نقد و بررسی فیلم Amélie (آملی)

تحلیل فیلم آمِلی: زنانگی پست‌مدرن (مجله زنان)

۳- تحلیل فیلم آمِلی: زنانگی پست‌مدرن (مجله زنان)

 

فیلم فرانسوی آمِلی (Amelie) یا با اسم کاملش، سرگذشت شگفت‌انگیز آمِلی پولَن یا با اسم اصلی‌اش به زبان فرانسه، آملی پولن از محله مون مار (ژان پی‌یر ژونه، ۲۰۰۱)، را هر آدم زنده قرن ما باید تماشا کند؛ و علت اصرارم نه به سینما و سطح متعالی فیلم مربوط است، نه به اهمیت حیرت‌انگیزی که در احیا و ارتقای پخش جهانی سینمای فرانسه و حتی کل اروپای غربی داشت و نه به کیفیات بصری استثنایی و الگوی روایی سرزنده و خوش آب و رنگ، و بازی‌های درخشان و موسیقی دل‌آشوب‌کُنش که به همین سرعت مدارج جاودانگی را طی کرده است. موضوع این نیست که بگویم هر سینمادوست و سینماشناسی باید این فیلم را ببیند، بلکه دارم ضرورت مشاهده و درک احساس‌های سرزنده و زندگی‌بخش جاری در این فیلم را به همه بشریت، حتی به یک پیرمرد فرضی و فقیر آسیای جنوب شرقی یا افریقای مرکزی یا امریکای لاتین که شاید حتی سواد نداشته باشد و از سال‌ها پیش تابه‌حال فیلم ندیده باشد، تعمیم می‌دهم.

فکر می‌کنید چرا این نیاز را به این میزان جدی می‌دانم؟ بگذارید همین اول بحث اقرار کنم که جواب این سؤال را به‌طور کامل فقط خود تجربه بی‌همتای تماشای آملی می‌تواند بدهد و من در این یادداشت، فقط تلاش نابسنده‌ای در مسیر توضیح آن حس رمزآمیز و وجدآور ناشی از درک حسی این فیلم به خرج خواهم داد. اما در حد همین تلاش و اشاره عرض می‌کنم که آملی آن داستان کهن افسوس و افسردگی آدم‌ها را بازمی‌گوید که گره‌اش جز به دست خودشان باز نمی‌شود. ولی اولاً، این داستان را به شیوه‌ای بی‌نهایت تازه و تجربه‌نشده روایت می‌کند؛ ثانیاً، آدمی که سرچشمه جوشان این گشودن گره‌ها و سرایت امید به دیگران می‌شود، یعنی خود آملی، نه حرف می‌زند و نه از امید می‌گوید و نه پند می‌دهد و نه حکمت و علم و روان‌شناسی و فلسفه را چاشنی امیدبخشی‌اش می‌کند و نه اصلاً از زندگی، چیزی عمیق و اساسی و فراتر از بقیه سرش می‌شود که بخواهد فیلم را به هر نمونه مکرر دیگری از این کپسول‌های عامه‌پسند سینمایی و ادبی ضدیأس شبیه کند؛ و ثالثاً، خود این آدم باید برای عزیمت به سمت عشق و در آغازِ راهِ یافتنِ آن، کلی رنج تنهایی و تردید و ترس و تقویت اراده ته‌کشیده‌اش را از سر بگذراند تا باز و به‌زیبایی به یادمان بیاورد که کمک به سایرین الزاماً و مطلقاً به معنای سرحالی و سرزندگی و بی‌معضلی خود آدم نیست.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/3/52-Amelie/52-Amelie/14-Amelie.jpgاین که آدم ساده و کوچک فیلم، برای قرار گرفتن در جایگاه این منجی نیازمند به نجات با عشق، زنی جوان و در آستانه زندگی است، اهمیت ویژه‌ای در ساختار و درونمایه‌های آملی دارد. نه می‌شد او مذکر باشد و نه زنی میانسال یا مسن‌تر. آملی در کودکی به شکلی بسیار غریب و ـ مثل بقیه فیلم ـ هم مضحک و هم دردناک مادرش را از دست‌ داده. کم‌حرف و بی‌همبازی و در انزوا بزرگ شده. آن‌قدر به محبت پدر پزشک و جدی‌اش نیازمند و از آن بی‌بهره بوده که وقتی در همان بچگی، یک بار بالاخره پدر بهش نزدیک شده تا ضربان قلبش را بشنود و معاینه‌ای کلی بکند، از فرط هیجان قلبش به تاپ‌تاپ افتاده و همین باعث شده که پدر فکر کند آملی نارسایی قلبی دارد و سال‌ها او را با مراقبت‌های ویژه بزرگ کند! مجموعه این مسیرها و ده‌ها اتفاق ریز و درشت همسو با همین جریان از آملی دختری تنها و خاص خودش ساخته که نمی‌شود گفت گوشه‌گیر است، ولی به روش‌های مرسوم با آدم‌های تازه و پرشمار نسبتی برقرار نمی‌کند. با پیرمرد نقاش همسایه‌اش که به نرمی استخوان مادرزادی دچار است و آملی او را به اسم «مرد شیشه‌ای» می‌شناسد، خیلی راحت‌تر صحبت و درددل می‌کند تا با جوانان هم‌سن‌وسال خودش. بیشتر نگران پسرک شیرین‌عقل و لکنتی شاگرد میوه‌فروشی پایین خانه‌اش است تا ارتباط زورکی و بی‌حس‌وحال با جنس مخالف.

آملی الگوی خاص و بی‌مانندی از زنانگی است که نه می‌شود گفت در مرحله کودکی و رویاپروری آن دوران متوقف مانده (چون چه در کافه محل کارش، چه در مسیر پیدا کردن صاحب آن بسته/صندوقچه خاطرات کودکی و چه در ادب کردن میوه‌فروش که توی سر شاگردش می‌زند، بسیار عالمانه و مدبرانه رفتار می‌کند) و نه می‌شود گفت زنی کامل و بزرگسال است. (در این مورد حتی لازم نیست مثلاً به دغدغه‌های کودکانه‌اش در شمردن یا در واقع تجسم تعداد روابط جنسی به‌اوج‌رسیده در آن نمای «جیغ شهر» ارجاع دهیم؛ پیش از اینها، دیدن نگاه و لبخند و چشم‌های کودک‌وار آملی با صورت بچگانه و بامزه و انگار بالغ‌نشده بازیگر بزرگش، آدری تاتو، کافی است).

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/3/52-Amelie/52-Amelie/12-Amelie.jpgخوب که دقت کنیم، آملی جلوه تمام‌عیاری از رسوخ و رسوب خودآگاهی‌های جهان و دوران پست‌مدرن در وجود دختری جوان و امروزی است. بر روابط و مناسبات انسانی، عشق، نامه‌نگاری‌های عاشقانه قدیم، حساسیت‌ها و حسادت‌های افراطی جاری در روابط جدید و همه گیر و گرفت‌ها یا شور و شوق‌های دیگر این حوالی، اشراف و وقوف کامل دارد. ولی به این پدیده‌ها، در مورد دیگران، خونسردانه نگاه می‌کند و وقتی نوبت به خودش می‌رسد، طوری خجالتی و مردگریز و غیرحرفه‌ای با آن مواجه می‌شود که انگارنه‌انگار این همان دختر است. ناگفته پیداست که اینْ شکل بدیع و دیده‌نشده‌ای از آگاهی‌های انسان عصر پست‌مدرن است: ما عادت کرده‌ایم که اگر چنین شخصیتی در فیلمی داریم، با آنچه از گذشته‌ها و افسانه‌ها و دوروبری‌ها می‌داند، درخصوص تکرار همان روابط و عادات مألوف برای خودش، هیچ‌ جا نخورد و هیچ ذوق‌زده نشود و خیلی خونسرد و راحت و ساده و بی‌تشویش و حتی بی‌طراوت با آن روبه‌رو شود. چون همه قصه‌ها را از پیش می‌داند، همه حرف‌ها و فریب‌ها و بازی‌ها و خرکردن‌ها و خرشدن‌ها را از بر است و چیزی برایش تکان‌دهنده و غافلگیرکننده نیست. ولی آملی با آمدن پسر جوان (با بازی ماتیو کاسوویتس) به کافه، هول برش می‌دارد. نمی‌تواند حرفش را بزند یا حسش را بروز دهد. انبوهی مسیر انحرافی می‌چیند و بازی موش و گربه راه می‌اندازد تا بالاخره پسر پیدایش می‌کند.

کلید درک و دریافت نوع خاص زنانگی پست‌مدرن آملی در همین‌جا نهفته است: او از فرط خودآگاهی نسبت به عادات و وجوه مرسوم روابط زن و مرد (یا دختر و پسر) در دنیای اطرافش و در زمانه امروز، اداها و تکرارها و کلیشه‌هایش را پس‌می‌زند و شاید، بی‌آنکه خود بداند، با به تعویق انداختن مرحله مهم شروع و شکل‌گیری رابطه، آن را از ملال و عادت شدن و عام شدن (به لحاظ شباهت به هر رابطه علی‌السویه دیگر) دور می‌کند. آملی بازی‌ها و تعقیب و گریز و چیستان‌واره‌هایی در باب هویت و نشانی خود طراحی می‌کند تا پسر، در جریان گشتن به دنبال سرچشمه یا پاسخ هرکدام از اینها، شکلی از جست‌وجوی دختر مورد نظر را تجربه کند که پیش‌تر نه دیده و نه تصورش را می‌کرده. آملی همه بازی‌های کسالت‌بار حسادت‌ها و لوس‌کردن‌ها و گیردادن‌های دیگران را آن‌قدر خوب دیده و خوب می‌شناسد که خودش را به شکل کودکانه و ماجراجویانه و شیطنت‌آمیزی از آنها می‌رهاند تا رابطه‌اش از آغاز مثل آنها نشود، بلکه با دوز قابل توجهی از دیوانه‌بازی و کنجکاوی و غیرمستقیم‌گویی و طراحی مراحل پیچ‌درپیچ و جالب و عجیب همراه باشد.

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/250/3/52-Amelie/52-Amelie/11-Amelie.jpgانگار آملی با همه کوششی که برای جوش خوردن و سلامت ماندن و پیش رفتن یکایک روابط عاطفی یا انسانی دوروبرش نشان می‌دهد، در بخشی از همان آگاهی‌ها و تاریخچه‌نگری پست‌مدرنیستی‌اش، از این نکته دلگیر می‌شود که اغلب آدم‌ها دستیابی به پیوندی احساسی یا تدوام و حفظ چنین پیوندی را، به‌دلیل همه‌گیری روابط با غیرهم‌جنس، بیش از حد ساده و دم‌دست پنداشته‌اند. و برای همین است که خودش نمی‌خواهد آن را ساده به‌دست بیاورد. حتی الکی و خودخواسته هم که شده، در مسیر آن، پیچ و ناهمواری ایجاد می‌کند؛ برای خودش و طرف، بی‌آنکه سخنی به میان آورد، شرط و شروط و مانع و معما می‌تراشد. حتی در این مسیر دچار تردیدهایی می‌شود که در نهایت با آن صحبت‌های تمثیلی و بازخودآگاهانه‌اش با مرد شیشه‌ای، در زمینه یکی از تابلوهای نقاشی، به‌سختی بر آنها غلبه می‌کند و عزم حرکت به سمت شروع رابطه را در خود می‌بیند.

در نتیجه همین رویکرد خاص در پرداخت شخصیت عجیب و منحصربه‌فرد آملی است که بیننده فیلم نمی‌تواند تعیین و تبیین کند که بالاخره آملی آدم خوشبینی است یا بدبین؟ به آتیه آدم‌های ظاهراً اصلاح‌شده و ادب‌شده و به آرامش‌رسیده پیرامونش امیدوار است یا نه؟ تداوم رابطه‌های اطرافیانش را، كه اغلب خودش به شکلی نامرئی برقرارشان کرده، ممکن می‌داند یا نه؟ از سیری که در ابتدا با پیدا کردن گنجینه خاطرات بچگی مردی میانسال (با بازی موریس بنیشو، همان بازیگر فهیم و حدشناس نقش مجید در فیلم پنهان میشائیل هانکه) شروع شد و در فاصله‌ای کوتاه، به شروع پیوندی عاطفی در زندگی خالی و خاموش او انجامید، خشنود و خرسند است یا نه؟ آدمی مثل آملی که، مثل شمایلی از خونسردی‌های دنیای پست‌مدرن، به ورطه ذوق‌زدگی از مسیرها و معابر تازه زندگی‌اش نمی‌افتد و درعین‌حال، اشتیاق و گرما و شاخک‌های احساسی‌اش را به‌هیچ‌وجه از دست نداده و آن خونسردی به بی‌رمقی و بی‌اعتنایی‌اش نسبت به انسان‌ها و عواطف منجر نشده، می‌تواند آن‌قدر مهربان باشد که طی آن پروسه پیچیده و شیطنت‌آمیز، از مجسمه محبوب پدرش در کنار آثار دیدنی شهرهای مهم دنیا عکاسی کند و پدر را به تکان خوردن و سفر رفتن و دیدن دنیا وادارد؛ ولی آیا آن‌قدر در این مهربانی پیش می‌رود و همه‌جا و همه‌وقت، ازجمله در مسیر پیوند تازه‌برقرارشده خودش با پسر جوان، به کارش می‌گیرد؟

نمی‌شود به این سؤال جواب داد. نمی‌شود مطمئن بود که دختر استثنایی و غریبی مثل آملی تا همیشه ویژگی‌های خاص خودش و پیوند احساسی‌اش را نگه خواهد داشت یا دچار رخوت عادت خواهد شد. همین که نمی‌دانیم ولی امیدی به ادامه‌اش داریم، یعنی اینکه فیلم پرشور ژان پی‌یر ژونه توانسته کاری را که می‌خواسته به سرانجام برساند: با نشان دادن زنی در آستانه درک دنیایی تازه، ما را به درک تازه‌ای از دنیا رهنمون شود

منبع: مجله زنان

 

*****************************

 

ممکن است شما دوست داشته باشید

64
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
63 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
37 Comment authors
Dexter M MorganvahooپوریاGMinaعلی معنوی Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
کاربر
Guest
Member
کاربر

فوق العاده لذت بردم… دوستان اگر فیلم های دیگری هم در این سبک و سیاق میشناسید خواهشا معرفی کنید و دل ما آدم های درونگرا رو از دیدن یکی شبیه خودمون شاد کنید 🙄

Dexter M Morgan
Member
Member
Dexter M Morgan

The Perks of Being a wallflower هم فیلم خیلی قشنگیه و فکر کنم خوشتون بیاد.

Ali_Tou
Guest
Member
Ali_Tou

اومدم بگم همچنان هرروز آلبوم موسیقی متنش رو گوش میدم

معتاد این فیلم و آهنگاش شدم! از ۲ ماه و خورده ای پیش که یهویی عکس کاور آلبومشو توی یکی از سایتای دانلود فیلم دیدم، اصلا باورم نمیشد این موسیقی برای یه فیلم باشه! تنها فیلمی بود که از هیچکی دربارش نپرسیدم و هیچ جا نقدشو نخوندم؛ فقط سریع دانلودش کردم… تا الانم ۷ بار دیدمش تقریبا… هر سری یه جرقه جدید توی ذهنم درست میکنه…!

اشکان لطیفی
Member
Member
اشکان لطیفی

نقد (۴- یادداشتی روانشناختی بر فیلم آملی Amelie: فیلمی برای درونگراها (مصطفی مردانی)) عالی بود
فیلم هم عالی تر
۹ از ۱۰

محمد رضا123
Guest
Member
محمد رضا123

مثل شعرای سهراب سپهری
یک فرانسوی ناب

Ali_Tou
Guest
Member
Ali_Tou

دیدن این فیلم برام موج عظیمی از انرژی بود یه جورایی زندگیم عوض شد! تاحالا هیچ شخصیت سینمایی رو انقدر به خودم شبیه ندیده بودم. هرچند آملی دختر بود ولی از نظر سبک زندگی و علاقه هاش خیلی بهم نزدیک بود! یه چیزی که این فیلم رو خیلی بیشتر از خیلی خاص کرده موسیقی متنشه. یار تیرسن معنی موسیقیو تو ذهنم عوض کرد. تاحالا پیش نیومده بود موسیقی بی کلام رو توی خونه یا توی ماشین گوش بدم ولی توی این چند هفته که آلبومشو دانلود کردم شاید بیشتر از ۲۰۰ بار کل آلبومو گوش کردم. حرف های زیادی که… ادامه »

روح الله
Guest
Member
روح الله

خیلی فیلم را دوست داشتم فیلم های فرانسوی خیلی انسانی و زیبا هستند.

هادی.6136
Guest
Member
هادی.6136

FoPPPP:اصلا نتونستم بفهمم فاز فیلم چیه ؟ :-*
رفتار عای املی هم خیلی رو مخم بود 😕
کلا برای من فیلم جالبی نبود

حالا بدو منفیت رو بده

دوست عزیز حلا چه اصراری هست که شما در باب این فیلم قلم فرسایی کنی …؟؟؟؟؟ در حد خودت بشین فیلم نیگا کن یا حد اقل کمی سواد بصری خودت رو ببر بالا یا کمی راجع به سینما و مفهوم سینما مطالعه کن یا . . . .
چی بگم آخه ..؟ 😐 😐 😐 😐

امیر360
Guest
Member
امیر360

gholamsabz:فقط با این فیلم گریه کردم… امیلی عشقِ. امیلی شبیه هیج کدوم از دخترای امروزی که تا به حال دیدم نیست.. منتظر روزیم که کسی با همین مهربانی و خیال پردازی وارد زندگیم شه..شایدم هیچ وقت همچین روزی نیاد ولی ارزش صبر کردنو داره. خدایا یه همچین دختری نصیب من بکن تا بزارمش رو سرم 😥

صبر کن الان میاد

pouriya
Member
Member
pouriya

فقط با این فیلم گریه کردم… امیلی عشقِ. امیلی شبیه هیج کدوم از دخترای امروزی که تا به حال دیدم نیست.. منتظر روزیم که کسی با همین مهربانی و خیال پردازی وارد زندگیم شه..شایدم هیچ وقت همچین روزی نیاد ولی ارزش صبر کردنو داره. خدایا یه همچین دختری نصیب من بکن تا بزارمش رو سرم 😥

yasamin
Guest
Member
yasamin

فوق العاده تربن فیلمی بودکه دیدم عجیب زندکی امیلی و رفتارش شبیه زندگیه خودم نقد درونگرا محشر بود فقط درون گرا ها حس عجیبی با این فیلم برقرار کردن تمام آهنگهای فیلم رو دانلودکردم 🙂

sobi
Guest
Member
sobi

واقعا فیلم محشریه. موسیقی فیلم با احساسات املی هماهنگی عجیبی داره. میتونم بگم بیشترین فیلمیه که دوست دارم.

FoPPPP
Guest
Member
FoPPPP

اصلا نتونستم بفهمم فاز فیلم چیه ؟ :-*
رفتار عای املی هم خیلی رو مخم بود 😕
کلا برای من فیلم جالبی نبود

حالا بدو منفیت رو بده

lana.del.rey
Guest
Member
lana.del.rey

هر کسی نمیتونه فیلم رو بفهمه و درک کنه.. فقط انسان های درون گرا درکش میکنن و ازش لذت می برن

rara
Guest
Member
rara

به نظرم فیلم مثل یه انفجاری بود که سال ۲۰۰۱ اتفاق افتاده و بادیدن این فیلم موج انفجار با ما برخورد میکنه …
ولی این موج انقدر با هنر و زیبایی آمیخته شده که به سختی میشه متوجه انرژی قوی اش بشیم….

کارن
Guest
Member
کارن

سلام خداییش پشیمون شدن فیلمو نگاه کردم هر چه زودتر دوست داشتم تموم شه

جمشيدي
Guest
Member
جمشيدي

مثل بيشتر كاراي فرانسوي يه كار سر شار از احساس و لطيف بود ، من كه رازي بودم از ديدن اين فيلم

استنلی تارانتینو
Member
Member
استنلی تارانتینو

واقعا این فرانسوی ها هنرمند.
فیلم کاملا هنری.
همین و بس.

علی نظری
Guest
Member
علی نظری

به نظر من فیلم فوق العاده بود بی عیب و نقص و با بازی استثنایی آدری تاتو که انصافا توانایی خودشو توی همه فیلم هایی که کار کرده امتحان خودش رو پس داده و اینم بگم آدمایی که درونگرا هستن بهتر میتونن فیلم رو درک کنن و ازش لذت ببرن موسیقی فیلم هم که شاهکار بود
در کل اگه بخوام سه تا از بهترین فیلم هایی رو که دیدم معرفی کنم یکیش همین فیلمه

حسین ح
Guest
Member
حسین ح

با نظر یکی از منتقدها موافقم که فیلم بیش از هر چیز برای افراد درونگرا معنا داره. مثلن من که یک فرد درونگرا نیستم نتونستم با فیلم رابطه برقرار کنم. و شاید رفتارهای آملی رو خوب درک نمیکردم.اما به نظرم چیزی که میشه از این فیلم برای همه افراد در نظر گرفت اینه که لذت بردن خیلی سادست .و چقدر از چیزهای خیلی کوچک مثل آملی میشه شاد بود.چیزی که در دنیای امروز اینطور القا نمیشه. و لذت بردن از زندگی رو امری هر روز سخت تر جلوه میدهند. موسیقی فیلم هم که فوق العاده بود. و به خوبی با… ادامه »

حسین 66
Guest
Member
حسین 66

به به. لذت بردم

آنالي
Guest
Member
آنالي

امین کورلئونه:خیلی وقت بود فیلمی با یه موسیقی زیبا ندیده بودم.موسیقیش کلی کیفمو کوک کرد.

اسمتون امين كورلئونه جالبه ۸) و كمي شادم كرد
مرسي ناخواسته دل امثال منو ريزه شاد ميكنين 😉

سرنوشت شگفت انگیز من
Guest
Member

با نظر یکی از دوستان واقعا موافقم
من یه آدم درون گرام و با لحظه لحظه ی فیلم زندکی و لذت های کوچیکه اونو لمس کردم
آهنگ فیلم منو توی رویاهام و آرزوهام فرو برد
و باعث شد که هر لحظه ی زندگیمو با لذت وامید بیش تری پیش ببرم
یاد گرفتم متفاوت بودن چیز خوبیه و آدم با هر شخصیت و استایلی می تونه یه زندگیه رویایه و جالب داشته یاشه 🙂

علی خدری
Guest
Member
علی خدری

فیلم amelie ازون دسته فیلماست که زو توع نظر دربارش داده میشه یا خیلی دوسش دارن یا خیلی ازش بدشون میاد ! نظر جفتشون هم محترمه !
در کل ادمای درونگرا ازین فیلم خوششون میاد و ادمای برون گرا نمیتونن زیاد درکش کنن !

من خیلی ازش خوشم میاد ازون دسته فیلماست که حس خوبی به ادم منتقل میکنن …

دختر ناشناخته
Guest
Member
دختر ناشناخته

در اصل اسم فیلم زندگی شگفت انگیز املی پولن هست.من یک آدم تقریبا درون گرا هستم.خیلی رویایی و عجیب.وقتی این فیلم رو دیدم،تحولی توی من ایجاد شد و منو به سمت رویاهام،آرزوهام،امیدهام و شگفتی های زندگیم برگردوند و به من دید تازه تر و نگرشی ژرف تر بخشید.

حمید
Guest
Member
حمید

با عرض سلام و تشکر خدمت منتقد عزیز…
باید اعتراف کنم انقدر این فیلم بهم احساسای خوبی داد که مدتها بود هرچی فیلم می دیدم این حس رو نداشتم.. چون واقعا خودم تو دنیایی شبیه دنیای املی قرار دارم.. واقعا نشون دادن رفتار های درون گرایی آدما اون هم به این نحو واقعا یه شاهکار…با تصاویر فانتزی و موسیقی عالی و فیلم برداری در زمان حال ولی احساس گذشته فانتزی و جدید با بازی زیبای املی که تماشاگر با او می خندد گریه میکند دلش آن لحظه را می خواهد… واقعا قابل وصف نیست… به خاطر نقد زیباتون تشکر فراوان!

امین کورلئونه
Guest
Member
امین کورلئونه

خیلی وقت بود فیلمی با یه موسیقی زیبا ندیده بودم.موسیقیش کلی کیفمو کوک کرد.

امین کورلئونه
Guest
Member
امین کورلئونه

این فیلم مصداق صریح و بارزه ضرب المثل از هر دستی بدی از همون دست هم میگیری.
امیلی در طول فیلم به همه حال داد
پیره مرده هم(مرد استخوان شیشه ای) ۱۰ ثانیه فیلم پر کرد بهش داد;زندگیه امیلی ززیر و رو شد.
خیلی با این خلاقیت کارگردان حال کردم 🙂

YAS-H
Guest
Member
YAS-H

خیلی قشنگ بود.یاد بچه گی هام افتادم♥♥♥♥. واقعا فیلم تاثیرگذاری بود

cernel
Guest
Member
cernel

عالی و یکی از بهترین هایی که دیدم.

رضا نامجو
Guest
Member
رضا نامجو

سیاوش:

aligsmmm:اگر موسیقی رو از این فیلم بگیری یه فیلم کاملا معمولی هست به نظرم . اصلا در حدی نیست که ازش تعریف میکنند .

اگر موسیقی رو از تو هم بگیرن بی معنی میشی 😉

اما فک نم کنم اگه موسیقی رو از استیفن هاوکینگ بگیری، بی معنی شه! 🙂

dwa
Guest
Member
dwa

یک فیلم بسیار مزخرف ومعمولی این فیلم نمره ی ۸ هم براش زیاده

سیاوش
Guest
Member
سیاوش

aligsmmm:اگر موسیقی رو از این فیلم بگیری یه فیلم کاملا معمولی هست به نظرم . اصلا در حدی نیست که ازش تعریف میکنند .

اگر موسیقی رو از تو هم بگیرن بی معنی میشی 😉

aligsmmm
Guest
Member
aligsmmm

اگر موسیقی رو از این فیلم بگیری یه فیلم کاملا معمولی هست به نظرم . اصلا در حدی نیست که ازش تعریف میکنند .

behrooz1234
Guest
Member
behrooz1234

موسیقیش رویاییه …

توتو
Guest
Member
توتو

بسیار زیبا، لطیف و دلنشین. فیلمبرداری فوق العاده، موسیقی متن بی نظیر، تدوین عالی. بازی اودری توتو هم بی نقص. به نظر نمیرسه هیچ بازیگری غیر از توتو به این خوبی از پس این نقش برمیومد.

ali rezaee
Member
Member
ali rezaee

این تام احساسات آدم را در یک جا جمع میکند 😥 😥 😥 😥 😥

Abe
Member
Member
Abe

به نظرم فیلم عادی بود. چیز خاصی (به جز نقل جزئیات توسط راوی که چیز تازه ای بود) ندیدم که توجهمو جلب کنه

TERMEH
Guest
Member
TERMEH

بي نظير-با خذف موسيقي متن اين فيلم به فنا ميرفت-اميدداشتم حداقل بهترين فيلم برداري رو بيگره ولي نگرفت.
اما جايزه اصلن مهم نيست،مهم اينه كه طو اون سال مردم فرانسه همه از اين فيلم ياد ميكردن وجزوه خاطرات خوبه زندگيشون شده بود اين فيلم.

Jack R. McQueen
Member
Member
Jack R. McQueen

همونطور که دوسته عزیزم(م.ف) گفت موسیقیه متن که فوق العادست،هر روز گوش میدم !و مورد اعجاب انگیزه دیگه فیلم برداریه که اونم دسته کمی از موسیقیش نداره !و خلاقیت فیلم بردار در استفاده از فیلتر های مختلف که باعث شده حال و هوای فیلم هم کلی جذاب و شگفت انگیز بشه !همه چیز تو این فیلم تقریبا عالی بود همینطور شخصیت دوست داشتنی آملی !

9
Guest
Member
9

این فیلم مثل اسمش شگفت انگیزه.بااون موسیقی متن فراموش نشدنی…