مرزهای دیوانگی و خشم او. «ددپول ۲» توانسته با خط قرمزها و بدنمایی‌ها ور برود و با آن‌ها بازی کند، ولی هیچ گاه ریسکی خلاقانه را به جان نمی‌خرد.

اختصاصی نقدفارسی

مترجم: دانیال دهقانی

کپی برداری و نقل این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه‌ها، وبلاگ‌ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت نقد فارسی” ممنوع است و شامل پیگرد قضایی می شود.

 

ممکن است شما دوست داشته باشید

2
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
2 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
bugatti2018 Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
Member
Member

واقعا فیلم قشنگیه
برای اطلاع از مشاغل مختلف اینجارو کلیک کن.

bugatti2018
Member
Member
bugatti2018

سلام . واقعا ددپول ۲ فیلم عالی هست ، سال ۲۰۱۸ واقعا رقابت خوبی داریم بین فیلم های اونجرز ، ددپول ۲ و فیلم پلنگ سیاه ، باید دید بهترین فیلم ۲۰۱۸ کدوم میشه . مرسی ادمین جان بابت مطلب خوبت