معروفترین ستارگان درگذشته مرد هالیوود + علت مرگ و عکس

بسیاری از اسطوره‌های سینمای جهان در دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی بوده اند که الگویی برای ستارگان حال سینمای جهان هستند. ما در این مطلب به چگونگی زندگی و مرگ این ستاره‌ها پرداخته ایم.
راک ‌هادسن
تولد: ری‌ هارولد شرر جونیور ۱۷ نوامبر ۱۹۲۵ در ایلینوی
مرگ: دوم اکتبر ۱۹۸۵ بورلی هیلز کالیفرنیا از ایدز
حوایز اسکار
نامزد جایزه‌ی اسکار به خاطر غول
راک ‌هادسن برای میلیون‌ها تن از طر فداران و حتی برای خودش ‌یک رویا بود چون او در واقع خود را ری فیتز جرالد می‌شناخت نامی ‌که ناپدری اش وقتی او را به فرزندی قبول کرد رویش گذاشته بود.
اما در پس این تصویر مردانه آدم مشکل داری نهفته بود که رازی سربسته داشت که در صورت فاش شدن زندگی حرفه ای اش را نابود می‌کرد بازیگری رویایی بود که از زمان کار کردن به عنوان کنترلچی سینما در ایلینوی در سر می‌پروراند.
او پس از جنگ جهانی دوم به‌هالیوود مهاجرت کرد و دم دروازه استودیوها پلاس بود و امیدی داشت که سرانجام کسی متوجه او بشود دیری نگذشت که این جوان قوی هیکل صاحب‌یک کارگزار‌ یک اسم جدید و قراردادی در استودیوهای‌ یونیور سال شد.
یونیورسال او را به کلاس‌های درس فرستاد و در ‌یک سلسله نقش‌های کوتاه بازی اش داد وقتی آماده شد نقش مهمی ‌را در فیلم معتبر – بازسازی وسوسه‌ی باشکوه (۱۹۵۴) – در اختیارش گذاشتند و همان فیلم بود که از وی ‌یک ستاره ساخت.


با آن که کرم بازی در همان نوجوانی به جانش افتاده بود ولی در هیچ‌یک از نمایش‌های مدرسه ای نقشی به او ندادند علت اش این بود که نمی‌توانست دیالوگ‌های خود را حفظ کند در نخستین حضور سینمایی اش در اسکادران جنگی (۱۹۴۸) فقط‌یک خط دیالوگ داشت که گفتن آن هم ۳۸ تا برداشت برد.
موقع فیلمبرداری غول (۱۹۵۶) بین ‌هادسن و الیزابت تیلور دوستی صمیمانه ای به وجود آمد تا آنجا که موقع مرگ ‌هادسن تیلور بالای سرش بود.
فیلم‌های مهم
وسوسه‌ی باشکوه (۱۹۵۴)
برباد نوشته (۱۹۵۶)
غول (۱۹۵۶)
صحبت‌های بالینی (۱۹۵۹)
دومی‌ها (۱۹۶۶)
هنگامی‌که در سال ۱۹۸۵ با شکل و شمایلی تکیده و نحیف در برنامه‌ی تلویزیون بهترین دوستان دوریس دی شرکت کرد خیلی‌ها متوجه شدند که ‌هادسن بیمار است.
برت لنکستر
تولد برتن استیون لنکستر ۲ نوامبر ۱۹۱۳ نیویورک
مرگ ۲۰ اکتبر ۱۹۹۴ کالیفرنیا از سکته قلبی
جوایز اسکار
اسکار بهترین بازیگر مرد به خاطر المر گنتری
نامزد اسکار به خاطر از اینجا تا ابدیت – ژرنده باز آلکاتراز و آتلانتیک سیتی
برت لنکستر خودش می‌گفت خیلی از مردم فکر می‌کنند از آنهایم که ریش اش را به کمک‌یک مشعل جوشکاری می‌تراشد حال آن که آدمی ‌اهل کتاب و خودخورم…
لنکستر‌یکی از فیزیکی ترین ستارگان ‌هالیوود بود امتیازی که طی تمرین‌های ژیمناستیک اش در دوران نوجوانی و کار در‌یک سیرک کسب کرده بود (تا قبل از نخستین سکته‌ی قلبی اش د ر سال ۱۹۸۰ او هر روز ورزش می‌کرد) و خب توجهی که او به فیزیک اش داشت به بازی اش بر روی پرده نیز منتقل گردید.
در بسیاری از فیلم‌هایش لنکستر از مدی رتولید می‌خواست که میله‌های ژیمناستیکی در گوشه ای برایش بر پا کنند تا وی بتواند به تمرین‌های روزانه اش بپردازد.

 

لنکستر در دهه‌ی ۱۹۶۰ و به شکرانه‌ی فیلم‌هایی چون پرنده باز آلکاتراز (۱۹۶۲) و المر گنتری (۱۹۶۰)‌یکی از مهمترین ستاره‌های پول آور ‌هالیوودی محسوب می‌شد. ولی وقتی توجه خود را به نقش‌هایی پخته تر معطوف ساخت از‌ هالیوود رفت و در شاهکار لوکینو ویسکونتی ‌یوزپلنگ بازی کرد.
همکاران لنکستر در‌هالیوود اسم مستعار ساقدوش را رویش گذاشته بودند چون بسیاری از همبازی‌هایش نامزد اسکار شدند و خود او نادیده گرفته می‌شد.
برای ایفای نقش اصل آتلانتیک سیتی (۱۹۸۰) ابتدا رابرت میچم در نظر گرفته شد ولی میچم جراحی پلاستیک کرده و صورت اش جوان به نظر می‌رسید و از این رو برت لنکستر به جایش انتخاب شد.
سکته قلبی اش در سال ۱۹۸۰ روند کارش را بسیار کندتر می‌کند ولی با این وجود بازی اش در کمدی اسکاتلندی قهرمان محلی (۱۹۸۳) نیز بسیار مورد توجه قرار گرفت.
لنکستر با فیلم جدا ولی برابر و با هنرنمایی در نقش‌یک وکیل نژاد پرست در مقابل سیدنی پواتیه به زندگی حرفه ای خود پایان داد.


فیلم‌های مهم
از اینجا تا ابدیت (۱۹۵۳)
بوی خوش موفقیت (۱۹۵۷)
المر گنتری (۱۹۶۰)
پرنده باز آلکاتراز (۱۹۶۲)
یوزپلنگ ( ۱۹۶۳)
جان وین
جان وین (۲جان وین (۲۶ مه ۱۹۰۸ – ۱۱ ژوئن ۱۹۷۹) بازیگر وسترن آمریکایی در ایالت ‌یوا به دنیا آمد. وی صاحب جایزه اسکار با نام ماریون روبرت موریسون بود. ۶ مه ۱۹۰۸ – ۱۱ ژوئن ۱۹۷۹) بازیگر وسترن آمریکایی در ایالت‌یوا به دنیا آمد. وی صاحب جایزه اسکار با نام ماریون روبرت موریسون بود.
مرگ به علت سرطان معده
جان وین، با نزدیک به پنجاه سال فعالیت مستمر در‌ هالیوود و حدود ۱۴۶ فیلم در مقام بازیگر، و دو فیلم در مقام بازیگر/ کارگردان و تهیه کننده، به نوعی رکورد دار این صنعت به حساب می‌آمد.

جان وین در انواع و اقسام نقش‌ها ظاهر شد. هر چند بیشترین اعتبار او بدلیل بازی در نقش قهرمان‌های غرب وحشی و افسران ارتش بوده، اما در نقش‌های کمدی و دراما هم تجربه‌های قابل تاملی داشته است.


جان وین به صورت نمادی از آمریکا در آمد. او بعنوان سیزدهمین هنرپیشه تمام دوران شناخته شده است. در آخرین هفته‌های عمرش، "دوک" (لقب جان وین که بعد از سگ مورد علاقه اش به او داده شده بود)، مدال طلای افتخار کنگره آمریکا را بخاطر عمری فعالیت در راه اعتلای نام آمریکا دریافت کرد. روی این مدال نوشته شده است: "جان وین، آمریکایی"…جان وین در زمان خود چندین و چند بار با بهترین و شناخته شده ترین کارگردان‌های عصر، مانند‌ هاوارد ‌هاکس و جان فورد کار کرده بود. چند تا از بهترین فیلم‌های جان وین عباتند از "رود سرخ (هاوارد‌هاکس)"، "جویندگان (جان فورد)"، "ریو لوبو"، "دزدان قطار"، "مک کویین"، "کلاه سبز‌ها"، "ریو براوو"، "دلیجان آتش" و "آخرین تیر انداز". "آخرین تیر انداز" که آخرین فیلم "دوک" هم بود، روایت ‌یکی از آخرین هفت تیر کشان غرب وحشی بود، که با سرطان، مانند خود "جان وین"، دست و پنجه نرم می‌کند.

جان وین، دو بار با سرطان دست و پنجه نرم کرد. اواسط دهه شصت، سرطان ریه در ریه چپ او کشف شد که منجر به جراحی و برداشتن ریه او شد. در اواخر دهه هفتاد، سرطان این بار معده او را هدف قرار داد. جان وین این بار تسلیم شد، و در جون ۱۹۷۹ در گذشت.
جیمز استوارت
جیمز میتلند "جیمی" استوارت (۲۰ می‌‌۱۹۰۸ – ۲ ژوئیه ۱۹۹۷) بازیگر آمریکایی صاحب جایزه اسکار در ایندیانا به دنیا آمد. وی در چند سال آخر عمرش همواره با ضعف بدنی و بیماری دست به گریبان بود.
جیمز استوارت در ۹۲ فیلم به ایفای نقش پرداخته است و از شهرت بی نظیری در دوران طلایی ‌هالیوود برخوردار بود.
این هنر پیشه لاغر اندام و کم حرف که در بسیاری از فیلم‌های به‌یادماندنی آلفرد هیچکاک خالق آثار دلهره آور سینما نقش اصلی را ایفا کرده بود نخستین ایفای نقش را در سال ۱۹۳۴ و در فیلم "زحمت هنر" انجام داده بود. استوارت نخستین بار به خاطر بازی در فیلم "داستان فیلادلفیا" جایزه اسکار گرفت و بعدها نیز چهار بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد اما از رقیبان خود پیشی نگرفت. او در فیلمهای معروفی چون "مردی که لیبرتی والانس را کشت" و "پرواز فوتیکس" شرکت کرد، اما فیلم‌های "پنجره رو به حیاط" و "سرگیجه" از آلفرد هیچکاک بودند که جیمز استوارت را به شهرتی جهانی رساندند.


وی در چند سال آخر عمرش همواره با ضعف بدنی و بیماری دست به گریبان بود.

استوارت گذشته از اسکار چندین جایزه فرهنگی نیز دریافت کرده است شاید بتوان گفت او ‌یکی از آخرین بازماندگان غول‌های سینما بود و در هر فیلمی ‌که بازی می‌کرد مردم برای دیدنش هجوم می‌بردند. آخرین نقشی که جیمز استوارت در آن به ایفای نقش پرداخت به سال ۱۹۹۱ و در فیلم "تعقیب آمریکایی" برمی‌گردد. جیمز استوارت در ژوئن ۱۹۹۷ در سن ۸۹ سالگی در بورلی هیلز در گذشت.
همفری بوگارت
تاریخ تولد: ۲۳ ژانویه ۱۸۹۹
محل تولد: نیویورک
تاریخ فوت: ۱۹۵۷ به علت سرطان مری
سن در زمان فوت: ۵۸ سال
شغل: بازیگر
همفری دی فارست بوگارت متولد نیویورک, بعد از پایان جنگ جهانی اول به نیروی دریایی آمریکا پیوست و بعد از جنگ به کار در مشاغل پشت صحنه پرداخت. در تئاتر نقشهایی را ایفا کرد. آنگاه به سینما راه‌یافت و در فیلمهای حادثه ای نقشهایی را ایفا کرد.
فیلمهایی مثل:‌ یک شیطان با زنان (۱۹۳۰) اثر اروینگ کامینگر , زنان تمام ملل (۱۹۳۱) اثر رائول والش.
بوگارت در ۱۹۳۹ به ایفای نقش در قالب گنگسترها پرداخت که می‌توان به "فرشتگان آلوده صورت" (1938) اثر مایکل کورتیز و "دهه بیست پر جنب و جو " ساخته رالول والش اشاره کرد. که این نقشها به بوگارت شکل و شمایلی نمادین در عالم سینما داد.

بوگارت پس از ایفای نقش در ژانرها ملودرام و حادثه ای و جنایی, با بازی در فیلمهای "‌های سی‌یرا" (1941 اثر والش) و "شاهین مالت" (1941 ساخته جان هیوستون) با تواناییهای خود پرده سینماها را تسخیر کرد.
آنچنان که در شاهین مالت تجسم بخش انسان مدرن شد.
بوگارت با شروع جنگ دوم جهانی ایفاگر نقش آدمهایی شد که با انزوای خود ضامن ازادی دیگران می‌شود.
مثل فیلمهای "در تمام طول شب" ساخته شده به سال ۱۹۴۳ و "کازابلانکا" اثر به‌یاد ماندنی مایکل کورتیز که در سال ۱۹۴۳ ساخته شد و همین طور "داشتن و نداشتن" ساخته هوارد ‌هاکز در سال ۱۹۴۳
وجود بوگی در این فیلمها به مثابه انسانی با اصول اخلاقی و‌هاله ای رومانتیک و توام با شک و بدبینی و بی طرفی دیده می‌شد.

بوگارت با بازی در فیلمهای خواب بزرگ (۱۹۴۶ ساخته ‌هاکز) –کی لارگو و گنجهای سیه را مادره (۱۹۴۸ اثر جان هیوستون) به گونه متفاوت تری با نقشهای خود برخورد می‌کند که توام با تصاویری هنرمندانه و بکر و غنا‌یافته از خویشتن خود است.
و در فیلمهای: توکیو جو (۱۹۴۹ اثر استیوارت ‌هایسلر) – شیروکو (۱۹۵۱ ساخته کرتیس برنهارت) – به هر دری بزن (۱۹۴۹ اثر نیکلاس ری) – و مجری قانون (۱۹۵۱ ساخته بریتاین وینداست) شخصیت درونی خود را با نوعی اخلاق درونی ارائه می‌دهد.
بوگارت در فیلمهای دهه ۵۰ مثل: در مکانی خلوت (۱۹۵۰ اثر نیکلاس ری) – ملکه افریقا ظ ۱۹۵۲ ساخته هیوستن) – شورش در کشتی کین ( ۱۹۵۴ اثر ادوارد دیمیتریک) و سابرینا ( ۱۹۵۴اثر بیلی وایلدر) شخصیتهای متنوعی را ارائه می‌دهد. شخصیتهایی ارام که هم در تضاد با نقشهای قبلی اوست و هم خاستگاه منطقی او برای جاودانه شدن در سینما.
بوگارت شاهین سینماست و به طرز زنده و فعالی, سایه بالهای گشوده اش در عالم سینما هنوز هم‌یاد آور حیران کردن تماشاچی نسبت به خود است و تا سینما هست به او خیره می‌مانند و با او سینما را جذاب و دوست داشتنی می‌یابند.فیلم نگاری:


برادوی این گونه است (۱۹۳۰) –‌یک شیطان با زنان ( ۱۹۳۰) – زنان تمام ملل ( ۱۹۳۱) – جنگل اسفالت ( ۱۹۳۶) – بن بست ( ۱۹۳۷) – فرشتگان آلوده صورت ( ۱۹۳۸) – دهه ۲۰ پرجنب و جوش ( ۱۹۳۹) – شاهین مالت ( ۱۹۴۱ ) – در تمام طول شب ( ۱۹۴۳) – کازابلانکا (۱۹۴۳) – داشتن و نداشتن ( ۱۹۴۳) – خواب بزرگ ( ۱۹۴۶) –گذرگاه تاریک ( ۱۹۴۷) – کی لارگو ( ۱۹۴۸) – گنجهای سیه را مادره ( ۱۹۴۸) – به هر دری بزن ( ۱۹۴۹) – توکیو جو ( ۱۹۴۹) – در مکانی خلوت ( ۱۹۵۰) –شیروکو ( ۱۹۵۱) – سابرینا ( ۱۹۵۴) – کنتس پابرهنه ( ۱۹۵۴)
بوگارت، تقریبا مثل "مریلین مونرو" و "جیمز دین" حالت تقدس پیدا کرده. شخصیت سینمایی او آدمی ‌بود خشن، محکم و باصلابت. از آن قبیل آدم‌هایی که وقتی اوضاع خراب است، پیدایشان می‌شود، ولی در اوضاع و احوال مساعد هم آماده اند که کارها را شرافتمندانه سر و صورت بدهند. با این خصوصیات طبعا وی طبیعی ترین انتخاب برای نقش فیلیپ مارلو در "خواب بزرگ" و نقش سام اسپید در "شاهین مالت" بود. نقش او در "کازابلانکا"‌ یعنی "ریک" نیز همین شخصیت را نشان می‌داد: آدمی ‌سخت و خشن، بدبین و عمل گرا.
تیپ بوگارت مطلوب و محبوب اغلب اشخاصی است که به طور حرفه ای‌یا آماتور نقش اشخاصی مشهور را بازی می‌کنند، با آن بارانی معروف نسبتا کهنه و سیگاری لای دندان.
بوگارت چهار بار ازدواج کرد و ازاین میان ازدواج آخری با "لورن باکال" ((Lauren Bacall که با او "داشتن و نداشتن"، "خواب بزرگ" و "کی لارگو" را بازی کرد، از همه خوش عاقبت تر بود. این دوران خوش مشترک با باکال مقارن بود با موفقیت‌های دیگر سینمایی او از جمله بردن اسکار به خاطر بازی در "قایق آفریکن کوئین".
اما سرطان در ۱۹۵۷ رشته عمر او را کوتاه کرد که شاید سیگار و مشروب در آن نقش موثری داشته باشد.


گری کوپر
فرانک جیمز کوپر (گری کوپر)  7 می‌سال ۱۹۰۱ در هلنای ایالت مونتانا  آمریکا بدنیا آمد.
پدرش‌یک مزرعه دار متمول بود بنا بر این تحصیلات ابتداییش را در‌یک مدرسه مشهور در انگلستان به اتمام رساند.
سپس در‌یک کالج در مونتانا به تحصیلاتش ادامه داد پس از اتمام درسش در‌یک روزنامه بعنوان کاریکاتوریست مشغول بکار شد در آنجا به تشویق‌یکی از دوستانش پا به عرصه سینما گذاشت.
بین سالهای ۱۹۲۵ و۱۹۲۶ در چندین نقش کوتاه و کم اهمیت بازی کرد ولی در سال ۱۹۲۶ در فیلم (پیروزی باربارا ورث) بازی کرد که فروش خوبی داشت و باعث شهرت گری شد.
گری با  "کلارا بو- لوپه ولز-ایولین برنت"‌ یک دوره عاشقانه را سپری کرد و در سال۱۹۳۳ با "ورونیکا بالف" ازدواج کرد.
در سال ۱۹۳۶ با فیلم "آقای دیدز به شهر می‌رود" نامزد دریافت جایزه اسکار شد.
در سال ۱۹۴۱ با فیلم "گروهبان ‌یورک" موفق به دریافت جایزه اسکار گردید.
در سال ۱۹۴۲ با فیلم "غرور‌ یانکیها" بار دیگر نامزد دریافت اسکار شد.
در سال۱۹۴۳ با فیلم "زنگها برای که بصدا در می‌آید" برای بار سوم نامزد دریافت اسکار شد.
در سال ۱۹۵۲ با فیلم "ماجرای نیمروز" صاحب دومین اسکار زندگیش شد.
در سال ۱۹۶۰ جایزه افتخاری اسکار را دریافت کرد.
و بالاخره در ۱۳ می‌۱۹۶۱ در گذشت.

 

پل نیومن
پل نیومن متولد ۲۶ ژوئیه ۱۹۲۵ اوهایو آمریکا
مرگ به دلیل سرطان ریه در سن ۸۳ سالگی
نیومن با نام کامل پل لئوناردو نیومن در تاریخ ۲۶ ژانویه در ۱۹۱۵ کلیولند اوهایو متولد گردید. خانواده اش مرفه بودند و پدرش تاجری موفق در زمینه فروش لوازم ورزشی بود. در دوران کودکی کمتر کسی از اعضا خانواده گمان می‌کرد که که پل در آینده به بزرگترین بازیگر سینما در عصر خود مبدل شود. مادرش معتقد بود که پل چهره مناسب و فیزیک دوست داشتنی ای دارد و ممکن است بتواند به عنوان مدل در آینده کاری پیدا کند. اما پدرش معتقد بود که پل می‌بایست تجارت خانوادگی را ادامه دهد. پدرش ریشه ای آلمانی -‌یهودی داشت و مادرش‌یک ایرلندی کاتولیک بود. پل در دوران کودکی به فوتبال آمریکایی علاقه مند شد و مطمئن بود که در آینده‌یکی از قهرمانان مطرح و موفق این رشته خواهد شد. پل در دوران کودکی اش گفته است که پدرش مردی مهربان و خوش اخلاق بود که که به محض این که هر‌یک از پسرهایش دوران نوجوانی را سپری کردند به سن مناسبی برای اداره‌ یک مغازه می‌رسیدند،آن‌ها را در‌یکی از فروشگاههای خانوادگی فروش لوازم ورزشی به کار مشغول می‌کرد. اما پل آرزوهای بزرگتری در سر می‌پروراند و کار در‌یک فروشگاه را نمی‌توانست برایش وسوسه کننده باشد.
البته او نمی‌خواست به رغم میل پدرش رفتار کند، به همین خاطر هنگامی‌که پدرش از او خواست که در دانشکده به رشته اقتصاد بپردازد، پذیرفت. اما اگر چه در این رشته با جدیت به مطالعه پرداخت و به نظر دانشجوی موفقی می‌آمد ولی نتیجه امتحانات رضایت بخش نبود و خیلی زود همه فهمیدند که او به درد این رشته نمی‌خورد. البته علت عدم موفقیت پل در رشته اقتصاد علاقه اش به فوتبال آمریکایی بود. او تقریبا تمام ساعات را به تمرین این ورزش می‌پرداخت و روز به روز به علاقه اش نسبت به این ورزش اضافه گردید. با آغاز جنگ جهانی پل دانشکده را رها کرد و به نیروی دریایی پیوست و به عنوان بی سیم چی ناوگان دریایی به خدمت پرداخت. اما در سال ۱۹۴۶ و با پابان جنگ نیومن در کالج کانیون ثبت نام کرد و بر حسب عادت همیشگی به عضویت تیم فوتبال کالج در آمد. پل و دوستانش تیمی‌تشکیل دادند و برای انجام مسابقه با دیگر تیم‌های فوتبال آماده شدند. اما‌یک شب گویا مقدر بود که مسیر زندگی نیومن تغییر کند او و دوستانش بعد از بازی با‌یک تیم دیگر و هنگامی‌که آن شب جشن گرفته بودند با اعضا تیم مقابل درگیر شدند و کار به زد و خورد شدیدی کشید.حاصل کار به زندان افتادن همگی آنها و در پی اخراج شدن شان از تیم فوتبال کالج بود. نیومن پس از حادثه دست از فوتبال کشید و به مسیر تازه ای پا گذاشت. بعد از فارغ التحصیلی از کالج پل نیومن به مدرسه درام بیل رفت و‌یک سال در آنجا به فراگیری بازیگری پرداخت. او سپس به نیویورک رفت به آکتورز استودیو پیوست. پل تحت تعلیم استراسبرگ تئورسین بزرگ سینما قرار گرفت. استراسبرگ معتقد بود که نیومن استعداد بازیگری شگرفی دارد و می‌تواند به بازیگری هم اندازه مارلو براندو مبدل شود. اما بنا به نظر استراسبرگ متاسفانه پل نیومن بیش از حد زیبا بود و همین موضوع باعث می‌شد که بیش از آن که از استعدادش استفاده کند، دیگران را محسور و مجذوب زیبایی ظاهریش کند. پل برای اولین بار در سال


۱۹۵۳ در‌یک نمایش به نام پیک نیک در برادوی ظاهر شد و بعد از این نمایش بود که با کمپانی برادران وارنر قرارداد‌ی امضا کرد و اولین بار با فیلم جام نقره ای در سال ۱۹۵۴ وارد عالم هنر هفتم شد. پل نیومن آنقدر از نقش خود در این فیلم بدش آمد که به مجله ورایتی نوشت و از بینندگان با خاطر بازی بدش عذرخواهی کرد. فیلم بعدی اش کسی آن بالا مرا دوست دارد (۱۹۵۶) فیلم راضی کننده ای بود. او در این فیلم نقش بوکسوری به نام راکی گرازیانو را ایفا کرد و بازی اش با نقدهای مثبتی از جانب منتقدان روبه رو گردید.‌هالیوودی‌ها به این جوان چشم دوخته بودند و او را جایگزین خوبی برای مارلون براندو می‌دانستند که دیگر حاضر نبودند در هر فیلمی‌بازی کند و ضد سیستم‌هالیوود عمل می‌کرد. در آن سالها براندو شاخص ترین چهره بازیگری آمریکا و حتی جهان بود اما اصول حرفه ای خود را داشت و حاضر نبود در هر فیلمی‌بازی کند به همین خاطر تهیه کنندگان به دنبال چهره ای شبیه او بودند تا بتوانند جایگزین براندویش کنند. به ویژه بعد از مرگ جیمز دین در سنین جوانی خلاء چهره‌های جذاب در ‌هالیوود به شدت احساس می‌شد دهه شصت‌یکه تازی نیومن بود بعد از بازی در فیلم‌هایی همچون جایزه (۱۹۶۳)‌ هاد (۱۹۶۳) لوک خوش شانس (۱۹۶۷) و مهم تر از همه پوچ کاسیدی و سانداس کید (۱۹۶۹) این دهه را مبدل به دوران افسانه ای نیومن کرد. او همچنین تهه کنندگی و کارگردانی چندین فیلم سینمایی را نیز بر عهده داشته است که از آن جمله می‌توان به فیلم راشل راشل (۱۹۶۸) اشاره کرد که در آن از همسرش جوآن وود وارد در نقش اول بهره برد. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به تاثیر اشعه گاما بر روی گلهای کاملیا اشاره کرد. فیلم راشل راشل نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم نیز گردید. پل نیومن در دهه‌ی هشتاد و نود بسیار کم کارشد و مهمترین فیلم او در دهه هشتاد فیلم رنگ پول بود که در کنار تام کروز بزگشتی با شکوه به پرده نقره ای تجربه کرد.
در سال ۱۹۹۹ نیز فیلم پیامی ‌در بطری ساخته کوین کاستنرلز او به نمایش در آمد که چندام موفق نبود. پل نیومن هم اکنون به همراه همسرش دروست کانتیکات زندگی می‌کند و شرکت تولید کننده مواد غدایی اش را اداره می‌کند که بیش از ۱۰۰ میلیون دلار در سال در آمد دارد نام این شرکت New manl می‌باشد.
تنها فرزند پسر او در سال ۱۹۷۸ به علت استفاده بیش از حد مواد مخدر درگذشت. از همسر اول خودش دو دختر و‌یک پسر است که فوت کرد.و از همسر دوم خودش صاحب سه دختر به نام‌های ملیسا، نل و کلرا می‌باشد.
کلارک گیبل
تولد:فوریه ۱۹۰۱
مرگ: ۱۹۶۰ به دلیل سکته قلبی
ویلیام کلارک گیبل نخستین روز فوریه سال ١٩٠١ در «کادیز اوهایو» به دنیا آمد. پدر او «ویلیام هنری گیبل» ‌یک کارگر حفار چاه نفت و مادرش «آدلین هرشلمن»، ‌یک مهاجر آلمانی بود.
مادر «کلارک» هنگامی که او ۶ ماهه بود، وی را در کلیسای کاتولیک رم غسل تعمید داد و هنگامی که «کلارک» تنها ١٠ ماه سن داشت، در پی رشد شدید تومور مغزی از دنیا رفت. پس از مرگ مادر بر سر نحوه تربیت «کلارک» خردسال بین خانواده‌های والدینش، اختلاف نظر شدیدی به وجود آمد. هنگامی که «کلارک» پا به دوره نوجوانی گذاشت، زندگی خانوادگی اش در پی ورشکستگی پدر دچار تلاطم و سختی‌های بسیار شد. در پی آن وی ترک تحصیل کرد و در کارخانه لاستیک سازی شهر محل سکونتش، آکرن، مشغول کار شد. در این سال‌ها بود که «کلارک» نوجوان پس از دیدن نمایش «مرغ بهشت»، به بازیگری علاقه مند شد. در سن ٢١ سالگی «کلارک» مادرخوانده مهربان خود را نیز از دست داد و پس از پرسه زدن در شهرهای مختلف و کار کردن در کارخانه‌ها و نیز میدان‌های نفتی، سرانجام به سوی گروه‌های تئاتری کشیده شد. ازدواج با «لوراهوپ کروز» هم بازی، مربی و مدیر پرنفوذ کلارک پای او را به ‌هالیوود در حال شکوفایی دهه ١٩٢٠ کشاند. اولین فیلم‌های «کلارک گیبل» صامت بود. در ابتدا مدیران استودیوهای‌ هالیوود نظر مثبتی درباره این بازیگر سبزه رو و گستاخ نداشتند. غافل از آن که همین ویژگی‌ها به علاوه صدای بم و چهره مردانه «کلارک گیبل» به شدت مورد اقبال تماشاگران قرار می گیرد. «مترو گلدوین مایر» استودیوی معتبر ‌هالیوود که «کلارک» را در استخدام داشت، به تدریج و ناباورانه متوجه تاثیرگذاری وی بر تماشاگران سینما شد. اگرچه مدیران استودیو، باز هم خطر میدان دادن به این جوان گستاخ ولی دوست داشتنی را نپذیرفتند. سال ١٩٣١ «گیبل» برای آزمودن بخت خویش، روانه استودیوی برادران وارنر شد. «داریل زانوک» مدیر اجرایی استودیو، پس از تست اولیه «کلارک»، در حاشیه فرم استخدامی وی نوشت: «گوش‌های او بیش از حد بزرگ است و در واقع به‌یک میمون تنومند شباهت دارد.» به این ترتیب برادران وارنر‌یکی از ارزشمندترین جواهرات ‌هالیوود را از دست داد، زیرا گیبل نزد «مترو گلدوین مایر» و مدیر جدید و آینده نگر آن «ایرونیگ» بازگشت. تنها ظرف ٢ سال «کلارک گیبل» به‌یکی از درخشان ترین چهره‌ها ی‌هالیوود مبدل شد و ازدواج دومش با «گرتا گاربو» او را در حد‌یک ستاره سرشناس مطرح کرد.
«گیبل» برای جاودانه شدن نیاز به برداشتن‌یک گام دیگر و شاید مهم ترین گام زندگی اش داشت. این امکان سال ١٩٣٩ برای او فراهم شد زمانی که «دیوید سلزنیک» بی پروا تصمیم گرفت تا شاهکار عظیم «مارگرت میچل» را به تصویر بکشد. به این ترتیب تولید «بربادرفته» با شکوه ترین فیلم تاریخ سینما آغاز شد.
براساس نتایج نظرسنجی‌ها،  «کلارک گیبل» بهترین فرد برای ایفای نقش «رت باتلر» گستاخ و جذاب بود. «مارگرت میچل» خالق «بربادرفته» نیز گیبل را خود «رت باتلر» می دانست. اما «متروگلدوین مایر» با آگاهی از حساسیت عمومی در این باره، شرایط سختی را برای قرض دادن ستاره خود به «سلزنیک» مطرح کرد. از این رو «سلزنیک» بر آن شد تا از «گری کوپر» برای ایفای نقش «رت باتلر» بهره بگیرد. «سلزنیک» بعدها در این باره گفت: «هم «گیبل» و هم «کوپر» از چهره‌های شاخص زمان خود بودند. «کلارک» بسیار خوش لباس بود و هیبتی مردانه داشت و «گری» نماد‌یک آمریکایی واقعی بود.»
«گری کوپر»
این پیشنهاد را رد کرد و در نهایت «سلزنیک» مجبور شد تا در مقابل ۵/١ میلیون دلار و نیمی از درآمد خالص فیلم «کلارک گیبل» را از متروگلدوین مایر قرض بگیرد. چنین توافقی برسر‌یک بازیگر در کل تاریخ سینما بی سابقه است.
از قول «گری کوپر» درباره دلیل رد کردن پیشنهاد «سلزنیک» چنین نقل شده است: « «بربادرفته» بزرگ ترین شکست تاریخ ‌هالیوود خواهد بود. خوشحالم از این که به جای من، دماغ کلارک گیبل به خاک مالیده خواهد شد.»
فیلم «بربادرفته» با تمام مشکلات و موانع پیش روی خود ساخته شد و به خلاف پیش بینی «گری کوپر» نه تنها بزرگ ترین شکست تاریخ‌ هالیوود نبود، بلکه به پرفروش ترین و محبوب ترین فیلم تاریخ سینما مبدل شد. با این وصف نه تنها بینی «کلارک گیبل» -آن طور که «گری کوپر» انتظار داشت- به خاک مالیده نشد، بلکه شگفتی آفرید. «گیبل» دهه ١٩۵٠ در مصاحبه ای گفت: «هر گاه تصور می شود دوره افول من فرارسیده است، پخش مجدد فیلم «بربادرفته» مرا به لحاظ حرفه ای دوباره زنده می کند.» سال ١٩۴٢ و در بحبوحه جنگ جهانی دوم «کلارک گیبل»، پس از مرگ همسر محبوبش «کارول لومبارد» به نیروی هوایی ارتش آمریکا پیوست.
«گیبل» در سال‌های پایانی زندگی اش بسیار چاق شده بود. هنگام ساخت فیلم «بربادرفته»، گیبل ٨۶ کیلوگرم وزن داشت و با توجه به قد ١٨۵ سانتی متری خود از اندام بسیار متناسبی برخوردار بود. حال آن که در سال‌های پایانی وزن او به ١٠۴ کیلوگرم رسیده بود. وی برای حضور در آخرین فیلمش -ناجورها- ١۶ کیلوگرم از وزن بدنش را کم کرد. استفاده مفرط از قرص‌های لاغری و استعمال شدید دخانیات (گیبل به مدت ٣٠ سال به طور متوسط روزانه ٣ پاکت سیگار می کشید) سلطان ‌هالیوود را تسلیم مرگ کرد. چهار ماه پس از مرگ وی، تنها پسرش «جان کلارک گیبل» به دنیا آمد.
" پس از ازدواج با «کارول لومبارد»، کلارک گیبل به معنای واقعی خوشبختی را در زندگی مشترک تجربه کرد. مرگ ناگهانی «کارول لومبارد» در پی‌یک سانحه هوایی و در‌یک هواپیمای نظامی، کمر گیبل را شکست. به گفته‌یکی از دوستانش، کلارک هیچ گاه پس از مرگ «کارول لومبارد» احساس خوشبختی نکرد و در واقع شعله قلبش برای همیشه خاموش شد. جسد سلطان ‌هالیوود به وصیت وی در کنار «لومبارد» دفن شد.
" پس از اعلام خبر فوت گیبل، نیویورک تایمز نوشت: «سلطان‌هالیوود مرد. او همتایی نداشت و نخواهد داشت. لقب سلطان ‌هالیوود نیز همراه او دفن شد…»
———————–
منبع : نظام آباد

3
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
3 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
Ali7496Cp.Millerاحسان Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
Ali7496
Guest
Member
Ali7496

راک هادسن عشقم

م.ن.ن.م
Member
Member
م.ن.ن.م

جمله اخرتون درباره ی پل هم اکنون در … اشکال داره تصحیح کنید
من یکی از همشون بیشتر ار پل نیومن خوشم میاد.یکجورایی نقشاش طبیعی تر بود.بوگارت و جان وین یکجورایی مرد های ایده ال امریکایی رو تو فیلم هاشون نشون می دادند

milad ria
Member
Member
milad ria

یاد همشون گرامی باد.هنرپیشه هایی که خاطره حضور آنها تا بد در دل سینما دوستان حک خواهد شد.