ده فیلم برتر تاریخ سینما از نگاه آندری تارکوفسکی + نگاهی به زندگی هنری آندری تارکوفسکی

 

تارکوفسکی به‌غیر از دو فیلم آخرش، تمامی آثارش را در روسیه ساخت که اکثرا مضامین متافیزیک و در رابطه با مسیحیت هستند. او از پدری شاعر و مترجم متولد شد و پس از پایان دوران دبیرستان، دانشجوی رشته فیلم‌سازی شد….

او نخستین فیلم بلندش را در سال ۱۹۶۲ باعنوان «کودکی ایوان» ساخت. «تارکوفسکی» با این فیلم به شهرت جهانی رسید و پانزده جایزه از جمله شیر طلای «ونیز» را کسب کرد.

در سال ۱۹۶۵، او با ساخت فیلم «زندگی آندری روبلف» که درباره‌ی نقاش بزرگ قرن پانزدهم روسیه بود، موفقیت‌هایش را ادامه داد، هرچند مقامات شوروی سابق حساسیت‌هایی را نسبت به آن نشان دادند. با این وجود «تارکوفسکی» توانست با این فیلم، جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم را در سال ۱۹۶۹ از جشنواره کن کسب کند.

در سال ۱۹۷۲ تارکوفسکی ساخت فیلم جدیدش با نام «سولاریس» را به پایان رساند. این فیلم که اثری اقتباسی از یک رمان بود، در سال ۱۹۷۳ به جشنواره کن راه یافت و توانست جایزه بزرگ هیأت‌داوران و جایزه فیپرشی را به خود اختصاص دهد.

تارکوفسکی در سال ۱۹۷۴ فیلم «آینه» را که شرح‌حال خودش از دوران کودکی و تجسم برخی سروده‌های پدرش بود ساخت که بازهم با مخالفت‌های مقامات شوروی سابق همراه شد.

وی در سال ۱۹۷۶ نمایش‌نامه‌ «هملت» را در مسکو کارگردانی کرد و پس از آن آماده‌ی ساخت فیلم «استاکر» شد که آخرین فیلمی بود که او در داخل شوروی کارگردانی می‌کرد. ساخت این فیلم به علت حمله قلبی تارکوفسکی تا سال ۱۹۷۹ انجام نشد. پس از ارایه‌ی این فیلم به جشنواره کن، «تارکوفسکی» جایزه بهترین فیلم معنوی را از این رویداد سینمایی کسب کرد.

تارکوفسکی در سفری که در سال ۱۹۷۹ به ایتالیا داشت، مستند «سفر در زمان» را ساخت و در سفر بعدی‌اش که سال بعد به ایتالیا داشت، نگارش فیلم‌نامه «نوستالژیا» را به پایان رساند و با وجود برخی مشکلات مالی، ساخت این فیلم را در سال ۱۹۸۳ به پایان رساند و در جشنواره کن توانست جایزه بزرگ هیأت‌داوران، جایزه فیپرشی و جایزه بهترین فیلم معنوی را به‌دست آورد تا افتخارات سینمایی خود را کامل کند.

پس از آنکه مقامات شوروی سابق مانع از آن شدند که نخل طلای کن در آن سال به «نوستالژیا» برسد، تارکوفسکی مصمم شد که دیگر در شوروی فیلم نسازد.

وی در سال ۱۹۸۵ با وجود ابتلا به سرطان، ساخت فیلم جدیدش با نام «ایثار» را در سوئد به پایان رساند و در حضوری دوباره در جشنواره‌ی کن، جایزه بهترین فیلم معنوی و جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدین فیلم را کسب کرد. اما تارکوفسکی به‌علت بیماری قادر به حضور در مراسم اعطای جوایز نبود.

آندری تارکوفسکی روز بیست‌وهشتم دسامبر ۱۹۸۶ در سن ۵۴ سالگی در پاریس درگذشت و روز سوم ژانویه ۱۹۸۷ در آرامگاهی در پاریس به خاک سپرده شد.

وی اگرچه تنها هفت فیلم بلند ساخت، اما کارنامه سینمایی‌اش سرشار از جوایز و افتخارات سینمایی است که کسب ۹ جایزه از جشنواره کن، جایزه بافتا بهترین فیلم خارجی (ایثار- ۱۹۸۸) و شیر طلای ونیز تنها بخشی از کارنامه اوست.

در سال ۲۰۰۹ انجمن فیلم بریتانیا به مناسبت هفتادوپنجمین سالگرد راه‌اندازی، طی نظرسنجی از کارشناسان و علاقه‌مندان سینما، فهرستی از فیلم‌هایی که نسل‌های بعد حتما باید آن‌ها را تماشا کنند تهیه کرد که «استاکر»، ساخته تارکوفسکی به‌عنوان دومین اثر برتر نام گرفت.

ده فیلم برتر تاریخ سینما از نگاه آندری تارکوفسکی


http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/10/1.25/543088-285226911557831-116757388404785-662608-1704266087-n.jpg

خاطرات یک کشیش روستا ( ۱۹۵۱ – روبرت برسون)

نور زمستانی ( ۱۹۶۲ – اینگمار برگمان )

نازارین ( ۱۹۵۹ – لوئیس بونوئل)

توت فرنگی های وحشی ( ۱۹۵۷ – اینگمار برگمان )

روشنایی های شهر ( ۱۹۳۱ – چارلی چاپلین)

اگتسو مونوگاتاری ( ۱۹۵۳ – کنجی میزوگوچی )

هفت سامورایی ( ۱۹۵۴ – آکیرا کوروساوا )

پرسونا ( ۱۹۶۶ – اینگمار برگمان )

موشت ( ۱۹۶۷ – روبرت برسون )

زنی در شن ( ۱۹۶۴ – هیروشی تشیگیهارا )

لیست فیلمهای مورد علاقه ی " تارکوفسکی " به نوعی شخصیت او را به عنوان یک هنرمند آشکارمی کند .

اولین آنها این است که فیلم های انتخابی او ، به استثنای " روشنایی های شهر " هیچ کدام از سینمای صامت یا از دهه های ۳۰ و ۴۰ نیستند . علت آن چندان پیچیده به نظر نمی رسد ، چرا که تارکوفسکی ، ۵۰ سال آغازین سینما را ، تنها مقدمه ای برای شروع (( فیلمسازی اصیل)) ، می دانست .

هیچ فیلمی از سینمای شوروی را در لیستش قرار نداد!

"تارکوفسکی " ، لیستش را نه بر اساس زیباشناسی آثار یک فیلمساز ، بلکه بر اساس مرزهای والایی که هنر فیلمساز می تواند به آن دست یابد بنا کرده است

لیست او که شامل سه فیلم از " برگمان " است ، بدون شک نشان دهنده ی این است که ذائقه ی او چه به عنوان یک بیننده و چه به عنوان یک فیلمساز با سینمای برگمان بسیار نزدیک است

فیلم " برسون " بر حسب اتفاق ، به عنوان فیلم نخست لیستش ، انتخاب نشده بود . " تارکوفسکی " او را منتهای درجه خلاقیت، منحصر به فرد می دانست : (( روبرت برسون برای من نمونه ای کامل از یک فیلمساز اصیل است … او ایمانش را به قوانینی قطعی و مشخص که به عینیت هنری منجر می شود از دست نداده است . برسون تنها انسانی است که بعد از فشار بی امانی که ذات شهرت است ، خودش باقی مانده و طاقت آورده است ))

حضور عجیب فیلم " روشنایی های شهر " در لیست ، نیز قابل توجیه است . آنچه برای " تارکوفسکی " در این فیلم مهم جلوه می کند ، تکنیک های ناب فیلم برداری یا اشارات فلسفی آن نبود ، بلکه ذات خودشناسی بسیط چاچلین به عنوان یک کارگردان بود : (( چاپلین ، تنها کسی است که بدون ذره ای تردید ، بخشی جدایی ناپذیر از تاریخ سینما ست . فیلم هایی که او از خود به جای گذاشته است ، هیچگاه رنگ کهنگی به خود نخواهند گرفت .

——————-

منبع : سینما پارادیزو- فیسبوک

ممکن است شما دوست داشته باشید

5
دیدگاه بگذارید

Please Login to comment
5 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
مهدی آدینهعادل سبحانی Recent comment authors
  Subscribe  
Notify of
trackback
Member

[&#8230 ;] [&#8230 ;]

شمهثنهشدغ
Guest
Member
شمهثنهشدغ

King Lorca:بی هیچ تردیدی "عالیجناب" مهمترین سینماگر همه ی زمانهاست..به باور برگمن نیز گفتگو او بزرگترین فیلمسازیست که پا به زمین گذاشته است

ایشون خودش داره میگه تحت تاثیر آثار اینگمار برگمنه؛ حالا تعجب میکنم چرا امثال شما که فیلم محبوبتون گلادیاتور هست، اینجا دارین رگ گردن نشون میدین.

شمهثنهشدغ
Guest
Member
شمهثنهشدغ

[quote name=”King Lorca”]بی هیچ تردیدی “عالیجناب” مهمترین سینماگر همه ی زمانهاست..به باور برگمن نیز گفتگو او بزرگترین فیلمسازیست که پا به زمین گذاشته است[/quote]

ایشون خودش داره میگه تحت تاثیر آثار اینگمار برگمنه؛ حالا تعجب میکنم چرا امثال شما که فیلم محبوبتون گلادیاتور هست، اینجا دارین رگ گردن نشون میدین.

مهدی آدینه
Member
Member
مهدی آدینه

بی هیچ تردیدی "عالیجناب" مهمترین سینماگر همه ی زمانهاست..به باور برگمن نیز گفتگو او بزرگترین فیلمسازیست که پا به زمین گذاشته است

عادل سبحانی
Member
Member

تراکوفسکی رو نه به عنوان یک فیلمساز بلکه به عنوان یک فیلسوف دوست دارم
تمام فیلمهایی رو هم که برگزیده فوقالعاده هستند