یادداشتی درباره بهترین برنامه تلوزیون در نوروز ۹۰

 

صوفیا نصرالهی: برنامه «کلاه قرمزی» که برای نوروز ۹۰ آماده شده و این روزها از شبکه دوم سیما پخش می‌شود، لااقل برای من بهترین برنامه تلویزیون در این روزها و شب‌هاست.

 

بدون ادا و اطوارهای عجیب و غریب، بدون شوخی‌های گاها تند اما بیمزه و بدون پوشش‌های رنگ و وارنگ بی‌ربطی که از هول نشان دادن فضای باز ایجاد شده در صدا و سیما، دیگر کم‌کم توی ذوق می‌زند. این یک برنامه ساده و فکر شده است که پشت سرش سازندگان خوش فکر و باسلیقه قرار گرفته‌اند. کلاه قرمزی آغاز دهه ۹۰ در پایه و بنیان هیچ تفاوتی با همان سری اول کلاه قرمزی که اوایل دهه ۷۰ وارد خانه‌هایمان شد، ندارد. باورتان می‌شود که اگر این بچه فضول با کلاه قرمز و صدای تودماغی‌اش هر سال رشد می‌کرد، الان جوان برومندی بود که باید وارد دانشگاه شود؟! ۱۸ سال از تولید کلاه قرمزی می‌گذرد و این مجموعه هنوز قدرت این را دارد که در نوروز روی آنتن شبکه ملی برود و مردم را پای تلویزیون‌هایشان بنشاند. چنین موفقیتی در تلویزیون کم‌نظیر و در صدا و سیمای ما تقریبا بی‌نظیر است. دو سال پیش وقتی بعد از مدت‌ها دوری کلاه قرمزی و آقای مجری از تلویزیون، نوروز ۸۸ دوباره این مجموعه میزبان خانه‌هایمان شد، خیلی‌ها به موفقیتش بعد از این همه سال و با وجود اینترنت و شبکه‌های مختلف ماهواره‌ای شک داشتند. بخصوص که کلاه قرمزی هنوز همان کلاه قرمزی بود و آقای مجری هم همان آقای مجری. تغییر خاصی ایجاد نشده بود مگر آوردن موجودی به نام پسرعمه‌زا که نامفهوم حرف می‌زد و دیالوگ‌هایش را نمی‌شد فهمید اما جالب است که همه را شیفته خود کرد به طوری که برای پسرعمه‌زا در فضای مجازی حتی صفحه طرفداران ایجاد شد!

نکته بعدی هم آوردن مهمان‌هایی بود که شاید برای یک برنامه مربوط به کودکان نامانوس بود. حضور ابراهیم حاتمی‌کیا در «کلاه قرمزی ۸۸»، اولا نشان از محبوبیت و تاثیرگذاری این برنامه داشت که کارگردان محبوب و بزرگ سینمای ایران حاضر شده بود روی صندلی آن بنشیند و با کلاه قرمزی یکی به دو کند و بعد هم این نکته را در خودش داشت که اساسا مخاطب کلاه قرمزی فقط بچه‌ها نیستند و بزرگترهای خانه هم از طرفداران پروپا قرص این مجموعه هستند.

امسال هم دقیقا همان رویه دو سال پیش تکرار شد اما اکسیر موفقیت طهماسب و جبلی چیست که با وجود آنکه اصول اولیه برنامه تغییری نکرده بعد از حدود ۱۸ سال هنوز هم می‌توانند مخاطبشان را حفظ کنند و بالاتر از آن راضی نگهدارند؟

اولین دلیلش بنظرم صداقت سازندگان برنامه است. این حجم از روراستی با تماشاگر و نشان دادن آنچه که دقیقا در چنته دارند، نه بزرگ‌نمایی و نه زدن حرف‌هایی که مثلا بخواهند برنامه را مهم‌تر از چیزی که هست جلوه دهند، تحسین برانگیز است. از آن طرف بام هم نمی‌افتند و با لوده‌بازی و شوخی‌های سطح پایین به این بهانه که این یک برنامه عروسکی بچه‌هاست، مخاطب را دلزده نمی‌کنند. اتفاقا پشت خیلی از شوخی‌هایشان مسائل مهم و جالبی می‌شود پیدا کرد.

بعد هم شخصیت‌پردازی‌های مثال‌زدنی مجموعه را داریم. آقای مجری برخلاف دیگر مجریانی که با عروسک‌ها رودررو هستند و برنامه اجرا می‌کنند، همیشه لبخند آزاردهند‌ه به لب ندارد، همیشه با ملایمت و ملاطفت اغراق‌آمیز درباره عیددیدنی رفتن حرف نمی‌زند. آقای مجری دقیقا مثل یک پدر است: یک وقت‌هایی حالش خوب است و تعریف و تمجید می‌کند و چشم‌هایش می‌خندد و یک وقت‌هایی هم عصبانی می‌شود و تندی و داد و بیداد می‌کند. همین است که حضور طهماسب در بین آن همه عروسک و حرف زدنش با آنها و حتی نصیحت کردن‌هایش مسخره بنظر نمی‌رسد. در مورد عروسک‌ها هم همین نکته رعایت شده. کلاه قرمزی همیشه کلاه قرمزی است. با کلی ویژگی‌های مثبت و منفی که قرار نیست هیچ‌کدام از بین برود. پسرخاله و پسرعمه‌زا هم مهربانی و دردسرهای خودشان را دارند. درست نمونه‌ای از آدم‌های واقعی جامعه هستند. یکی با دل مهربان و ظاهر خشن، آن یکی احمق بنظر می‌رسد ولی زرنگی‎‌های خودش را دارد. این‌طوری است که هر عروسکی هم به برنامه اضافه می‌شود قبلی‌ها هم می‌توانند بمانند. چون شخصیت‌پردازی‌ها درست و کامل است. همین امسال با اضافه شدن یک شخصیت کل حال و هوای برنامه تغییر کرده و باعث شده کلاه قرمزی حرف‌های جدیدی برای گفتن داشته باشد که برای مخاطبش نو و جذاب باشد. کاراکتر خارق‌العاده فامیل دور که می‌تواند برای سینمای کمدی ایران مثال زدنی باشد. شخصی یک‌باره به در خانه می‌آید و بچه‌ها که او را دعوت کرده‌اند، به عنوان فامیل دور معرفی‌اش می‌کنند. اما نه به این معنی که از اقوامشان باشد بلکه اسمش فامیل دور است و این فامیل دور واکنش‌های شاهکاری در قبال ترس، نگرانی، شادی و تعجب دارد و یکی از تفریحات زندگی‌اش هم این است که بعد از اینکه واکنش‌اش تمام شد، یکی ادایش را در بیاورد تا او کیف کند و بخندد. وقتی هم که جلسه اول آقای مجری متذکر شد که ادای کسی را درآوردن خوب نیست، فامیل دور اعتقاد داشت که: «ادای خودم است. ادای خودم که دیگه اشکالی نداره.» شاهکار نیست؟ دوستان روانشناس می‌توانند بنشینند و درباره همین یک خصوصیت بحث کنند که از دل آن مفاهیمی چون اعتماد به نفس، سرخوشی، روراستی و سادگی بیرون می‌آید و البته که قرار نیست خود برنامه کلاه قرمزی اصلا به چنین چیزهایی برسد. همه این داستانک‌ها و کارها، فقط و فقط برای شیرین‌تر شدن و دلنشین‌تر کردن برنامه است.

این روزها برنامه مورد علاقه من در تلویزیون که می‌توانم پیشنهادش کنم، کلاه قرمزی است. داستانک‌هایش بامزه است، کاراکترهایش دوست‌داشتنی هستند و خود برنامه هم همانی هست که باید باشد: نه بیشتر و نه کمتر. و از همه بهتر اینکه در کار ایرج طهماسب و حمید جبلی یک‌جور صداقت وجود دارد و سادگی که از سر کاربلدی و سلیقه است. سلیقه‌ای که این روزها هم در تلویزیون و هم سینما، کمیاب شده است. حالا دیگر کشف کرده‌ام که لذت بردن از کلاه قرمزی فقط به دلیل نوستالژی دوران کودکی نیست. آن موقعی که از دار دنیا فقط همین عروسک و آقای مجری را داشتیم. امسال، در عصر رسانه‌های مختلف و هجوم فیلم‌ها و سریال‌ها و شخصیت‌های مختلف به خانه‌هایمان، فهمیده‌ایم کلاه قرمزی جذاب است چون همیشه تازگی دارد، همیشه حرفی برای گفتن دارد و همیشه می‌تواند سرگرم‌مان کند. آخر علیرغم همه تغییرات جهان، ذات انسان‌ها که چندان تغییر نمی‌کند. کلاه قرمزی و آقای مجری هم این را می‌دانند و بهره‌اش را می‌برند.

———————————-

کافه سینما/صوفیا نصرالهی

4
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
4 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
فامیل دور Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
trackback
Member

… [Trackback]

[…] Here you can find 7494 more Information on that Topic: naghdefarsi.com/90-17/2324/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Here you will find 20777 additional Info to that Topic: naghdefarsi.com/90-17/2324/ […]

trackback
Member

… [Trackback]

[…] Here you can find 84986 additional Info on that Topic: naghdefarsi.com/90-17/2324/ […]

فامیل دور
Guest
Member
فامیل دور

سلاااااااااااااام. 🙄
به نظر من هم این بهتیرن برنامه ی نوروز ۹۰ بوووووووود. 😆